บทที่ 512 ฉันรู้หมดแล้ว

"เรื่องที่เธอจะหมั้นเนี่ย อุตส่าห์เก็บเงียบมาจนป่านนี้ถึงยอมบอกฉัน เสียแรงที่ฉันเห็นเธอเป็นเพื่อนรักจริงๆ" ข้างนอกพายุฝนฟ้าคะนอง หลูเพ่ยอิ๋ง ภรรยาของฉู่เสี้ยวซิ่นเปลือยเท้าเปล่า ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างเกียจคร้านบนโซฟาในห้องฉายหนังใต้ดินของทาวน์โฮมบนถนนเคนเนดีฝั่งเกาะฮ่องกง สายตาจ้องมองภาพยนตร์ที่กำลังฉายอยู่บนจอ แม้คำพูดจะแฝงแววตัดพ้อ แต่น้ำเสียงกลับไม่ได้มีความโกรธเคืองแม้แต่น้อย ดูเหมือนเธอจะไม่เชื่อสิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมาเสียมากกว่า

แม้หลูเพ่ยอิ๋งจะเกิดในตระกูลหลู ซึ่งนับว่าเป็นตระกูลใหญ่ แต่ความยิ่งใหญ่ของตระกูลหลูนั้นสะท้อนให้เห็นในด้านชื่อเสียงและสถานะมากกว่า ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเงินทองจนเกินพอดี วิถีชีวิตค่อนไปทางตะวันตก เน้นความสะดวกสบายในการใช้ชีวิตก็พอแล้ว ไม่ได้มุ่งแสวงหาความสุขทางวัตถุอย่างบ้าคลั่ง โครงการสันทนาการสุดเวอร์วังอย่างการดัดแปลงห้องใต้ดินในบ้านให้กลายเป็นโรงภาพยนตร์สุดหรูและห้องเก็บฟิล์มภาพยนตร์แบบนี้ ไม่เคยปรากฏในตระกูลหลูมาก่อน

ทิฟฟานี่ถือจานผลไม้ที่หั่นเตรียมไว้เดินเข้ามาวางบนโต๊ะน้ำชาข้างโซฟา ใช้ไม้จิ้มฟันจิ้มองุ่นแดงส่งให้หลูเพ่ยอิ๋งลูกหนึ่ง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ หลูเพ่ยอิ๋ง เธอเอื้อมมือไปหยิบบุหรี่สำหรับผู้หญิงบนโต๊ะน้ำชามาจุดสูบมวนหนึ่ง จากนั้นก็ทอดสายตามองภาพยนตร์บนจอโดยไม่พูดอะไรอีก

ดูหนังไปได้สักพัก หญิงสาวข้างกายก็ยังไม่ตอบรับ มีเพียงเสียงแผ่วเบาของเครื่องฉายหนังที่กำลังหมุนแผ่นฟิล์ม หลูเพ่ยอิ๋งละสายตาจากหน้าจอ หันมามองเพื่อนสนิท "นี่ คงไม่ใช่ว่ารำคาญที่ฉันมาค้างบ้านเธอตอนกลางคืน ก็เลยยกข้ออ้างเรื่องหมั้นหมายแต่งงานมาขู่ ให้ฉันรู้กาลเทศะ ต่อไปถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่ามารบกวนเธอใช่ไหมล่ะ ก็บอกแล้วไงว่าคืนนี้อาซิ่นไปกินข้าวตีดื่มกับเพื่อนสนิทของเขา นัดกันไว้ว่าจะเมาไม่กลับ คืนนี้ไม่กลับมานอนบ้านเพราะกลัวจะอ้วกเละเทะ ฉันอยู่บ้านคนเดียวมันเบื่อ ก็เลยมาหาเธอฆ่าเวลาเนี่ย"

"ฉันจะหลอกเธอไปทำไมล่ะ เธอมาฝากท้องกินดื่มที่บ้านฉันตั้งหลายครั้ง เคยมีครั้งไหนที่ฉันไล่เธอออกไปบ้างไหม" ทิฟฟานี่เบ้ปาก "เรื่องจริงย่ะ"