บทที่ 546 พายุตั้งเค้า

ภายในห้องรับแขกของโรงแรม บอดี้การ์ดชาวรัสเซียขาวสองคนของซิงก์นอนขดตัวอยู่บนพื้น ร่างกายกระตุกเป็นระยะบ่งบอกว่ายังมีชีวิตอยู่ แต่แขนขาของพวกเขาบิดเบี้ยวผิดรูป กระดูกแทงทะลุผิวหนังออกมา ย้อมพรมสีน้ำตาลอ่อนในห้องรับแขกให้กลายเป็นสีแดงคล้ำเป็นหย่อมๆ

แก้มข้างหนึ่งของนายคุนบวมปูด เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ใส่ไว้ด้านในขาดวิ่น เผยให้เห็นรอยแผลนับไม่ถ้วนบนผิวหนัง ภายในห้องนอกจากเสียงหอบหายใจหนักๆ ของเขาและเสียงครางครวญด้วยความเจ็บปวดของบอดี้การ์ดชาวรัสเซียขาวทั้งสองแล้ว ก็เงียบกริบราวกับป่าช้า

"ไอ้มืด ไสหัวไป!" นายคุนใช้นิ้วโป้งปาดเลือดที่มุมปาก รอยยิ้มบ้าคลั่งปรากฏบนใบหน้า น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยกับซิงก์ที่นั่งเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง

ซิงก์ลุกขึ้นยืนตัวสั่นเทา "OK! OK! ของเป็นของคุณแล้ว"

ทว่าในจังหวะที่เขายืนตัวตรง สายตาก็เปลี่ยนจากหวาดกลัวเป็นดุร้าย มือขวาล้วงเข้าไปในเสื้ออย่างรวดเร็วเพื่อหยิบปืนพกที่พกติดตัว ปากก็ตะโกนด่าทออย่างบ้าคลั่ง "Fuck off! Bitch!"