บทที่ 513 เอาอาวุธของฉันมา

"เป็นนักธุรกิจสบายๆ มันไม่ดีหรือไง" ฉีเหว่ยเหวินมองใบหน้าที่เรียบเฉย ไร้ความกังวลของซ่งเทียนเย่าที่นั่งอยู่ตรงข้าม พลางเอ่ยถาม "ตอนนั้นคุณก็รู้ว่ายุทธจักรมันเป็นบ่อน้ำครำ ยอมจนจนต้องยืมเงินไปสอบเข้าโรงเรียนตำรวจ ก็ไม่เคยคิดจะเอาชื่อเสียงตงเหลียงซานของคุณปู่มาอวดอ้างหากินในยุทธจักร แล้วทำไมตอนนี้... คุณถึงไม่รู้ล่ะว่าเรื่องที่คุณกำลังเข้าไปพัวพันอยู่ มันอันตรายยิ่งกว่าเรื่องในยุทธจักรเสียอีก คุณออกจะฉลาดขนาดนี้"

หลูหยวนชุนนั่งฟังฉีเหว่ยเหวินตั้งคำถามซ่งเทียนเย่าเงียบๆ อันที่จริงเธอกับซ่งเทียนเย่าก็ไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก เธอเคยได้ยินและเคยเห็นเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงทางธุรกิจของเขามาบ้าง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะมีโอกาสได้สัมผัสใกล้ชิด ถึงวิธีที่เขาใช้รับมือกับคนสนิท

ซ่งเทียนเย่ากวาดตามองไปรอบๆ ห้องอาหารฮาร์ป จากนั้นก็หันมามองฉีเหว่ยเหวินผู้ตั้งคำถาม เขาหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ แล้วก้มหน้าลง

เมื่อเห็นซ่งเทียนเย่าไม่ตอบ ฉีเหว่ยเหวินก็เม้มริมฝีปาก อดไม่ได้ที่จะพูดต่อ "ถ้าคุณไม่เต็มใจ ก็ไม่มีใครบังคับคุณได้หรอก กว่าคุณจะเดินมาถึงจุดนี้ได้ ต้องระหกระเหิน ต้องทุ่มเทไปตั้งเท่าไหร่ ต่อให้คุณจะพลาดท่าในวงการธุรกิจอีกสักกี่ครั้ง ด้วยเส้นสายที่คุณสร้างมาทั้งหมด คุณก็สามารถลุกขึ้นยืนใหม่ได้เสมอ แต่... แต่ถ้าคุณเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ พลาดพลั้งขึ้นมา มันจะไม่ใช่แค่เสียหน้าเหมือนเฉาเมิ่งเต๋อที่ยอมตัดหนวดทิ้งเสื้อคลุมเพื่อหนีเอาชีวิตรอด แต่จุดจบของคุณจะเหมือนกวนอวี่ที่พ่ายแพ้ที่เม่ยเฉิง จนต้องตายไร้ที่กลบฝังต่างหากล่ะ"

ในใจของฉีเหว่ยเหวิน ซ่งเทียนเย่าคือคนฉลาดที่หาตัวจับยากในเมืองนี้ เขาฉลาดพอที่จะเอาตัวรอดในสถานการณ์หมิ่นเหม่ เดินไต่เส้นลวดที่แทบจะมองไม่เห็น โลดแล่นระบำอยู่บนจุดสูงสุดของเมืองแห่งนี้ สถานะทางสังคมก็ไต่ระดับสูงขึ้นไปพร้อมๆ กับเส้นลวดนั้น แต่เส้นลวดก่อนหน้านี้ เพียงแค่ทำให้คนดูรู้สึกหวาดเสียวเท่านั้น เพราะในความเป็นจริง ซ่งเทียนเย่ามีเชือกนิรภัยผูกติดไว้เสมอ เชือกนิรภัยที่ว่าก็คือ การไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมือง ทำแต่ธุรกิจ ตราบใดที่เขาต้องการ เขาก็สามารถลงจากเส้นลวดได้อย่างปลอดภัยเสมอ สิ่งที่สูญเสียไปก็มีแค่ชื่อเสียงจอมปลอมหรือเงินทอง ซึ่งด้วยความฉลาดของเขา ไม่ช้าก็เร็วเขาก็จะหามันกลับมาได้มากกว่าเดิมเสียอีก