บทที่ 533 ความคิดของซ่งเทียนเย่า

หลังฝนตก ท้องฟ้าก็กลับมาสดใส อากาศยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไอดิน สวีหมิ่นจวินเดินย่ำไปตามทางเดินดินโคลนในเขตจีชุนเวย โดยมีหวงลิ่วและอาเกินชายใบ้เดินตามหลังมุ่งหน้าไปยังท่าเรือถงหลัววาน

อันที่จริงแล้ว ในฮ่องกงไม่ได้มีท่าเรือถงหลัววานเพียงแห่งเดียว ที่ชาวฮ่องกงมักพูดถึงกันบ่อยๆ คืออ่าวที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของฝั่งเหนือเกาะฮ่องกง ก่อนจะมีการถมทะเล ถงหลัววานบนเกาะฮ่องกงเคยถูกเรียกว่า “ตงเจี่ยว” หรือมุมตะวันออก เพราะตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของหว่านจื่อ และทิศตะวันตกของเป่ยเจี่ยว ครอบคลุมพื้นที่ของเขตหว่านจื่อและเขตตะวันออก

ทว่า ถงหลัววานที่สวีหมิ่นจวิน หวงลิ่ว และอาซื่อกำลังจะไปนั้น ตั้งอยู่ในเขตจีชุนเวย เขตดินแดนใหม่ (New Territories) แม้จะชื่อเหมือนกัน แต่กลับอยู่ห่างไกลกันคนละโยชน์

หวงลิ่วเตะก้อนหินตามทางเดินไปพลาง บ่นกระปอดกระแปดด้วยความหงุดหงิดไปพลาง "บ้าเอ๊ย! อุตส่าห์เดาใจเจ้านายถูกตั้งหนึ่งเรื่อง ดันมาบอกว่าเรื่องที่ฉันคิดได้ คนอื่นก็คิดได้เหมือนกัน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าในฮ่องกงจะมีคนฉลาดกว่าฉันสักกี่คนกัน"

ช่วงเช้ามืด ตอนที่หวงลิ่วพาคังลี่ซิวและภรรยาไปพบซ่งเทียนเย่า เขามั่นใจว่าตัวเองหลบหลีกสายตาคนนอกได้อย่างแนบเนียนที่สุดแล้ว จากเซาจีวานมาถึงโรงแรมเพนนินซูล่า เขาเปลี่ยนเรือถึงสองครั้ง ต่อรถอีกสี่ต่อ ต่อให้มีคนตามมาก็ต้องสลัดหลุดจนหมดจดแน่นอน