บทที่ 54 ฉู่เสี้ยวซิ่นผู้มองโลกในแง่ดีและไม่คิดมาก

จนกระทั่งรถฟอร์ด 49 ขับออกจากคฤหาสน์ตระกูลฉู่ ฉู่เสี้ยวซิ่นก็วางปึกธนบัตรในมือลงข้างตัวอย่างลวกๆ ทำท่าจะหยิบบุหรี่ แต่ซ่งเทียนเย่าที่อยู่ข้างๆ ชิงหยิบซองบุหรี่ของตัวเองออกมาเสียก่อน เขาเคาะบุหรี่ออกมามวนหนึ่งแล้วยื่นให้ฉู่เสี้ยวซิ่น ฉู่เสี้ยวซิ่นจ้องมองซ่งเทียนเย่า ค่อยๆ รับบุหรี่มวนนั้นมาคาบไว้ในปาก ซ่งเทียนเย่าหยิบไม้ขีดไฟออกมา ใช้สองมือจุดไฟอย่างมั่นคงเพื่อจุดบุหรี่ให้อีกฝ่าย จากนั้นถึงได้จุดให้ตัวเองบ้างแล้วคาบไว้ที่ปาก

ฉู่เสี้ยวซิ่นคาบบุหรี่ จ้องมองซ่งเทียนเย่าเขม็งอยู่อย่างนั้น ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น "ประโยคสุดท้ายที่พ่อฉันพูดเมื่อกี้ เป็นการเข้าข้างพี่ใหญ่เพื่อรักษาหน้าเขาใช่ไหม?"

ซ่งเทียนเย่าพยักหน้า "ใช่ครับ"

ทว่าในใจของซ่งเทียนเย่ากลับรู้สึกอับจนคำพูดกับความไวในการตอบสนองของสมองฉู่เสี้ยวซิ่น นี่รถก็ขับมาจนเกือบจะถึงย่านเซ็นทรัลอยู่แล้ว เจ้านายของเขาเพิ่งจะคิดออกงั้นหรือ ว่าความหมายที่แท้จริงที่ฉู่เย่าจงสั่งให้แก๊งเฉาย่งอี้สละถิ่นท่าเรือของบริษัทการค้าลี่คังคืออะไร?

"แล้วถ้าไม่เอาทองกลับบ้านล่ะ..." จู่ๆ ฉู่เสี้ยวซิ่นก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมา จึงหันไปมองซ่งเทียนเย่าด้วยความตื่นเต้น "ฉันไม่น่าฟังนายนี่หรอก ไม่น่ารีบร้อนเอาทองกลับไปเลย ถ้าทำแบบนั้นฉันก็..."

ซ่งเทียนเย่าถอนหายใจ เอ่ยปากดับประกายไฟแห่งความหวังเล็กๆ ในใจของฉู่เสี้ยวซิ่นทันที "คุณชายซิ่น ถ้าคุณไม่เอาทองกลับไปเตือนสติประธานฉู่ วันนี้ต่อให้คุณชายจงกับเฉินอาสือจะต้องเสียหน้า แต่ก็ไม่สะเทือนซางหรอกครับ เผลอๆ ขนก็ยังไม่ร่วงสักเส้นด้วยซ้ำ แต่คนที่จะมีจุดจบอนาถที่สุดก็คือผมกับคุณ จุดจบที่เลวร้ายที่สุดของผมก็คือพอเดินออกจากประตูไปอาจจะโดนคนเอาถุงกระสอบคลุมหัวแล้วโยนทิ้งทะเล ส่วนคุณก็คงถูกประธานฉู่ยึดบริษัทการค้าลี่คังคืน ปล่อยให้อยู่กินไปวันๆ เป็นคนไร้ประโยชน์ของตระกูลฉู่ หรือไม่ก็ถูกส่งไปเรียนต่อเมืองนอกครับ"

"ไม่หรอกมั้ง?" ฉู่เสี้ยวซิ่นขมวดคิ้ว "ตั้งแต่อยู่ในบ้าน นายก็อธิบายให้พ่อฉันฟังซะชัดเจนแจ่มแจ้งขนาดนั้น เฉินอาสือมันก็เห็นชัดๆ ว่าไปซบไหล่พี่ใหญ่ฉัน ส่วนฉันที่เป็นเถ้าแก่บริษัทการค้า กลับโดนพวกมันปั่นหัวจนแม้แต่กำไรจากการลักลอบขนของเถื่อนก็ยังไม่รู้เรื่อง..."

เพิ่งจะผ่านการประลองปัญญากับคนหัวไวอย่างฉู่เย่าจงและฉู่เสี้ยวจงมาหมาดๆ พอมาเทียบกับฉู่เสี้ยวซิ่นในตอนนี้ ซ่งเทียนเย่าก็รู้สึกว่าถ้าไม่มีตัวเองอยู่ด้วย ฉู่เสี้ยวซิ่นไปเรียนต่อเมืองนอกเสียยังจะดีกว่า แบบนั้นคงจะให้อิสระกับเขามากกว่า ตัวเองเป็นถึงเถ้าแก่บริษัทแท้ๆ แต่กลับไม่รู้เรื่องกำไรของบริษัท แถมยังไปโยนความผิดให้เป็นความรับผิดชอบของเฉินอาสืออีก

เรื่องแบบนี้ ต่อให้แค่ไปนั่งคุยเล่นบนโต๊ะเหล้ากับพวกลูกเศรษฐีบริษัทอื่น ก็สามารถหลอกถามข้อมูลคร่าวๆ มาได้แล้ว ฉู่เสี้ยวซิ่นกลับไม่เคยได้ยินเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่นิดเดียว เห็นได้ชัดเลยว่าคุณชายรองตระกูลฉู่คนนี้เป็นลูกแหง่ไร้ประโยชน์ขนาดไหน

"เรื่องนี้มันผ่านไปแล้ว คุณชายซิ่นก็ไม่ต้องเก็บมาคิดมากหรอกครับ" ซ่งเทียนเย่าพ่นลมหายใจออกมายาวๆ แล้วพูดกับฉู่เสี้ยวซิ่น

ฉู่เสี้ยวซิ่นพยักหน้าเห็นด้วย "ช่างเถอะ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว แต่การที่ได้เห็นไอ้เวรเฉินอาสือคุกเข่าตัวสั่นจนแทบจะฉี่ราด แล้วก็เห็นพี่ใหญ่หน้าซีดเผือด ก็ถือว่าไม่เสียเที่ยวล่ะนะ รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเป็นกองเลย นายไม่รู้หรอก ปกติพี่ใหญ่เจอหน้าฉันทีไรก็เอาแต่พูดจาถากถางประชดประชัน ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือฉันไม่มีแม้แต่โอกาสจะเถียงกลับ อึดอัดจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว"

สำหรับฉู่เสี้ยวซิ่นแล้ว ผลเก็บเกี่ยวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวันนี้ก็คือการได้เห็นพี่ใหญ่ฉู่เสี้ยวจงและเฉินอาสือหน้าแตก ส่วนเรื่องที่ธุรกิจท่าเรือของบริษัทการค้าลี่คังจะมอบให้แก๊งฝูอี้ซิงหรือไม่นั้น ดูเหมือนจะไม่มีผลกระทบอะไรกับเขานัก

"แล้วเดี๋ยวพวกเราจะไปที่อู่ต่อเรือหรือไปที่บริษัทจริงๆ เหรอ?" ฉู่เสี้ยวซิ่นอารมณ์ดีมาก เอ่ยปากถามซ่งเทียนเย่า

ในขณะนั้น ซ่งเทียนเย่ามองลอดหน้าต่างรถออกไป เห็นสาวใช้โสดวัยสามสี่สิบปีหลายคนรวมตัวกันเดินไปตามถนนด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ดูเหมือนในนั้นจะมีพี่เฟินที่เป็นคนของบ้านเหยาหมู่รวมอยู่ด้วย แต่ละคนขอบตาแดงช้ำ ซ่งเทียนเย่ารู้สึกแปลกใจมากว่าพี่เลี้ยงระดับสูงเหล่านี้จะมีเรื่องอะไรให้ต้องโศกเศร้าเสียใจ เรื่องรันทดอย่างการขายลูกกินของคนยากคนจน สำหรับพวกเธอแล้ว ก็แค่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเจ้านายคำเดียวก็จัดการได้แล้ว

เมื่อได้ยินคำถามของฉู่เสี้ยวซิ่น ซ่งเทียนเย่าก็ละสายตากลับมาแล้วตอบว่า "ประธานฉู่เอ่ยปากแล้วว่าจะช่วยเกริ่นเรื่องกับคุณลุงชาวแต้จิ๋วที่เป็นเจ้าของอู่ต่อเรือให้ เราก็ควรรอให้เขาคุยเสร็จก่อนแล้วค่อยไปอู่ต่อเรือดีกว่าครับ ส่วนเรื่องบริษัท เอาไว้ไปตอนบ่ายก็ยังไม่สาย ปล่อยเวลาให้น้าชายของคุณชายจงได้ย่อยเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้สักหน่อย"

"นายอายุแค่สิบแปดจริงๆ เหรอ อาเย่า? ถ้าไม่ติดว่านายใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ฉันคงคิดว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าคือคนอายุสามสิบกว่าอย่างพี่ใหญ่ฉันไปแล้ว เรื่องบ้าอะไรก็คิดได้ทะลุปรุโปร่งไปซะหมด" ฉู่เสี้ยวซิ่นยิ้มอย่างพอใจ ใช้มือตบไหล่ซ่งเทียนเย่าเบาๆ

"ผมเป็นเลขานะครับเจ้านาย ก็ต้องหัวไวหน่อยสิ ถ้าผมต้องให้คุณมาคอยตามเช็ดตามล้างให้ทั้งวัน เรื่องเล็กน้อยนิดเดียวก็ต้องไปกวนใจคุณ... เอ่อ... พอพูดถึงเรื่องเล็กน้อย วันหลังผมอาจจะต้องรบกวนคุณชายซิ่นจริงๆ แล้วล่ะครับ" ซ่งเทียนเย่าพูดกับฉู่เสี้ยวซิ่นด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่พอพูดไปได้ครึ่งประโยค สีหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นจริงจัง

"เรื่องเล็กน้อยอะไร?" ฉู่เสี้ยวซิ่นถามด้วยความสงสัย

เลขาของเขาคนนี้ขนาดพี่ใหญ่ยังรับมือได้สบาย แล้วยังมีเรื่องอะไรจะต้องมารบกวนเขาอีก?

"เบิกเงินเดือนล่วงหน้าไงครับ ถ้าตอนกลางคืนผมออกไปดื่มเหล้ากับคนอื่น พอเงินในกระเป๋าหมดเกลี้ยง ก็ไม่แน่ว่าอาจจะถึงขั้นให้พนักงานร้านเหล้าวิ่งไปให้คุณช่วยจ่ายบิลให้ที่โรงแรมตู้หลี่ซือ แบบนี้ถือว่ารบกวนคุณไหมล่ะครับ" ซ่งเทียนเย่ามองฉู่เสี้ยวซิ่นด้วยท่าทางขึงขัง

ฉู่เสี้ยวซิ่นหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ชี้หน้าซ่งเทียนเย่าแล้วพูดว่า "เลิกคิดไปได้เลยว่าฉันจะให้แกเบิกเงินเดือนล่วงหน้าอีก ไอ้เจ้านี่ ต่อให้ฉันยกภูเขาทองคำให้นาย วันรุ่งขึ้นนายก็คงมายืนมือเปล่าทำหน้าตาน่าสงสารอยู่ตรงหน้าฉันเหมือนเดิมนั่นแหละ"

"คุณแน่ใจเหรอ?" ซ่งเทียนเย่ายิ้มมองฉู่เสี้ยวซิ่น "ไม่ยอมให้เบิกเงินล่วงหน้าใช่ไหมครับ?"

"เลิกคิดไปได้เลย" ปากของฉู่เสี้ยวซิ่นพูดแบบนั้น แต่มือกลับล้วงไปหยิบกระเป๋าสตางค์แล้ว

ซ่งเทียนเย่าทำท่าทางพูดเกินจริง "ได้ คุณบีบผมเองนะ"

เขาหันไปพูดกับคนขับรถที่อยู่เบาะหน้า "พี่ฝู รบกวนจอดรถด้วยครับ เจ้านายขี้เหนียวเกินไป ผมไม่เป็นเลขาเขาแล้ว เตรียมตัวจะไปเป็นหนุ่มขายบริการที่ไนต์คลับดีกว่า"

พูดจบ ทั้งเขาและฉู่เสี้ยวซิ่นก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ฉู่เสี้ยวซิ่นใช้แขนล็อคคอซ่งเทียนเย่าแน่นเพื่อแสดงความสนิทสนม "ดี! นายพูดเองนะ จะไปเป็นหนุ่มขายบริการใช่ไหมล่ะ ขอแค่นายกล้าไปทำ ฉันจะไปเป็นแม่ยกอุดหนุนทุกคืนเลย ดันนายให้ขึ้นแท่นหนุ่มขายบริการอันดับหนึ่งของฮ่องกงไปเลย"

เฉินซิงฝู คนขับรถประจำตัวของฉู่เสี้ยวซิ่นมองซ่งเทียนเย่าที่อยู่เบาะหลังด้วยสายตาอิจฉาเล็กน้อย เขายิ้มแต่ไม่ได้ตอบอะไร ผลงานของเลขาซ่งในช่วงสองวันนี้เขาเห็นอยู่ในสายตาตลอด ไม่ยอมรับก็คงไม่ได้ ไม่รู้ว่าเขาสามารถมองทะลุจิตใจคนได้หรือเปล่า คุณชายซิ่นเกลียดความวุ่นวายที่สุด และชอบใกล้ชิดกับคนที่นิสัยเข้ากันได้ เรื่องพวกนี้เขารู้ดีไปหมด เวลาทำงาน ก็ทำให้เสร็จสรรพจนคุณชายซิ่นไม่ต้องคิดอะไรเองเลย ส่วนเรื่องประจบประแจง ยิ่งทำได้แนบเนียนจนแทบไม่ทิ้งร่องรอย ไม่สิ ไม่เรียกว่าประจบด้วยซ้ำ แค่พูดหยอกล้อไม่กี่ประโยค ก็สามารถทำให้คุณชายซิ่นหัวเราะอย่างมีความสุขได้แล้ว

ตอนนี้ฉู่เสี้ยวซิ่นสามารถหยิบธนบัตรในกระเป๋าสตางค์ส่งให้ซ่งเทียนเย่าได้อย่างง่ายดาย และตอนที่ซ่งเทียนเย่ารับมาก็ไม่มีท่าทีซาบซึ้งเป็นบุญคุณเลยแม้แต่น้อย แม้แต่คำว่าขอบคุณเจ้านายก็ไม่พูดสักคำ ตัดภาพมาที่ตัวเขาเองที่เป็นคนขับรถคนสนิท เวลาอยากจะเอ่ยปากขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้าทีไร กลับต้องหวาดผวากลัวว่าถ้าพูดไปตอนที่คุณชายซิ่นกำลังอารมณ์เสีย อาจจะถูกไล่ออกตรงนั้นเลยก็ได้

คนเราพอเอามาเปรียบเทียบกัน มันก็น่าเจ็บใจจนแทบกระอักเลือดจริงๆ

"อู่ต่อเรือก็ไม่ต้องไป บริษัทก็ไม่ต้องไป แล้วตอนเช้านี้พวกเราจะไปทำอะไรดีล่ะ?" ฉู่เสี้ยวซิ่นมองเงินสดกว่าเจ็ดหมื่นเหรียญในมือ "สู้เอาเงินสองหมื่นเหรียญไปจัดงานมีตติ้งแฟนคลับชั่วคราว แล้วนัดดาราหนังผู้หญิงสักสองคนออกมากินมื้อเที่ยงด้วยกันดีไหม?"