บทที่ 547 พายุตั้งเค้า (1)

บนตึกสองชั้นในสวนหลังบ้านตระกูลสวี ภายในห้องประชุมอันกว้างขวางมีซ่งเทียนเย่าและถานจิงเหว่ยเพิ่มเข้ามาอีกสองคน

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบรรดามหาเศรษฐีชาวจีนตัวจริงในห้องโถง ซ่งเทียนเย่าและถานจิงเหว่ยในตอนนี้ก็เปรียบเสมือนเด็กนักเรียนประถมผู้ว่านอนสอนง่าย นั่งหลังตรงเป๊ะพร้อมกับรอยยิ้มประดับบนใบหน้า

"อาเย่า ช่วงนี้ได้โทรหาคุณเฮ่อบ้างหรือเปล่า" อวี๋ซื่อถิงไม่แม้แต่จะปรายตามองถานจิงเหว่ย เขาหันไปพูดคุยกับซ่งเทียนเย่าด้วยรอยยิ้ม "เขาพาชูเซวียนของบ้านฉันไป บอกว่าจะไปช่วยลูกสาวบุญธรรมเลือกเสื้อผ้าแฟชั่นที่มาเก๊า คำพูดคำจาเหมือนจะรังเกียจว่าช่างตัดเสื้อชาวเซี่ยงไฮ้ของพวกเรามันเชยเกินไป ถ้าเธอมีเวลาว่างก็โทรหาเขาหน่อยสิ บอกให้เขารีบส่งชูเซวียนกลับมาให้ฉันได้แล้ว เรื่องสำคัญในชีวิตของพวกเธอจะให้ไปจัดที่มาเก๊าได้ยังไงกัน"

ตั้งแต่ต้นจนจบคำพูดของอวี๋ซื่อถิงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม สายตาที่มองซ่งเทียนเย่าก็แฝงไปด้วยความรักความเอ็นดูแบบผู้หลักผู้ใหญ่ เมื่อถานจิงเหว่ยเห็นฉากนี้ก็แอบแค่นหัวเราะในใจ ทักษะการแสดงของจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ช่างร้ายกาจกว่าพวกนักแสดงในภาพยนตร์เสียอีก เมื่อไม่นานมานี้ยังเพิ่งเปิดศึกเล่นงิ้วบู๊กับซ่งเทียนเย่าต่อหน้าเขาอยู่เลย ตอนนี้กลับมาแสดงบทพ่อตาแสนดีกับลูกเขยสุดที่รักเสียนี่

"คุณลุงกู้ ไม่เจอกันนานเลยนะครับ" ถานจิงเหว่ยเลิกสนใจซ่งเทียนเย่าและอวี๋ซื่อถิง หันไปมองกู้เฉวียนที่อยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยทักทายด้วยความเคารพนอบน้อม