บทที่ 521 ผู้หญิงนี่วุ่นวายจริง

หลังพายุฝนผ่านพ้นไป ท้องฟ้าก็กลับมาสดใส ท้องฟ้าสีครามสดใสดั่งถูกชะล้างด้วยน้ำฝน มีเพียงเมฆขาวลอยเป็นหย่อมๆ ซ่งเทียนเย่าแหงนมองท้องฟ้าอยู่นานด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ทำเอาหวงลิ่วที่อยู่ข้างๆ ถึงกับงุนงง

"เจ้านายครับ ผมเคยได้ยินแต่ว่า 'หญิงรักจริง มักเจอชายไร้ใจ' ถึงแม้แม่ม่ายอวิ๋นจะไม่ได้รักนายหัวปักหัวปำอะไรขนาดนั้น แต่ก็ถือว่าดีกับนายพอสมควรเลยนะ นายน่าจะทำตัวดีๆ กว่านี้หน่อยไหม ทำไมพอส่งเธอขึ้นเรือปุ๊บก็ยิ้มหน้าระรื่นปั๊บเลยล่ะ ถ้าเธอรู้เข้า ระวังจะโดนสับเป็นชิ้นๆ นะครับ"

ในฐานะที่เธอเป็นตัวการสำคัญในการส่งลูกพี่ใหญ่หลายคนของแก๊งมาเฟียเข้าซังเตของคนอังกฤษ ต่อให้คนอื่นจะอยู่ต่อ แต่โหลวเฟิ่งอวิ๋นก็ต้องออกไปจากฮ่องกงให้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ครอบครัวซ่งก็อพยพไปกันหมดแล้ว เธอก็ยิ่งไม่มีเหตุผลอะไรที่จะอยู่ต่อ เมื่อคืนหลังจากนั่งเล่นหมากรุกกับอวี๋ซื่อถิงมาทั้งคืน พอฟ้าสาง ซ่งเทียนเย่าก็นั่งรถมาส่งโหลวเฟิ่งอวิ๋นขึ้นเรือด้วยตัวเองทันที จะหาว่าเขาไร้น้ำใจก็คงไม่ได้หรอก ที่หวงลิ่วพูดแบบนั้นก็แค่หยอกล้อเจ้านายเล่นๆ เพราะเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าซ่งเทียนเย่าจะยิ้มทำไม

ซ่งเทียนเย่าไม่ได้อธิบายให้หวงลิ่วฟัง ขืนบอกไปว่าที่ยิ้มเพราะเห็นท้องฟ้ามันเหมือนภาพพื้นหลังหน้าจอคอมพิวเตอร์ หวงลิ่วคงหาว่าเขาเป็นบ้าแน่ๆ ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ อย่าไปทำให้ลูกน้องคนเก่งตกใจจะดีกว่า

เขาจุดบุหรี่ "ลัคกี้สไตรค์" อย่างสบายอารมณ์ หันไปมองหวงลิ่ว "ถ้าจะโดนสับ แกนั่นแหละที่จะโดนก่อน ผู้หญิงน่ะคิดเล็กคิดน้อยจะตาย แกไปว่าเฟิ่งอวิ๋นว่าไม่ได้รักฉันจริง ถ้าเธอได้ยินเข้า ไม่มีทางปล่อยแกไว้แน่ ต่อให้แกจะเก่งแค่ไหน แต่เจอผู้หญิงบ้าคลั่งเข้าไปก็ตายเหงือกเหมือนกันแหละ"