บทที่ 518 ยอมถอย

"เหยียนสยง แกพูดบ้าอะไรของแกวะฮะ ลูกพี่แกเพิ่งจะโดนฆ่าล้างโคตรมาหมาดๆ นี่แกยังมีหน้ามาบอกให้พวกเราเปิดทางให้ซ่งเทียนเย่าอีกเหรอวะ!"

"ฉู่เสี้ยวซิ่นมันรู้ตัวหรือเปล่า ว่าเฉินอาสือที่คุมท่าเรือให้ตระกูลมันก็เพิ่งตายโหงไปหยกๆ ฝีมือพวกคนเซี่ยงไฮ้ร่วมมือกับซ่งเทียนเย่านั่นแหละ! ที่มันกล้าพูดจาแบบนี้ มันปรึกษาพ่อมันหรือยังฮะ!"

"อาสยง แกเองก็เป็นคนในยุทธจักรมาก่อน คุณชายซิ่นไม่รู้เรื่อง แกก็ต้องอธิบายให้เขาเข้าใจสิ ว่าตอนนี้ซ่งเทียนเย่ากำลังไปสมคบคิดกับพวกคนเซี่ยงไฮ้ ประกาศศึกกับคนฮ่องกงอย่างพวกเรานะ"

บรรดาผู้อาวุโสที่ยืนอยู่ใต้ร่มคันใหญ่ต่างพากันแสดงความไม่พอใจอย่างรุนแรงกับข้อความที่เหยียนสยงนำมาถ่ายทอดให้ฟัง พวกเขารุมล้อมเหยียนสยงและพูดจาสาดเสียเทเสียไม่หยุด น้ำลายแทบจะกระเด็นใส่หน้าเหยียนสยงอยู่แล้ว เหยียนสยงที่ถูกล้อมอยู่ตรงกลางพยายามเก็บซ่อนความรำคาญใจเอาไว้ ปั้นหน้าให้ดูเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในใจกลับรู้สึกว่าพวกคนในยุทธจักรพวกนี้ช่างทำตัวงี่เง่าน่าสมเพชเสียเหลือเกิน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ตัวเขาเองที่เป็นแค่นักเลงปลายแถว จะมีสิทธิ์มีเสียงอะไรไปพูดต่อหน้าผู้อาวุโสพวกนี้ล่ะ ต่อให้จะใส่เครื่องแบบตำรวจ ทำตัวเป็นเสือ แต่ในสายตาพวกนี้เขาก็ยังเป็นแค่ไอ้กระจอกอยู่ดี ถ้าเผลอทำตัวเสียมารยาทไปนิดเดียว ก็คงมีคนยกกฎของพรรคหงเหมินมาจัดการเขาแล้ว ใครจะมาเสียเวลาน้ำลายแตกฟองใส่เขาแบบนี้ล่ะ ดีไม่ดี แม้แต่หน้าที่กางร่มให้ลูกพี่พวกนี้ เขาก็ยังไม่มีสิทธิ์เลยด้วยซ้ำ