บทที่ 519 โลกนี้ไม่เหมือนกระดานหมากรุก

รถเชฟโรเลต คอร์เวตต์ แล่นฉิวไปตามถนนท่ามกลางสายฝนยามค่ำคืน ความเร็วขนาดนี้ทำให้เสี่ยงต่อการพลิกคว่ำได้ทุกเมื่อ ถานจิงเหว่ยใช้สองมือจับพวงมาลัยและเหยียบคันเร่ง ทว่าสายตาไม่ได้จดจ่ออยู่กับถนนเบื้องหน้า เขามักจะหันไปมองซ่งเทียนเย่าที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับเป็นระยะๆ ซ่งเทียนเย่าหยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่งแล้วยื่นให้ ถานจิงเหว่ยละมือข้างหนึ่งมารับบุหรี่ไป จากนั้นซ่งเทียนเย่าก็ค่อยๆ จุดไฟแช็กให้

"ต่อให้นายจะโลภมากแค่ไหน ก็ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยนี่" ถานจิงเหว่ยพ่นควันบุหรี่ออกมาพร้อมกับคำพูด

ซ่งเทียนเย่าเอนหลังพิงเบาะด้วยรอยยิ้ม "คนบ้านนอกเขามีคำหยาบๆ ว่า 'ถ้าเกิดเป็นคนแล้วไม่ยอมสู้ ต่อให้ต้องกินขี้ก็ยังได้กินแต่ขี้เย็นๆ' ข้อแรก ฉันไม่อยากกินขี้ ข้อสอง ฉันไม่อยากกินขี้เย็นๆ"

"ตอนนี้มีแค่เราสองคน ฉันบีบคอนายด้วยมือเดียวก็ตายแล้ว ไม่กลัวเหรอ" ถานจิงเหว่ยหัวเราะหึๆ ก่อนจะพูดขึ้นลอยๆ

"ขู่ฉันเหรอ กะจะขู่ให้ฉันขี้หดตดหาย แล้วนายจะได้กินขี้ร้อนๆ งั้นสิ" ซ่งเทียนเย่าเงยหน้าขึ้น หันไปจ้องถานจิงเหว่ยด้วยสีหน้าจริงจัง