บทที่ 516 สู้จบศึกนี้ ฉันจะกลับบ้านเกิด

"อาไท่ คืนนี้เรื่องไม่เกี่ยวกับนายเลย จะมาแส่หาเรื่องใส่ตัวทำไม ต่อให้นายจะสู้จนตัวตายอยู่ที่นี่ ซ่งเทียนเย่าก็ไม่จำนายหรอกน่า ปลงซะเถอะ ยอมถอยไปตอนนี้ เห็นแก่ที่เราก็เป็นคนแก๊งเหอเหมือนกัน ฉันจะให้ลูกน้องหลีกทางให้นายรอดไปได้"

การต่อสู้ท่ามกลางสายฝนหยุดชะงักลงชั่วคราว พวกคนในยุทธจักรของแก๊งเหอที่ยังพอยืนไหวต่างก็ถอยร่นไปด้านหลัง เหลือเพียงร่างของคนสิบกว่าคนที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น และเฉินไท่ที่ตามตัวมีรอยแผลเหวอะหวะหลายแห่ง ยืนหยัดอยู่กับที่

ฮั่นจินชิงมือขวาลากแส้เก้าท่อน ก้าวเดินไปข้างหน้าพลางสะบัดข้อมือไปพลาง ทุกครั้งที่สะบัด แส้เก้าท่อนก็ราวกับงูพิษที่ปราดเปรียว เลื้อยจากพื้นขึ้นมาพันรอบข้อมือของเขาอย่างรวดเร็ว และเมื่อเขาขยับตัวในจังหวะต่อไป มันก็จะคลายตัวออก ปลายแส้ตกลงบนพื้นถนนที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำฝน

"ฉันควรจะขอบคุณพี่ชิงหรือเปล่าเนี่ย ที่อุตส่าห์ให้เกียรติผมขนาดนี้ น้อยครั้งนะที่พี่จะยอมงัดอาวุธคู่กายออกมาใช้สู้กับใครน่ะ" เฉินไท่ปาดน้ำฝนบนใบหน้าออก ยืดอกขึ้น เผยรอยยิ้มที่เรียกได้ว่ากว้างที่สุดส่งให้ฮั่นจินชิง

เวลาที่ฮั่นจินชิงแห่งแก๊งหงซุ่นมีเรื่องกับใคร ถ้าอีกฝ่ายมากันแค่ไม่กี่คน เขาจะใช้แค่มือเปล่าก็จัดการได้สบายๆ แต่ถ้าศัตรูมากันเยอะหน่อย เขาก็แค่ดึงผ้าขาวม้าที่พาดบ่า หรือไม่ก็เข็มขัดที่เอวมาใช้แทนแส้เก้าท่อน ก็สามารถไล่ฟาดอีกฝ่ายจนกระเจิงได้แล้ว นี่แหละคือที่มาของฉายา 'ฮั่นจินชิง' (ชิงผ้าขาวม้า) ของเขา แส้เก้าท่อนที่เป็นอาวุธสร้างชื่อให้เขา เขากลับไม่ค่อยหยิบมันออกมาใช้สู้จริงๆ เท่าไหร่นัก นอกจากว่าคู่ต่อสู้จะเป็นถึงระดับลูกพี่ที่มีชื่อเสียงในยุทธจักรมานาน หรือเป็นคู่ต่อสู้ที่เขารู้สึกว่าสูสีกันจนกินกันไม่ลงจริงๆ