บทที่ 531 วีรบุรุษติดแหง็กที่เซาจีวาน

ยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามาปกคลุม แสงไฟจากเสาไฟบนถนนปี้ต๋าเปิดสว่างไสวเรียงรายไปตามทาง หอนาฬิกาห้าชั้นสูงตระหง่านกว่ายี่สิบเมตรตั้งอยู่สุดถนน สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงต่างๆ แต่ที่สะดุดตาที่สุดก็คงหนีไม่พ้นโรงแรมเซ็นทรัลที่ตั้งอยู่ฝั่งซ้ายของถนนปี้ต๋า

ผู้คนเดินเข้าออกผ่านประตูหมุนกระจกของห้องอาหารอย่างไม่ขาดสาย พนักงานเปิดประตูสองคนยืนประจำการอยู่ซ้ายขวา และยังมี รปภ.ชาวรัสเซียขาวร่างใหญ่ในเครื่องแบบ ถือกระบองยางเดินตรวจตราอยู่รอบๆ รถเข็นขายของตามตรอกซอกซอยที่บังเอิญผ่านมา พอเห็น รปภ.หน้าตาดุดันพวกนี้ ก็พากันเร่งฝีเท้าเข็นรถหนีให้พ้นหน้าโรงแรมอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ที่ห้องอาหารชั้นล่าง มีโต๊ะตัวหนึ่งตรงมุมห้องที่มีอาหารวางกองพะเนินเทินทึกราวกับภูเขาขนาดย่อม อาหารบางอย่างกับเครื่องดื่มและขนมหวานวางบนโต๊ะไม่พอ พนักงานเสิร์ฟถึงกับต้องทิ้งรถเข็นอาหารไว้ข้างโต๊ะ ทำให้แขกคนอื่นๆ ในร้านพากันหันมามองด้วยความสนใจ

ถานจิงเหว่ยที่กำลังหั่นฟัวกราส์อย่างเชื่องช้าดูผ่อนคลายสบายใจ ไม่ได้สนใจสายตาแปลกๆ ของคนรอบข้างเลยสักนิด ตรงกันข้ามกับลูกน้องฝ่ายบุ๋นสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะด้วย พวกเขากลับดูอึดอัด ทำทีเป็นมองซ้ายมองขวา เหมือนอยากจะบอกคนอื่นว่า พวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะสั่งอาหารมาเยอะแยะขนาดนี้ แต่เพราะยังมีเพื่อนที่ยังมาไม่ถึงต่างหาก

ถานจิงเหว่ยเคี้ยวฟัวกราส์ช้าๆ กลืนลงคอด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม