บทที่ 526 คลื่นใต้น้ำ

แม้ว่าเซาจีวานจะเป็นหนึ่งในพื้นที่แรกๆ ที่ได้รับการพัฒนาตั้งแต่เริ่มเปิดเกาะฮ่องกง แต่ในความเป็นจริงแล้ว จนกระทั่งถึงยุคทศวรรษที่ยี่สิบ ดินแดนผืนนี้ก็มีเพียงโรงงานขนาดเล็กสิบกว่าแห่งเท่านั้น ต่อมาเมื่อฮ่องกงผ่านพ้นช่วงที่ถูกญี่ปุ่นยึดครอง ผู้ลี้ภัยจำนวนมากได้หลั่งไหลเข้ามาหลบภัยในเซาจีวาน ทำให้ประชากรในเซาจีวานเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว จากสามหมื่นคนพุ่งทะยานเฉียดหนึ่งแสนคน ภายในอ่าวที่มีพื้นที่ไม่ถึงหกหมื่นเอเคอร์แห่งนี้

เศรษฐกิจยังไม่ทันได้พัฒนา แต่ประชากรกลับพุ่งพรวดอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ปัจจุบันเซาจีวานเต็มไปด้วยบ้านสังกะสีที่ปลูกสร้างอย่างผิดกฎหมายเรียงรายเบียดเสียด ไม่ว่าจะเป็นสภาพแวดล้อมหรือสุขอนามัย ล้วนย่ำแย่เทียบเท่ากับเมืองกำแพงเกาลูน ทำเอาผู้ว่าการเกาะฮ่องกงทุกยุคทุกสมัยต้องกุมขมับ

เวลานี้ ท่ามกลางผืนน้ำอันเงียบสงบของเซาจีวาน เรือประมงลำหนึ่งกำลังแล่นไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

เซิ่งจ้าวจงยืนต้านลมอยู่บนกระดานไม้กระดานเรือ ชุดสูทที่สวมใส่มาอย่างเป็นระเบียบถูกลมทะเลพัดจนเกิดรอยยับย่น ความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางติดต่อกันหลายวันทำให้เขาดูอิดโรย หนวดเคราที่งอกยาวบริเวณปลายคางยิ่งขับเน้นความทรุดโทรมให้เห็นชัดขึ้น

ทว่าดวงตาคู่นั้นของเซิ่งจ้าวจงยังคงเปล่งประกายคมกริบ ยามที่เขาปรายตามองไปยังเตี้ยวจิ่งหลิ่งที่ตั้งตระหง่านอยู่ฝั่งตรงข้ามของอ่าว แววตาดุดันอำมหิตก็สว่างวาบขึ้นมาเพียงชั่วพริบตา