บทที่ 538 แก๊งทางการ

"อะไรนะ! กู้หนึ่งหมื่น จ่ายจริงเก้าพันห้า ดอกเบี้ยแค่เดือนละสิบเหรียญ! พวกคนไทยมันรวยนักหรือไงวะ ถึงเอาเงินมาแจกเล่นแบบนี้!"

หน้าศาลเจ้าอ๋องหงเซิ่งบนถนนควีนส์โรด นักเลงที่เพิ่งไปกู้เงินสองหมื่นเหรียญมาจากร้านเซียนโฝจวี กำลังถูกคนกลุ่มหนึ่งล้อมหน้าล้อมหลัง

‘ซือเย๋หัว’ กุนซือพัดขาวแห่งแก๊งถงซินเหอ ฟังนักเลงคนนั้นเล่าจบก็เบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน ราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องราวที่เหลือเชื่อที่สุดในโลก

คนที่รุมล้อมนักเลงคนนั้นอยู่ ยังมี ‘ไล่ลี่ปิ่ง’ แห่งแก๊งเหอเหอตู้ และ ‘หลานโข่วจ๋า’ แห่งแก๊งเหอเซิ่งอี้ ทั้งสามคนมาจากต่างแก๊งกัน แต่ล้วนเป็นขาใหญ่เงินกู้นอกระบบของแก๊งตัวเองทั้งสิ้น ถ้าเป็นช่วงเวลาปกติ ทั้งสามคนไม่มีทางมานั่งจับเข่าคุยกันแบบนี้แน่ เผลอๆ เจอหน้ากันอาจจะได้ลงไม้ลงมือ โทษฐานมาแย่งลูกค้ากันด้วยซ้ำ

แต่ตั้งแต่โหลวเฟิ่งอวิ๋นสั่งให้ทหารอังกฤษมาลากคอลูกพี่ใหญ่กว่ายี่สิบแก๊งไปจากห้องประชุมโรงแรมเพนนินซูล่า โครงสร้างแก๊งมาเฟียในฮ่องกงก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้จะไม่ได้รวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้ชื่อแก๊งอวิ๋นอย่างที่เยียนเชียงเหว่ยแห่งแก๊งเหอเซิ่งอี้เคยคุยโวไว้ แต่ตอนนี้แก๊งต่างๆ ในฮ่องกงก็เริ่มหันมาจับมือกันเพื่อความอยู่รอด เพื่อรับมือกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว และตอนนี้ก็มีพวกคนไทยที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ ทำตัวเป็นเศรษฐีใจบุญมาแจกเงินเล่นอีก นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ซือเย๋หัว, ไล่ลี่ปิ่ง และหลานโข่วจ๋า ที่ปกติไม่ถูกกัน ต้องมาสุมหัวคุยกัน