บทที่ 537 เซียนโฝจวี

บนถนนควีนส์โรดที่เต็มไปด้วยรถราและผู้คนขวักไขว่ ร้านเครื่องรางสไตล์ไทยที่ตั้งอยู่ริมถนนชื่อว่า “เซียนโฝจวี” (บ้านพระสยาม) มีคนเดินเข้าออกอย่างเร่งรีบไม่ขาดสาย

ภายในร้าน ชายชาวไทยสองคนซึ่งเป็นลูกน้องของไซ ชลัมวัง ชื่อ “ชายเป่า” และ “วิญญู” กำลังนั่งคุยกันอย่างเบื่อหน่ายอยู่หลังเคาน์เตอร์ เพื่อรอลูกค้ามาเยือน

"วันนี้มีลูกค้ามาเยอะเลยนะเนี่ย กะคร่าวๆ ปล่อยเงินกู้ไปก็ไม่น่าจะต่ำกว่าเจ็ดหมื่นเหรียญแล้ว วิญญู ถ้ารู้ว่าเงินฮ่องกงมันหาง่ายขนาดนี้ พวกเราน่าจะมาตั้งนานแล้วนะ" ชายเป่าพลิกดูสมุดบัญชีในมือ บนนั้นบันทึกจำนวนเงินกู้นอกระบบที่พวกผีพนันในฮ่องกงมากู้ยืมไปในช่วงนี้ไว้อย่างชัดเจน นอกจากนี้ยังมีข้อมูลส่วนตัวอย่างที่อยู่และสมาชิกในครอบครัวจดไว้อย่างละเอียด เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเบี้ยวหนี้แล้วหนีหายไป

การใช้ร้านเครื่องรางบังหน้าเพื่อปล่อยเงินกู้นอกระบบ ถือเป็นก้าวแรกของพวกคนไทยหลังจากมาตั้งรกรากในฮ่องกงได้สำเร็จ เพียงแค่ไม่ถึงครึ่งเดือน พวกเขาก็ปล่อยเงินกู้ไปแล้วเกือบล้านเหรียญ และเก็บคืนมาได้กว่าเจ็ดแสนเหรียญ ถ้าเป็นที่เมืองไทย ต่อให้พวกเขารวมหัวกันทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำสักสามถึงห้าปี ก็ยังไม่แน่ว่าจะหาเงินได้มากขนาดนี้ จึงไม่แปลกที่ชายเป่าจะรำพึงรำพันออกมาเช่นนั้น

วิญญูหัวเราะร่วนพลางแย่งสมุดบัญชีมาจากมือชายเป่า แล้วแกว่งไปมา "ครึ่งปีที่แล้วเหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อไซไปเชื่อมสัมพันธ์กับทางไต้หวันและสามเหลี่ยมทองคำ แถมยังสั่งสอนพวกเจ้าพ่อฮ่องกงไปซะอ่วม ขืนพวกเราบุ่มบ่ามมาเมื่อครึ่งปีที่แล้ว ป่านนี้คงโดนกลืนลงท้องไปทั้งกระดูกแล้วมั้ง ไม่เหลือแม้แต่ชีวิตหรอก!"