บทที่ 61 รวยอยู่ในป่าลึกก็ยังมีญาติห่างๆ มาหา

พอดีกับที่คุณอาสามและคุณอาสะใภ้สามถูกจ้าวเหม่ยเจินส่งออกมา พอเห็นทั้งสองคนเดินออกจากประตูไป ซ่งเทียนเย่าก็หันไปถามว่า "อาไท่แซ่อะไรนะ? ปีนี้อายุเท่าไหร่?"

"เฉินไท่ อายุสิบแปด" คุณอาสามรีบตอบอย่างลนลาน

ซ่งเทียนเย่าหันไปพูดย้ำกับลูกน้องแก๊งฝูอี้ซิงคนนั้น "จำได้ไหม? เฉินไท่ อายุสิบแปด"

ความจริงแล้ว ถ้าในชาติก่อนซ่งเทียนเย่าได้ศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับแก๊งมาเฟียฮ่องกงมาบ้าง เขาก็คงจะคุ้นหูคุ้นตากับชื่อนี้เป็นอย่างดี น่าเสียดายที่ซ่งเทียนเย่าไม่เคยสนใจเรื่องมาเฟีย ไม่แยแส และยิ่งไม่มีกะจิตกะใจจะไปทำความรู้จักกับคนกลุ่มนี้

รอจนลูกน้องแก๊งฝูอี้ซิงจากไป และคุณอาสามกับคุณอาสะใภ้สามกล่าวขอบคุณนับครั้งไม่ถ้วนก่อนจะลากลับ ซ่งเทียนเย่าก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน นั่งลงบนขอบเตียง มองจ้าวเหม่ยเจินผู้เป็นแม่ที่เพิ่งปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง แล้วขมวดคิ้วพูดว่า "นี่แม่ไปรับปากคนไว้กี่คนกันแน่ ถึงได้รับของขวัญมากองเต็มบ้านขนาดนี้?"

"ก็แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เพื่อนบ้านกับญาติๆ มาขอให้ช่วยนั่นแหละ ตอนนี้แกเป็นถึงเลขาตระกูลฉู่ การที่มีญาติสนิทมิตรสหายมาขอความช่วยเหลือบ้างมันก็เป็นเรื่องปกตินี่" จ้าวเหม่ยเจินไม่ได้ฟังความหมายแฝงในคำพูดของซ่งเทียนเย่า เธอหยิบแอปเปิ้ลไปล้างทำความสะอาดอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วเอามาวางไว้ใกล้มือซ่งเทียนเย่า "กินแอปเปิ้ลสิ มื้อเย็นอยากกินอะไรล่ะ? เดี๋ยวแม่ทำให้กิน"

"แม่เลิกช่วยพวกเพื่อนบ้านกับเพื่อนฝูงอะไรนั่นสักทีจะได้ไหม ตอนที่เหวินเหวินเกือบจะถูกขายเข้ากำแพงเมืองเกาลูน ไม่เห็นมีเพื่อนบ้านหน้าไหนเสนอหน้าออกมาช่วยสักคน เดี๋ยวผมจะให้คนมาช่วยขนของพวกนี้เอาไปคืนพวกเขากับแม่ แล้วบอกให้พวกเขาไปหาคนอื่นที่เก่งกว่าเถอะ ผมช่วยพวกเขาไม่ได้หรอก" ซ่งเทียนเย่าพลิกตัวเอนหลังพิงเตียงอย่างรำคาญใจ พิงกับผ้านวมที่พับไว้แล้วพูดขึ้น

"พอได้ดีแกก็พลิกหน้าไม่ยอมรับคนเลยนะ เพื่อนบ้าน ญาติสนิทมิตรสหายทุกคนพึ่งพาแกเพื่อขอส่วนบุญส่วนกุศลนิดหน่อยไม่ได้เลยหรือไง? ฉันล่ะไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมถึงคลอดหมาป่าตาขาวเนรคุณแบบแกออกมาได้! คนแต้จิ๋วอย่างพวกเรา ต่อให้เหลือขนมเปี๊ยะแค่ชิ้นเดียว ก็ยังยินดีแบ่งให้ญาติมิตรตัดแบ่งกันกิน แต่แกดูตอนนี้สิ พอร่ำรวยเข้าหน่อยก็ไม่เห็นหัวใคร แกก็ตัดหางปล่อยวัดพ่อแม่แกไปเลยสิ ไม่กลัวพวกญาติๆ เพื่อนบ้านเขาจะเอาไปด่าลับหลังหรือไง" พอได้ยินคำพูดของซ่งเทียนเย่า จ้าวเหม่ยเจินก็ก้าวพรวดเดียวมายืนจังก้าอยู่หน้าเตียง ชี้หน้าด่าซ่งเทียนเย่าที่เอนหลังอยู่บนเตียง

"เพื่อนบ้านกับเพื่อนฝูงแบบนี้แม่ช่วยไม่ไหวหรอก ผมเป็นแค่เลขาเดินโพย ไม่ใช่ผู้ว่าการเกาะฮ่องกง แม่จะเอาขนมเปี๊ยะไปแบ่งให้พวกเขาเหรอ? งั้นตอนที่ลูกชายแม่สอบตำรวจไม่ติด ไอ้พวกเพื่อนบ้านกลุ่มนั้นมันไม่รอให้ข้ามคืนด้วยซ้ำ ก็แห่กันมาทวงหนี้ถึงหน้าบ้าน จะให้ผมช่วยพวกเขางั้นเหรอ? ผมเอาเวลาไปช่วยหมาข้างถนนยังดีกว่า อย่างน้อยพอผมให้อาหารมันจนเชื่อง เวลามีคนมาดุผม มันยังรู้จักเห่าใส่คนที่มาดุผมบ้าง ช่วยพวกเขาเหรอ? บอกให้พวกเขาไสหัวไปไกลๆ เถอะ" ซ่งเทียนเย่าหันหน้าหนี ขี้เกียจจะมองท่าทางทำตัวขึงขังยึดมั่นในคุณธรรมของจ้าวเหม่ยเจิน

ระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังขัดใจกันอยู่ ซ่งเหวินเหวินก็กลับมาจากข้างนอก ตอนนี้เธอสวมชุดเดรสกระโปรงบานสีขาวอมชมพู สวมรองเท้าแตะรัดส้นคู่ใหม่ เดิมทีหน้าตาของซ่งเหวินเหวินก็ไม่ได้ขี้เหร่อยู่แล้ว พอได้สวมชุดกระโปรงสไตล์ฝรั่ง ก็ยิ่งดูน่ารักสดใส พอเห็นพี่ชายนอนอยู่บนเตียง ซ่งเหวินเหวินก็เดินเข้ามานั่งแหมะลงข้างเตียงอย่างอารมณ์ดี แล้วตบไหล่ซ่งเทียนเย่า

"พี่"

ซ่งเทียนเย่าหันหน้ากลับมามองซ่งเหวินเหวินแวบหนึ่ง "ว้าว สวยขนาดนี้เลย? แม่คงไม่ได้ตาถึงขนาดไปสั่งตัดกระโปรงมาให้เธอหรอกนะ? แต่งตัวแบบนี้ไปทำงานที่โรงน้ำชา ไม่กลัวเถ้าแก่เนี้ยจะหมั่นไส้เอาเหรอ?"

"พี่ชายฉันเป็นถึงเลขาตระกูลฉู่ ฉันก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำงานแล้วนี่ สวยไหมล่ะ? อาหลุนตั้งใจสั่งตัดให้ฉันเป็นพิเศษเลยนะ" ซ่งเหวินเหวินลุกขึ้นหมุนตัวโชว์หนึ่งรอบ อวดอ้างกับซ่งเทียนเย่าราวกับกำลังนำเสนอของวิเศษ

ซ่งเทียนเย่ามองซ่งเหวินเหวินอย่างไม่เข้าใจ สลับกับมองจ้าวเหม่ยเจินที่ทำหน้าบูดบึ้งอยู่ข้างๆ "อาหลุน? อาหลุนไหน?"

"ก็ลูกชายคนเดียวของลุงฉีเถ้าแก่ร้านยาเป่าเหรินถังที่อยู่บนถนนไงล่ะ อายุสิบแปด เมื่อสองวันก่อนลุงฉีมาที่บ้าน บอกว่าจะมาสู่ขอให้ลูกชายแก อาหลุนนั่นแหละ แต่ฉันยังไม่ได้ตกลงหรอกนะ รอความเห็นจากแกก่อน เพราะยังไงตอนนี้แกก็เป็นเลขาใหญ่แล้วนี่นา เพียงแต่สองสามวันนี้อาหลุนมักจะชวนเหวินเหวินออกไปเดินเล่นซื้อของตลอด" จ้าวเหม่ยเจินมองบนใส่ซ่งเทียนเย่า แต่ก็ยอมอธิบายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

ซ่งเทียนเย่าลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียง มองจ้าวเหม่ยเจินด้วยสีหน้ามืดครึ้ม "แม่ ผมเพิ่งจะไม่ได้กลับมานอนบ้านแค่อาทิตย์เดียว แม่เกือบจะจัดการเรื่องแต่งงานให้เหวินเหวินเสร็จสรรพแล้วเหรอ? นี่กะว่าขั้นต่อไปจะจัดการเรื่องแต่งงานให้ผมด้วยเลยไหมล่ะ? แบบว่าไม่ต้องเห็นหน้าเมีย กลับบ้านมาก็เข้าหอเลยไหม?"

"ป้าหงบ้านข้างๆ บอกว่าพี่ซู่เจินยังชอบพี่อยู่นะ แถมยังบอกอีกว่าช่วงนี้กำลังคุยๆ กับร้านผลไม้..." ซ่งเหวินเหวินที่อยู่ข้างๆ ได้ยินคำพูดของพี่ชายก็แทรกขึ้น นึกไม่ถึงเลยว่าซ่งเทียนเย่าจะหันขวับมามองเธอด้วยสีหน้ารำคาญใจสุดขีด "เหวินเหวิน เธอขายติ่มซำในโรงน้ำชาผู้หญิงมาตั้งนาน สมองไม่คิดจะหัดใช้บ้างเลยเหรอ? ไอ้บ้าอาหลุนอะไรนั่นก่อนที่พี่จะมาเป็นเลขา ทำไมมันไม่เห็นมาชวนเธอไปเดินเล่นกินข้าวบ้างล่ะ พ่อมันที่เปิดร้านขายยาจีนทำไมไม่โผล่หัวมาสู่ขอบ้างล่ะ? ซู่เจินบ้านข้างๆ ชอบฉันงั้นเหรอ? ตอนที่ฉันสอบตำรวจไม่ติด ทำไมไม่เห็นหล่อนจะมาชอบฉันล่ะ? ตอนนี้เหรอ? ปล่อยให้หล่อนชอบไปเรื่อยๆ ก็แล้วกัน"

"อีกอย่าง เหวินเหวินเพิ่งจะสิบห้า แม่ก็รีบร้อนจะจับเธอแต่งงานออกไปแล้วเหรอ?" ซ่งเทียนเย่าพูดกับซ่งเหวินเหวินเสร็จ ก็หันไปต่อว่าจ้าวเหม่ยเจินต่อ

จ้าวเหม่ยเจินยืนเท้าสะเอว "ตอนแม่อายุสิบห้าก็คลอดแกกับพ่อแกแล้ว! อีกอย่าง ลูกชายคนเดียวของลุงฉี ต่อไปร้านยาจีนเป่าเหรินถังก็ต้องตกเป็นของอาหลุนอยู่แล้ว เหวินเหวินแต่งเข้าไปเป็นเถ้าแก่เนี้ยมันมีอะไรไม่ดี?"

"ไอ้เวรที่ชื่ออาหลุนนั่นมันได้แต๊ะอั๋งอะไรเธอรึเปล่า?" ซ่งเทียนเย่าหันหน้าขวับกลับไปควานหาคำตอบจากซ่งเหวินเหวินอีกครั้ง

ซ่งเหวินเหวินถูกน้ำเสียงและสายตาของพี่ชายทำให้ตกใจจนรีบส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ "ไม่เคยเลย"

"ไอ้เวรนั่นได้อ้อนวอนให้เธอมาพูดอะไรกับฉันรึเปล่า? อยากจะให้ฉันช่วยทำอะไรให้มันไหม?" ซ่งเทียนเย่าซักต่อ "คิดดูให้ดีๆ นะ"

"ไม่มีจ้ะ"

"ไม่มีก็ดีที่สุดแล้ว วันหลังห้ามไปยุ่งเกี่ยวกับไอ้เวรนั่นอีก เดี๋ยวชุดเดรสนี่ราคาเท่าไหร่ เอาไปคืนให้มันเต็มจำนวนเลย แล้วฝากไปบอกลุงฉี พ่อมันที่เปิดร้านขายยาเล็กๆ แต่คิดการใหญ่ด้วยว่า เหวินเหวินยังเด็ก ยังไม่อยากแต่งงานตอนนี้" ซ่งเทียนเย่ายิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด เขาพลิกตัวลงจากเตียง ทิ้งบุหรี่ที่เพิ่งสูบไปครึ่งมวนลงพื้นแล้วเหยียบจนดับ ขยับตัวเดินออกไปข้างนอก ก่อนจะก้าวพ้นประตูเขาก็ชี้ไปที่กองของขวัญที่วางสุมเต็มบ้าน "มื้อเย็นผมไม่กินข้าวบ้านนะ แล้วก็ ผมจะรีบย้ายบ้านออกไปให้เร็วที่สุด เพื่อนบ้านงั้นเหรอ? ญาติพี่น้องงั้นเหรอ? แม่จะอยากคบค้าสมาคมกับพวกเขาก็เรื่องของแม่ แต่เลิกหวังให้ผมไปช่วยแก้ปัญหาให้พวกเขาได้แล้ว ผมเป็นคนจิตใจดี แต่ผมไม่ใช่พระพุทธองค์ ช่วยคนเยอะขนาดนี้ไม่ได้หรอก ทำตัวเป็นคนดีเกินตัว มีแต่จะทำให้ผมเหนื่อยตายเปล่าๆ"

จนกลางตลาดไร้คนถามหา รวยกลางป่าลึกยังมีญาติห่างๆ มาเยือน ตอนที่เขาสอบตำรวจไม่ติด ตอนที่ซ่งเหวินเหวินเกือบจะถูกหน้าเลือดฮว๋าจับตัวไป ไอ้พวกเพื่อนบ้านและญาติมิตรบัดซบพวกนั้นหายหัวไปไหนหมด ไม่เห็นโผล่มาสักคน เอาแต่มุดหัวหดอยู่ในกระดอง พอมาตอนนี้กลับรู้จักโผล่หัวออกมาหวังจะกอบโกยผลประโยชน์

ความจนน่ะ ไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่คนพวกนี้เห็นชัดๆ ว่าอยากจะได้เปรียบแต่ไม่อยากออกแรง แค่พูดจาเยินยอไม่กี่ประโยคก็แทบจะหวังให้เขาไปช่วยแบกภูเขาทองคำมาประเคนให้แล้ว คนพวกนี้ไม่คุ้มค่าที่จะคบหา และยิ่งไม่คุ้มที่ซ่งเทียนเย่าจะเอาเส้นสายที่ตัวเองอุตส่าห์สร้างมาไปทิ้งขว้างกับพวกเขา

เดินออกจากบ้าน ปิดประตูจากด้านนอก ซ่งเทียนเย่าพ่นลมหายใจยาวระบายความอึดอัด กำลังจะเดินออกจากเขตบ้านไม้ เพื่อกลับไปเปิดห้องกินข้าวและนอนหลับที่โรงแรมตู้หลี่ซือ เขาก็เหลือบไปเห็นลูกน้องแก๊งฝูอี้ซิงหลายคนที่ช่วยเฝ้าบ้านให้เขากำลังเดินล้อมชายวัยกลางคนในชุดเสื้อคลุมยาวแบบจีนวิ่งเข้ามาหา ชายวัยกลางคนคนนั้นพอเห็นซ่งเทียนเย่า ก็ยกมือขึ้นโบกเรียกมาแต่ไกล

"เลขาซ่ง เลขาซ่ง โปรดหยุดก่อนครับ ผมคือพนักงานบัญชีของบ่อนนกกระจอกหัวอวิ๋นครับ"