บทที่ 514 บีบบังคับให้ต้องสู้

ชายที่ถานจิงเหว่ยเรียกว่าพี่สี่ นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถเก๋งฟอร์ดสีดำคันหนึ่งที่จอดอยู่ริมถนนชวีเฉินเต้า ย่านอ่าวหลบภัยคอสเวย์เบย์ สองมือที่สวมถุงมือหนังสีดำวางพาดอยู่บนพวงมาลัย สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถ จับจ้องไปยังอ่าวอันมืดมิด เบาะข้างคนขับมีกล้องส่องทางไกลและวิทยุสื่อสารวางอยู่

เวลานี้ เรือน้อยใหญ่หลากชนิดที่จอดทอดสมออยู่ทั่วทั้งอ่าวกำลังโคลงเคลงไปมาตามเกลียวคลื่นท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ บนถนนชวีเฉินเต้าสายเล็กๆ แห่งนี้ นอกจากแสงสลัวๆ จากโคมไฟถนนที่จุดด้วยก๊าซไม่กี่ดวงแล้ว ก็มีเพียงรถของเขาจอดอยู่อย่างโดดเดี่ยวเพียงคันเดียว

ชื่อจริงของเขาคือ เซิ่งจ้าวจง แต่ชื่อนี้แทบจะไม่มีใครเรียกเลย นอกจากตอนที่ไปเยี่ยมเยียนอดีตผู้บังคับบัญชาที่ไต้หวัน ซึ่งจะถูกเรียกสั้นๆ ว่าจ้าวจงบ้าง แต่คนส่วนใหญ่ที่รู้จักเขามักจะเรียกเขาว่าพี่สี่เหมือนกับถานจิงเหว่ย ที่ถานจิงเหว่ยเรียกเขาว่าพี่สี่ ก็เพราะว่าเขาเป็นรุ่นพี่ที่จบจากโรงเรียนนายร้อยหวงผู่รุ่นที่สี่นั่นเอง แถมยังเคยเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับบรรดานายพลคนดังของก๊กมินตั๋งอย่าง จางหลิงฝู่ และ หูเหลียน อีกด้วย ตอนนี้พวกนายทหารหนุ่มที่กำลังเรืองอำนาจอยู่ในไต้หวัน หลายคนเจอหน้าเขาก็ยังต้องเรียกเขาว่ารุ่นพี่

ทว่าหลังจากเรียนจบจากหวงผู่ เขากลับไม่ได้ก้าวเข้าสู่สมรภูมิรบ แต่กลับเลือกที่จะติดตามเถิงเจี๋ย เพื่อนสนิทร่วมรุ่น เข้าไปอยู่ในองค์กรหลานอี้เซ่อ (สมาคมเสื้อน้ำเงิน) เพื่อคอยรักษาอำนาจเผด็จการของก๊กมินตั๋ง ต่อมาเมื่อหลานอี้เซ่อขยายอิทธิพลมากขึ้น จนกลายเป็นหนึ่งในสามขั้วอำนาจหลักของก๊กมินตั๋งร่วมกับฝ่ายการเมืองและฝ่ายซีซี สมาชิกที่มาจากหลานอี้เซ่อต่างก็มีชื่อเสียงในเรื่องความเด็ดขาดโหดเหี้ยมทั้งต่อศัตรูภายนอกและภายใน แต่ทว่าตัวเซิ่งจ้าวจงเอง นอกจากฝีมือยิงปืนและศิลปะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมแล้ว เขากลับทำตัวไม่ถูกกับการต่อสู้แย่งชิงอำนาจที่ไร้ร่องรอยเลือดแบบนี้ แม้ว่าในปี 1938 เขาจะได้รับการประดับยศเป็นพลตรีแห่งกองทัพบก แต่หลังจากนั้นเขาก็แทบจะไม่มีโอกาสได้เลื่อนยศอีกเลย การเลื่อนตำแหน่งในหน่วยข่าวกรองไม่เหมือนกับการรบในสนามรบ หากใครทำผลงานได้โดดเด่น ก็เปรียบเสมือนก้อนเนื้อชิ้นโตที่ตกลงไปในฝูงฉลาม ดึงดูดให้เพื่อนร่วมงานมารุมทึ้งแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง เซิ่งจ้าวจงเห็นการใส่ร้ายป้ายสีและการต่อสู้แย่งชิงผลประโยชน์ระหว่างเพื่อนร่วมงานมามากพอแล้ว เขาจึงเลือกที่จะยืนมองอยู่ห่างๆ แต่การทำตัวเป็นกลางกลับทำให้เขาถูกมองว่าเป็นคนนอกและถูกกีดกันจากทุกฝ่าย จนกลายเป็นคนที่ถูกโดดเดี่ยวในที่สุด

แม้แต่เถิงเจี๋ย เพื่อนรักในอดีต ก็ค่อยๆ ตีตัวออกห่างเพราะเขาไม่ยอมเลือกข้างในความขัดแย้งภายในองค์กร หลังจากจบสงครามปลดแอกประชาชน เขาหนีไปไต้หวัน และถูกส่งตัวไปอยู่กระทรวงกลาโหม (ฝ่ายไต้หวัน) ในตำแหน่งผู้สังเกตการณ์ยศพลตรีประจำสำนักงานตรวจสอบกำลังพลสำรอง ซึ่งถือเป็นหน่วยงานที่ถูกลืม และยังเป็นการบีบให้เขาต้องออกจากราชการทหารประจำการอีกด้วย สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกว่า ไม่ว่าจะเป็นวิชาพิชัยสงครามที่ร่ำเรียนมาจากหวงผู่ หรือทักษะการลอบสังหารและการต่อสู้ที่ฝึกฝนมาอย่างหนักสมัยอยู่หลานอี้เซ่อ ต่างก็กลายเป็นเรื่องตลกขบขันไปในพริบตาเมื่อเขาต้องออกจากราชการ