บทที่ 523

ทรัพย์สินของสวีผิงเซิ่งแม้จะเทียบไม่ได้กับอวี๋ซื่อถิง แต่เขาก็ถือเป็นเสาหลักในวงการเดินเรือท้องถิ่นฮ่องกง ชีวิตนี้จับเงินมานักต่อนัก สายตาและจิตใจย่อมไม่ธรรมดา ต่อให้ถานจิงเหว่ยจะเอาของวิเศษอะไรมาวางตรงหน้า ก็คงไม่ทำให้เขาตื่นเต้นได้ง่ายๆ ทว่าเอกสารและใบอนุญาตเหล่านี้กลับทำให้มหาเศรษฐีผู้นี้ไม่อาจสงบใจได้ ถึงจะไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกจนเกินงาม แต่ลมหายใจก็เริ่มปั่นป่วน เหงื่อผุดพรายบนหน้าผาก และกล้ามเนื้อบนใบหน้าก็กระตุกเบาๆ

จะไปโทษสวีผิงเซิ่งก็ไม่ได้หรอก คงไม่มีมหาเศรษฐีคนไหนในโลกที่เคยได้รับของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ เจิงชุนเซิ่งถือเป็นนักธุรกิจระดับแนวหน้าของกลุ่มคนเซี่ยงไฮ้ ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าเปิดปากขอตำแหน่งรัฐมนตรี ทรัพย์สินทั้งสังหาริมทรัพย์และอสังหาริมทรัพย์รวมกันไม่ต่ำกว่าสิบล้าน แถมยังมีเรือเดินสมุทรทั้งเล็กใหญ่อีกห้าลำ สำหรับคนที่หากินกับการเดินเรือแล้ว เรือก็เปรียบเสมือนเหมืองทองคำ มูลค่าของมันไม่สามารถวัดเป็นตัวเงินได้ หากได้เรือทั้งห้าลำนี้มา อาณาจักรเดินเรือของสวีผิงเซิ่งก็จะขยายใหญ่โตขึ้นไปอีกขั้น เขาจึงยากที่จะเก็บอาการไว้ได้

โชคดีที่สวีผิงเซิ่งไม่ใช่พวกวัยรุ่นใจร้อนที่จะทำอะไรโง่ๆ เพราะความโลภ หลังจากตื่นเต้นและประหม่าในตอนแรก เขาก็สูดหายใจลึกๆ บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ลง การที่อีกฝ่ายจู่ๆ ก็เอาของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้มาให้ กลับทำให้สวีผิงเซิ่งเกิดความระแวงและไม่กล้ารับ อีกอย่าง ถานจิงเหว่ยกล้าลงมือฆ่าคนชิงทรัพย์อย่างอุกอาจ แล้วเอามาประเคนให้เขาแบบนี้ มันหมายความว่ายังไงกันแน่

เขาพยายามทำใจดีสู้เสือ ถามกลับไปว่า "คุณถานทำแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ"

ถานจิงเหว่ยกลับมีท่าทีสบายๆ ราวกับของที่ให้ไปไม่ใช่ทรัพย์สินมหาศาล แต่เป็นแค่ขนมหรือของกินเล่นทั่วไป "ผมเคยได้ยินมาว่า ไม่ถนัดอย่าทำ ผมเป็นทหารไม่ใช่นักธุรกิจ ธุรกิจเดินเรือไม่เหมาะกับผมหรอก เก็บไว้ก็เสียของเปล่าๆ สู้ยกให้คนที่เหมาะสม ให้เหล็กกล้าได้ใช้ทำใบมีดจะดีกว่า"