บทที่ 532

ซ่งเทียนเย่าตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาตีสี่ครึ่งแล้ว ผ้าม่านในโรงแรมถูกดึงปิดไว้จนมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากถนนด้านนอกที่ลอดเข้ามาสลัวๆ

เขาหลับไปตั้งแต่หกโมงเย็นจนถึงตอนนี้ก็สิบชั่วโมงเต็ม นับตั้งแต่ทำธุรกิจมา นี่เป็นไม่กี่ครั้งที่ซ่งเทียนเย่านอนหลับได้อย่างเต็มอิ่มที่สุด

ซ่งเทียนเย่าตบหัวตัวเองเบาๆ ที่รู้สึกปวดตุบๆ จากการนอนนานเกินไป แล้วพลิกตัวบนเตียง

เพียงแค่เสียงขยับตัวเล็กน้อย อาซื่อที่เป็นใบ้ซึ่งนั่งงีบหลับอยู่บนโซฟาก็ลืมตาขึ้นทันที และเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟข้างโซฟา

"บ้าเอ๊ย พี่ลิ่ว ทำอะไรของพี่เนี่ย" แสงสว่างจ้ากะทันหันทำให้ซ่งเทียนเย่าต้องหรี่ตาลง และเปิดปากบ่นออกมาทันที