บทที่ 63 แนวคิดเรื่องโรงน้ำชาไฮโซ

เมื่อเสียงฝีเท้าด้านนอกเดินห่างออกไป ซ่งเทียนเย่าก็หันไปมองโหลวเฟิ่งอวิ๋นที่กำลังทำหน้าเศร้าโศกเสียใจ "ดูไม่ออกเลยนะว่าเธอจะรักใคร่ผูกพันกับหน้าเลือดฮว๋าขนาดนี้? แค่ฟังฉายาก็รู้แล้วว่าไอ้เวรนั่นไม่ใช่คนดี หน้าเลือดฮว๋า หน้าเลือดฮว๋า วันๆ เอาแต่โกงไพ่หลอกเอาเงินชาวบ้าน ตัวเธอเองก็คงไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่หรอก พูดตามตรงนะ ตอนแรกฉันก็แอบแปลกใจนิดหน่อยที่จินหยาเหลยถึงกับลงมือฆ่าหน้าเลือดฮว๋าเพื่อระบายอารมณ์ให้ฉัน ไม่งั้นฉันคงบอกจินหยาเหลยไปแล้วว่า ตาต่อตาฟันต่อฟัน ในเมื่อพวกแกคิดจะลักพาตัวน้องสาวฉัน ฉันก็จะหาโอกาสขายสองผัวเมียอย่างพวกแกไปซ่องที่มาเก๊าหรือเหมืองแร่ที่มาเลเซีย ให้พวกแกได้ลิ้มรสชาติของการถูกลักพาตัวไปขายบ้าง ถือซะว่าเป็นการกำจัดขยะสังคม"

พอได้ยินคำพูดของซ่งเทียนเย่า มือที่จับผ้าห่มของโหลวเฟิ่งอวิ๋นก็สั่นเทาเล็กน้อย ชายหนุ่มที่มีสีหน้าเรียบเฉยคนนี้ คำพูดที่หลุดออกมาจากปากเขากลับทำให้ผู้หญิงที่คลุกคลีอยู่ในบ่อนพนันมาหลายปี และคิดว่าตัวเองเคยเจอคนมาทุกรูปแบบแล้วอย่างเธอ ถึงกับหนาวสั่นเข้าไปในขั้วหัวใจโดยไม่รู้ตัว

ซ่องที่มาเก๊า ไม่ใช่กำแพงเมืองเกาลูน ถ้าเธอกับหน้าเลือดฮว๋าถูกขายไปกำแพงเมืองเกาลูน อย่างน้อยก็ยังพอมีความหวังใช้เงินหรือเส้นสายหาทางหลุดพ้นออกมาได้ แต่ผู้หญิงที่ตกนรกไปในซ่องที่มาเก๊านั้น มีทางออกเพียงทางเดียว คือถูกย่ำยีทรมานจนตาย แล้วถูกคนของซ่องหามศพออกมา ถ้าถูกขายไปซ่องที่มาเก๊าจริงๆ อย่าว่าแต่เธอที่เป็นแค่นักเลงระดับปลายแถวของแก๊งฝูอี้ซิงเลย ครั้งหนึ่งเคยมีเมียน้อยของหัวหน้าแก๊งในฮ่องกง ถูกแมงดาหลอกไปมาเก๊าแล้วขายต่อให้ซ่อง หัวหน้าแก๊งคนนั้นทั้งข่มขู่ ทั้งใช้เงินเบิกทาง ทำทุกวิถีทางเพื่อจะช่วยคนออกมา แต่จุดจบกลับกลายเป็นว่าเมียน้อยคนนั้นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในซ่องที่มาเก๊า ว่ากันว่าเพื่อตัดปัญหา ทางซ่องเลยจัดการขายต่อส่งตัวเธอไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ส่วนเหมืองแร่ที่มาเลเซีย ยิ่งเป็นเหมือนนรกบนดิน ขนาดตายก็ยังไม่ได้ออกจากเหมือง พอเหนื่อยจนขาดใจตาย ก็ถูกฝังกลบมันตรงนั้นเลย

"พี่ฮว๋าดีกับฉันมาก ตอนอายุสิบเจ็ด ฉันหนีภัยสงครามตามครอบครัวมาฮ่องกงโดยไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดงเดียว พ่อฉันเป็นแค่ครูประถม พอมาถึงฮ่องกงก็หางานทำไม่ได้ เลยต้องไปเป็นจับกังที่ท่าเรือ ตอนนั้นครอบครัวเราไม่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมพวกท่าเรือ พ่อเลยโดนหลอกให้เซ็นสัญญาสามปี ถูกส่งไปเป็นแรงงานที่อินโดนีเซีย หลายปีก็ไม่มีข่าวคราวส่งกลับมาเลย พอฉันมาอยู่กับพี่ฮว๋าถึงได้รู้ทีหลังว่า พ่อขึ้นเรือไปได้แค่วันที่สามก็ล้มป่วยเพราะผิดน้ำ อาเจียนท้องร่วงอย่างหนัก เลยถูกนายหน้าค้ามนุษย์บนเรือโยนทิ้งทะเลไปดื้อๆ ตอนแรกฉันกับแม่อาศัยอยู่ในเขตบ้านไม้หมู่บ้านต้าคั่น ประทังชีวิตด้วยการรับจ้างซักรีดเสื้อผ้า ต่อมาแม่ป่วย ไม่มีเงินรักษา ฉันก็เลยคิดจะไปเป็นนางระบำ แต่พอไปถึงไนต์คลับถึงได้รู้ว่า ผู้หญิงที่เต้นรำไม่เป็น ได้แต่คอยนั่งดริ้งค์เอาใจแขกอย่างฉันน่ะ ไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นนางระบำหรอก ตอนนั้นพี่ฮว๋าเปิดบ่อนเล็กๆ อยู่ในหมู่บ้านต้าคั่นแล้ว ถึงจะไม่ได้ใหญ่โตเหมือนตอนนี้ แต่ก็มีรายได้เข้าวันละเป็นร้อยเหรียญ ฉันจนตรอก ก็เลยวิ่งไปที่บ่อนของเขา กะจะเอาตัวเองเป็นเดิมพันสักตั้ง ฉันจำได้แม่นเลย ตอนนั้นลูกค้าเยอะมาก เขาทำคนเดียวไม่ทัน ก็เลยไม่ได้ให้ฉันลงไปเล่นพนันบนโต๊ะ แต่หยิบเงินมายี่สิบเหรียญ ยัดใส่ร่องอกฉันแล้วก็ถือโอกาสขยำไปทีนึง บอกว่าเมื่อกี้เขาแต๊ะอั๋งฉัน เงินยี่สิบเหรียญนี่ถือซะว่าเป็นทิป" โหลวเฟิ่งอวิ๋นก้มหน้าลง เล่าเรื่องราวในอดีตของเธอกับหน้าเลือดฮว๋าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ยี่สิบเหรียญนั้น ฉันเอาไปซื้อยารักษาแม่จนหาย แล้วก็ตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะขายตัวเองให้เขา ฉันเคยเรียนหนังสือกับพ่อมาบ้าง รู้เรื่องบัญชี ส่วนเมียเขาเพิ่งตายท้องกลมไปเมื่อหลายปีก่อน เราสองคนก็เลยช่วยกันปลุกปั้นบ่อนเล็กๆ นั่นขึ้นมา เมื่อสองปีก่อนตอนที่แม่ฉันเสียชีวิต เขาก็เป็นคนจัดการธุระปะปังให้ทุกอย่าง สวมชุดไว้ทุกข์ ช่วยฉันฝังศพแม่จนเสร็จสรรพ เขาไม่เที่ยวซ่อง ไม่สูบฝิ่น เงินทุกบาททุกสตางค์ที่หามาได้ก็ส่งให้ฉันเก็บไว้หมด ตอนนี้เขาตายไปแล้ว ฉันต้องรับผิดชอบดูแลพ่อแม่และครอบครัวของเขาแทนเขา เพราะงั้น เลขาซ่ง ฉันเอาไปแค่หนึ่งในห้าจริงๆ เหรอ ขอเพิ่มอีกสักหน่อยไม่ได้เหรอคะ?"

ซ่งเทียนเย่าทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของโหลวเฟิ่งอวิ๋นเลยสักนิด เขากลับเร่งความเร็วกินข้าวสวยในชามจนหมดเกลี้ยง จากนั้นก็ตบท้องเบาๆ แล้วหันไปพูดกับโหลวเฟิ่งอวิ๋นว่า

"เธออยากจะเอาไปเท่าไหร่ล่ะ?"

โหลวเฟิ่งอวิ๋นเหมือนคำนวณไว้ในใจอยู่ก่อนแล้ว พอได้ยินซ่งเทียนเย่าเปิดทางให้ หล่อนก็รีบตอบทันที "ครึ่งหนึ่งค่ะ ถ้าได้ครึ่งหนึ่ง ฉันยินดีจะยกให้เลขาซ่งสองส่วนในครึ่งนั้น"

"เธอพูดเองนะ ผมไม่ได้บังคับ" ซ่งเทียนเย่ามองโหลวเฟิ่งอวิ๋น แววตาแฝงความหยอกล้ออยู่เสมอ

"ผัวเมียอย่างพวกเธอจะรักใคร่กลมเกลียวหรือเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กก็ช่าง มันไม่เกี่ยวอะไรกับผม ผมไม่ได้ช่วยเธอเพราะเห็นแก่ความกตัญญูหรอกนะ หลังจากจบเรื่องนี้แล้ว ถ้าเธอเต็มใจจะดูแลพ่อแม่ของหน้าเลือดฮว๋า ก็หาที่อยู่เงียบๆ ใช้ชีวิตไปเถอะ อย่างมากก็อีกสักสองปี ผมอาจจะเปิดสถานที่ที่คล้ายๆ กับโรงน้ำชาไฮโซ ถึงตอนนั้น..."

ดวงตาของโหลวเฟิ่งอวิ๋นเป็นประกาย หล่อนเงยหน้ามองซ่งเทียนเย่าอย่างมีความหวัง

แต่พอซ่งเทียนเย่าสังเกตเห็นสายตาของหล่อน เขาก็สาดน้ำเย็นรดหัวหล่อนทันที "ไม่ต้องมามองผมแบบนั้นเลย เธอคิดว่าแค่เป็นเถ้าแก่เนี้ยบ่อนพนันมาไม่กี่ปี ก็จะไปเป็นผู้จัดการโรงน้ำชาได้เลยเหรอ? จุดขายสามอย่างของผู้จัดการโรงน้ำชาไฮโซตอนนี้ เธอมีสักกี่ข้อกันเชียว?"

สิ่งที่เรียกว่าโรงน้ำชาไฮโซ ก็คือสาขาที่ถูกดัดแปลงมาจากโรงน้ำชาหญิงล้วน โรงน้ำชาไฮโซไม่ได้หมายความว่าลูกค้าที่มาใช้บริการจะต้องเป็นผู้หญิงเท่านั้น แต่หมายถึงตั้งแต่ผู้จัดการร้านไปจนถึงพนักงานเสิร์ฟ ล้วนเป็นผู้หญิงทั้งหมด

ความแตกต่างระหว่างโรงน้ำชาไฮโซกับโรงน้ำชาหญิงล้วนก็คือ โรงน้ำชาหญิงล้วนมักจะเปิดอยู่แถวซ่างหว่านและซีหว่านซึ่งเป็นย่านการค้าและชุมชน แต่โรงน้ำชาไฮโซจะเปิดเฉพาะในย่านที่พักอาศัยระดับหรูอย่างวิกตอเรียพีคและแฮปปี้วัลเลย์เท่านั้น อีกทั้งการตกแต่งก็มีระดับที่สูงกว่า จุดเด่นที่สำคัญที่สุดคือ เน้นย้ำถึงสถานะอันสูงส่งของผู้จัดการร้าน ซึ่งจุดขายสามอย่างนั้นได้แก่ ภรรยาหม้ายของตระกูลผู้ดี สตรีชั้นสูงชาวต่างชาติ และผู้ที่เรียนจบจากโรงเรียนสอนภาษาอังกฤษ

ผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องมีอย่างน้อยหนึ่งในสามจุดขายนี้ ถึงจะมีคุณสมบัติพอที่จะไปเป็นผู้จัดการในโรงน้ำชาไฮโซได้

เมื่อพิจารณาจากสถานะแม่ม่ายของโหลวเฟิ่งอวิ๋นในตอนนี้ หล่อนคงมีคุณสมบัติแค่คำว่า 'ภรรยาหม้าย' ในข้อแรกเท่านั้น

"เลขาซ่งอยากจะให้ฉันไปเป็นผู้หญิงชงชางั้นเหรอคะ?" โหลวเฟิ่งอวิ๋นขบเม้มริมฝีปากเบาๆ เอ่ยถามซ่งเทียนเย่า

ซ่งเทียนเย่าส่ายหน้า "ไม่ได้ดูถูกเธอขนาดนั้นหรอก ถึงเวลาถ้าเธอสนใจ เดี๋ยวเธอก็รู้เองแหละ"

นั่งอยู่ในบ่อนพนันเกือบหนึ่งชั่วโมง ถึงได้มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก แม้เสียงฝีเท้าจะฟังดูเร่งรีบ แต่พอมาถึงหน้าประตู ก็หยุดลงและเคาะประตูอย่างมีมารยาท เสียงของเกาเหลาเฉิงดังมาจากข้างนอก "เลขาซ่ง ผมเกาเหลาเฉิงครับ"

"เข้ามา" ซ่งเทียนเย่าเอ่ยปาก

เกาเหลาเฉิงยังคงสวมเสื้อกล้ามเหมือนตอนที่เจอกันครั้งก่อน เขาเดินเข้ามาจากด้านนอก โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองโหลวเฟิ่งอวิ๋นที่นอนพิงอยู่บนเปลเลย เขาหันไปส่งยิ้มให้ซ่งเทียนเย่า "เลขาซ่ง คุณเรียกผมเหรอครับ?"

"นั่งสิ" ซ่งเทียนเย่าชี้ไปที่ที่นั่งว่างข้างๆ เกาเหลาเฉิงรับคำโดยไม่ปฏิเสธ เขาทรุดตัวลงนั่งทันที สายตาจับจ้องไปที่ซ่งเทียนเย่า รอให้เขาเอ่ยปาก

สายตาของซ่งเทียนเย่ากวาดมองสลับไปมาระหว่างใบหน้าของเกาเหลาเฉิงและโหลวเฟิ่งอวิ๋นอยู่หลายครั้ง ก่อนจะหยุดลงที่เกาเหลาเฉิง "เรื่องของผู้หญิงคนนี้นายรู้เรื่องไหม?"

"รู้ครับ" เกาเหลาเฉิงตอบซ่งเทียนเย่า

ซ่งเทียนเย่าจุดบุหรี่ หันหน้าไปถามเกาเหลาเฉิง "แล้วที่นายมาถึงช้าขนาดนี้ ก็คงแวะไปพบจินหยาเหลยมาแล้วล่ะสิ?"