บทที่ 508 ชายและหญิง

ถานจิงเหว่ยสะบัดน้ำฝนบนเส้นผม ปล่อยให้ตัวเองเปียกโชกแบบนั้น แล้วนั่งลงบนโครงเปียโนฝั่งตรงข้ามผู้หญิงคนนั้นอย่างไม่ถือสา ภายใต้แสงไฟแชนเดอเลียร์คริสตัลที่สว่างไสว ใบหน้าที่หล่อเหลาองอาจเผยรอยยิ้มกว้าง มองดูผู้หญิงที่กำลังดีดเปียโน

"เจ้านายผมดีใจมาก ถึงแม้คนของเราในฮ่องกงจะมีเยอะ มากกว่าแผ่นดินใหญ่หลายเท่า แต่การหลีกเลี่ยงที่จะไปคลุกคลีกับพวกนั้นในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ได้ ก็ช่วยลดความวุ่นวายที่ไม่จำเป็นไปได้เยอะเลย สนใจจะไปรุ่งเรืองที่ไต้หวันไหมล่ะ"

สองมือของผู้หญิงคนนั้นพรมลงบนคีย์เปียโนอย่างพลิ้วไหว เปียโนส่งเสียงบรรเลงไพเราะราวกับไข่มุกร่วงหล่นลงบนจานหยก เธอเลื่อนมือทั้งสองขึ้นจากคีย์เปียโน เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "ไม่สนใจ"

"นี่ ต่อให้เห็นแก่ที่ฉันช่วยแฟนเธอมาจากพวกคนอเมริกัน ก็ไม่ควรจะเย็นชากับฉันขนาดนี้นะ" ถานจิงเหว่ยพูด "ไต้หวันกำลังอยู่ในช่วงฟื้นฟู มีโอกาสอีกเยอะแยะ สิ่งที่ขาดก็คือ... นายทุนกระเป๋าหนักแบบคุณหนูกู้นี่แหละ"

กู้หลินซานที่อยู่หน้าเปียโนมองพินิจถานจิงเหว่ยอย่างจริงจัง ถานจิงเหว่ยเองก็หุบยิ้ม ปรับสีหน้าให้ดูจริงใจขึ้นมาก แต่กู้หลินซานมองอยู่ครู่หนึ่งก็ยังคงส่ายหน้า "ไม่สนใจ และบิลลี่ก็ไม่ใช่แฟนฉันด้วย เขาไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันแล้ว"