บทที่ 520

"ถานจิงเหว่ย! ไอระยำโคตรพ่อโคตรแม่มึง!" ที่บ้านของเหลียวตงกุ้ย เหลียวตงกุ้ยที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน ฟังเฉินเลี่ยงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนถนนควีนส์โรดจนจบ ก็ตบโต๊ะดังปังแล้วผุดลุกขึ้นยืน จุดด่างดำบนใบหน้ารวมถึงขนอ่อนบริเวณนั้นสั่นกระตุกอย่างรุนแรงตามกล้ามเนื้อใบหน้าที่บิดเบี้ยว ดูราวกับแมลงวันตัวใหญ่ที่พร้อมจะบินขึ้นมาได้ทุกเมื่อ แม้จะย้ายจากเซี่ยงไฮ้มาอยู่ฮ่องกง ใช้ชีวิตทางใต้มาหลายสิบปีแล้ว แต่พอโกรธจัดเมื่อไหร่ เหลียวตงกุ้ยก็มักจะหลุดสำเนียงบ้านเกิดออกมาเสมอ และตอนนี้ก็เช่นกัน

อารมณ์ของเฉินเลี่ยงดูจะนิ่งกว่าเหลียวตงกุ้ยมาก ระยะทางจากโรงแรมหยุนเซียวเว่ยกลับมาถึงบ้านตระกูลเหลียว ทำให้เขามีเวลามากพอที่จะตั้งสติ เขาพูดจาด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ระมัดระวังคำพูด ซึ่งตรงข้ามกับเจ้านายของเขาอย่างสิ้นเชิง

"เถ้าแก่ใจเย็นๆ ก่อนครับ คืนนี้ที่ห้องอาหารฮาร์ปเกือบจะกลายเป็นสมรภูมิรบไปแล้ว มีทั้งแก๊งมาเฟียท้องถิ่น ทั้งพวกมาเฟียเถื่อน ใครเป็นตัวการอยู่เบื้องหลังกันแน่ก็พูดยากนะครับ เราจะไปปรักปรำว่าเป็นฝีมือของถานจิงเหว่ยคนเดียวก็ไม่ได้ เกิดไม่ใช่เขาขึ้นมา เราจะกลายเป็นปรักปรำคนดีเอาได้นะครับ"

"ถ้าถานจิงเหว่ยเป็นคนดี ฉันก็เป็นพระพุทธเจ้าแล้ว!" เหลียวตงกุ้ยสบถด่าอีกหลายคำ เดินวนไปวนมาในห้องด้วยความร้อนรน "มาเฟียเถื่อนพวกนั้นฟังคำสั่งใคร พวกเรารู้อยู่แก่ใจ ซ่งเทียนเย่าสุดท้ายก็ขึ้นรถถานจิงเหว่ยไป ใครเป็นตัวการมันก็เห็นๆ กันอยู่ไม่ใช่เหรอ พวกเราโดนมันหลอกปั่นหัวเล่น! โชคดีนะที่แกไม่ได้ลงมือ ไม่งั้นพวกเราคงโดนมันโยนให้เป็นแพะรับบาปไปแล้ว แล้วเดี๋ยวมันก็จะกลับมาฮุบกิจการของเรา เหล่าเจิงก็ตายเพราะแบบนี้แหละ! ฉันคิดผิดไป! ไม่ใช่เหล่าเจิงเรียกราคาสูงหรอก แต่เป็นไอ้แซ่ถานใจคออำมหิตต่างหาก! ไอ้พวกนี้มันเลวระยำกันทุกคน ไม่มีดีสักคนหรอก!"

ใบหน้าของเหลียวตงกุ้ยบิดเบี้ยวจนดูน่าเกลียดน่ากลัว เฉินเลี่ยงรู้ดีว่าเจ้านายของเขากำลังกลัว