บทที่ 517 นับแต่นี้ไป นายไม่ใช่พี่น้องฉัน

แม้จะมีลูกน้องกางร่มให้ แต่เพื่อที่จะได้มองเห็นและได้ยินปฏิกิริยาของซ่งเทียนเย่าและฉู่เสี้ยวซิ่นชัดๆ หลานกังจึงยอมขยับตัวออกไปข้างหน้านิดหนึ่ง จนทำให้ร่างกายซีกหนึ่งรวมถึงบุหรี่ที่คาบอยู่เปียกปอนไปด้วยน้ำฝน แต่เขาก็ไม่ได้สนใจบุหรี่ที่เปียกชุ่มนั้น สายตาจับจ้องไปที่คนทั้งสองที่กำลังสบตากัน เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมซ่งเทียนเย่าที่เคยมีเหตุมีผลถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทำตัวบุ่มบ่ามจนต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายแบบนี้

พวกคนในยุทธจักรที่ซ่อนตัวอยู่บ้าง โผล่หน้ามาบ้างพวกนั้น หลานกังไม่ได้เห็นอยู่ในสายตาเลย ต่อให้พวกมันจะถือมีดปิดถนนอย่างโจ่งแจ้ง หรือจะทำตัวเป็นผีสางนางไม้คอยลอบกัดอยู่ในเงามืด ก็ทำอะไรซ่งเทียนเย่าไม่ได้หรอก สิ่งที่อันตรายที่สุดในคืนนี้คือ สิ่งที่ซ่งเทียนเย่าและฉู่เสี้ยวซิ่นจะพูดหรือทำต่อไปต่างหาก หลานกังได้แต่หวังว่าซ่งเทียนเย่าจะไม่ทำให้เขาเดาผิดอีก ถึงแม้เขาจะเคยประกาศจุดยืนในห้องอาหารไปแล้วว่า ต่อให้ซ่งเทียนเย่าจะดึงดันทำตามใจตัวเอง เขาก็พร้อมจะร่วมหัวจมท้ายด้วย แต่เอาเข้าจริงๆ ใครจะอยากเห็นเจ้านายตัวเองล้มจนลุกไม่ขึ้นล่ะ

ในขณะที่เงามืดของพวกคนในยุทธจักรยังไม่ทันได้ปิดกั้นถนนจนมิด รถเชฟโรเลต คอร์เวตต์คันหนึ่งก็เปิดไฟหน้ารถสว่างจ้า สี่ล้อสาดน้ำฝนกระจาย ขับมาจากสุดถนนแล้วมาจอดอยู่ไกลๆ ราวกับจงใจจะแสดงตัว รถคันนั้นกะพริบไฟหน้าสองครั้ง ดึงดูดสายตาของทุกคนบนถนนให้หันไปมอง แต่พอดับเครื่องยนต์และปิดไฟหน้ารถ ก็มองไม่เห็นหน้าคนขับอีกเลย

หลานกังคายก้นบุหรี่ที่เปียกชุ่มทิ้ง ถอยหลังกลับเข้ามาอยู่ใต้ร่ม พยักพเยิดหน้าไปทางรถที่เพิ่งมาใหม่ ลูกน้องสองคนก็รีบหันไปจับตามองรถคันนั้นทันที

หลานกังหยิบบุหรี่ออกจากซองมาจุดสูบอีกครั้ง สายตามองไปที่พวกคนในยุทธจักรหลายสิบคนที่อยู่ห่างออกไป แม้จะมืดมิด แต่แสงไฟถนนก็พอจะทำให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของผู้นำแก๊งหลายคนที่ยืนอยู่แถวหน้าได้ พวกเขามาจากต่างแก๊งกัน บางคนเคยบาดหมางกันด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้กลับมายืนถือมีดอยู่เคียงบ่าเคียงไหล่กัน