บทที่ 66 การปรากฏตัวของแองจี้ เพอร์ริส

ดูจากวันที่ในประกาศรับสมัครงาน วันนี้และพรุ่งนี้เป็นเพียงการคัดกรองเบื้องต้น เพื่อดูว่าผู้สมัครมีคุณสมบัติครบถ้วนตามเงื่อนไขพื้นฐานหรือไม่ อีกสามวันถึงจะมีการสอบข้อเขียน จากนั้นก็เป็นการสัมภาษณ์รอบแรก สัมภาษณ์รอบสุดท้าย ตรวจสุขภาพ และตรวจสอบประวัติอาชญากรรม

ซ่งเทียนเย่าจำวันที่สอบข้อเขียนไว้ในใจ หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เขาก็หยิบเงินฮ่องกงสองหมื่นเหรียญออกจากกระเป๋าสตางค์ ให้ทางโรงแรมช่วยแลกเป็นแบงก์ห้าร้อยและหนึ่งพันเหรียญ ทำให้ปึกเงินดูหนาขึ้นมาถนัดตา เขาไม่ได้ไปทำงานที่บริษัทการค้าลี่คัง แต่เดินออกจากโรงแรมไปเรียกใช้บริการรถลาก "ไปตึกกลอสเตอร์ ถนนเป็ดเดอร์ ย่านเซ็นทรัลครับ"

ตึกกลอสเตอร์เป็นอาคารพาณิชย์ ซึ่งในอดีตเคยเป็นโรงแรมฮ่องกงโฮเทล อาคารที่เป็นแลนด์มาร์คที่สูงที่สุดในฮ่องกง ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสาขาฮ่องกงของบริษัทข้ามชาติหลายแห่ง แน่นอนว่านอกจากบริษัทการค้าต่างชาติสารพัดรูปแบบแล้ว ในตึกนี้ยังมีสำนักงานทนายความอีกมากมาย ซ่งเทียนเย่ามาที่นี่ก็เพื่อมาพบทนายความ และต้องเป็นทนายความชาวต่างชาติด้วย

ในฮ่องกง เรื่องธุรกิจทุกอย่างล้วนขาดทนายความไม่ได้ แต่ลี่คังไม่ได้ติดต่อสำนักงานทนายความของตัวเอง กลับไปใช้บริการสำนักงานทนายความชาวแต้จิ๋วร่วมกับบริษัทลี่เหิงของฉู่เสี้ยวจง โดยให้สำนักงานทนายความแห่งนั้นให้บริการทางกฎหมายอย่างมืออาชีพ

ซ่งเทียนเย่าไม่ได้มีอคติกับการใช้บริการทนายความชาวแต้จิ๋ว แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ลี่คังยังไม่รีบร้อนที่จะหาสำนักงานทนายความที่เชื่อถือได้และซื่อสัตย์มาคอยดูแลสัญญาทางธุรกิจต่างๆ ในตอนนี้ สิ่งที่ลี่คังต้องการคือเส้นสายของทนายความฝรั่ง ต่อให้ทนายความคนนั้นจะจำกฎหมายฮ่องกงไม่ได้เลยสักข้อก็ไม่เป็นไร ขอแค่เขามีเส้นสายก็พอ หรือถ้าถอยมาอีกก้าว ขอแค่เขาเป็นคนผิวขาวชาวอังกฤษ ก็ไม่มีปัญหาแล้ว

เขายืนดูแผนผังบริษัทและสำนักงานทนายความต่างๆ ที่โถงทางเข้าตึก แล้วก็เริ่มมองหาเป้าหมาย ไม่จำเป็นต้องเดินเข้าไปคุยทีละสำนักงาน แค่ยืนดูป้ายชื่อหน้าสำนักงานก็พอ ถ้าป้ายชื่อมีชื่อภาษาจีนอย่างเช่น สำนักงานทนายความตู้XX สำนักงานทนายความโจวXX หรือชื่อที่ดูเป็นจีนจ๋าอย่างตานซิน เฉาเซิ่ง หว่านเฟิง ซ่งเทียนเย่าก็จะไม่หยุดเดินเลย เพราะแค่ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นทนายความชาวจีน

ส่วนสำนักงานทนายความฝรั่งขนาดใหญ่ที่มีลูกค้าเข้าออกพลุกพล่าน ก็ไม่ใช่เป้าหมายที่ทำให้เขาหยุดฝีเท้าได้เหมือนกัน ขืนเข้าไปขอให้ทนายความที่งานยุ่งล้นมือพวกนั้นช่วยติดต่อประสานงานให้ มีหวังได้คิวคอยยาวไปถึงปีหน้า ดีไม่ดีทนายฝรั่งพวกนั้นอาจจะดูถูกลี่คัง แล้วปฏิเสธอย่างเย็นชา หรือไม่ก็โก่งราคาจนเขาต้องถอยทัพกลับไปเอง

ผ่านไปกว่าสี่สิบแห่งจากหกสิบกว่าแห่ง ในที่สุด ซ่งเทียนเย่าก็หยุดฝีเท้าด้วยความสนใจที่หน้าสำนักงานทนายความแห่งหนึ่งที่มีห้องทำงานเพียงห้องเดียว ป้ายชื่อสลักคำว่า "Lawyer" เป็นภาษาอังกฤษ ส่วนภาษาจีนสลักคำว่า ทนายความแอนจู-เพอร์ริส

เมื่อเห็นใบแจ้งทวงหนี้ค่าเช่าภาษาอังกฤษจากบริษัท ฮ่องกง แลนด์ คอมพานี ลิมิเต็ด แปะอยู่บนประตู ซ่งเทียนเย่าก็พยักหน้าอย่างพอใจ ยกมือขึ้นเคาะประตู

"เชิญค่ะ" เสียงผู้หญิงตอบกลับมาเป็นภาษาอังกฤษ

ใบหน้าที่เดิมทีเต็มไปด้วยความพึงพอใจของซ่งเทียนเย่าพลันขมวดคิ้วทันที แอนจู-เพอร์ริส ชื่อที่ดูแมนๆ แบบนี้ กลับเป็นผู้หญิงงั้นเหรอ?

แต่ในเมื่อมีเสียงตอบรับจากข้างใน ซ่งเทียนเย่าก็คงจะหันหลังกลับไปเลยไม่ได้ จึงผลักประตูเดินเข้าไป หลังโต๊ะทำงาน มีผู้หญิงผิวขาวอายุไม่เกินยี่สิบห้าปี สวมแว่นตากรอบดำ ในชุดกระโปรงยูนิฟอร์มสีดำ กำลังเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน ส่งยิ้มให้ซ่งเทียนเย่าที่เพิ่งเดินเข้ามา

สำหรับคนทั่วไป สำนักงานแห่งนี้อาจจะดูหรูหราอยู่บ้าง แต่ในสายตาของซ่งเทียนเย่า มันช่างซอมซ่อจนแทบดูไม่ได้ ไม่เหมือนสถานที่ทำงานของทนายความในฮ่องกงเลยสักนิด มีตู้หนังสือที่เห็นได้ชัดว่าเอาไว้ตั้งโชว์ บนชั้นมีหนังสือภาษาอังกฤษจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ แต่ก็มีฝุ่นบางๆ เกาะอยู่ แสดงว่าไม่ได้ถูกหยิบจับมานานแล้ว ที่สำคัญก็คือ ถึงแม้หนังสือพวกนั้นจะเป็นภาษาอังกฤษ แต่หลายเล่มก็ไม่เกี่ยวกับกฎหมายเลย มีแม้กระทั่งหนังสือเรื่อง 'ชู้รักเลดี้แชตเตอร์ลีย์' ซึ่งทำเอาซ่งเทียนเย่าแอบประหลาดใจ นึกไม่ถึงว่าทนายความแอนจูจะมีรสนิยมแบบนี้ด้วย

บนโต๊ะทำงานมีเอกสารกองพะเนิน ดูเหมือนว่างานจะยุ่งมาก แต่ซ่งเทียนเย่าเห็นการตบตาแบบนี้มาเยอะแล้ว การเอาหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษไปสอดไส้ไว้ในกองเอกสารเพื่อให้ดูหนาขึ้น ถ้าไม่ว่างจัด ก็แปลว่าแค่อยากทำให้คนอื่นรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองงานล้นมือ อย่างเช่นตอนนี้ ทนายความสาวคนนี้กำลังขีดเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดโน้ต พลางส่งยิ้มประเมินเขาไปด้วย

ซ่งเทียนเย่านั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน ทนายความสาวก็วางปากกาลงอย่างรู้จังหวะ เงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดภาษาจีนกวางตุ้งด้วยสำเนียงแปร่งๆ ว่า "มีอะไรให้ดิฉันช่วยไหมคะคุณผู้ชาย?"

"ผมพูดภาษาอังกฤษได้ครับ เราคุยกันเป็นภาษาอังกฤษก็ได้ ไม่มีปัญหา" ซ่งเทียนเย่ายิ้ม แล้วพูดกับทนายความสาวว่า "ผมอยากทราบว่า ที่สำนักงานทนายความของคุณ มีทนายความชายชาวอังกฤษคนอื่นอีกไหมครับ?"

"ดิฉันคิดว่าการให้คำปรึกษาทางกฎหมาย ไม่เกี่ยวกับเพศของทนายความหรอกนะคะ คุณคิดเหมือนกันไหมคะ? ดิฉัน แอนจู-เพอร์ริส เป็นทนายความประจำสำนักงานแห่งนี้ค่ะ" ทนายความสาวจับน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะเหยียดหยามผู้หญิงของซ่งเทียนเย่าได้ จึงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย จ้องตาซ่งเทียนเย่าแล้วตอบ

"แอนจู-เพอร์ริส, แอนจู-เพอร์ริส" ซ่งเทียนเย่าทวนการออกเสียงชื่อนี้เป็นภาษาอังกฤษในใจสองครั้ง ถึงได้เข้าใจว่าที่แท้ผู้หญิงคนนี้ชื่อ แองจี้ เพอร์ริส ต่างหาก แต่ฮ่องกงดันแปลทับศัพท์เป็นภาษาจีนกวางตุ้งจนกลายเป็น แอนจู-เพอร์ริส ไปซะนี่ ก็เหมือนกับในชาติก่อนที่ไมเคิล จอร์แดน ถูกฮ่องกงแปลเป็น ไมเคิล โจเอิน นั่นแหละ

"คุณเพอร์ริส เอาอย่างนี้นะครับ ผมไม่คิดว่าผู้หญิงจะช่วยแก้ปัญหาจุกจิกให้ผมในตอนนี้ได้ ผมไม่ได้มีอคติกับผู้หญิงนะ แต่ลักษณะงานมันค่อนข้างพิเศษ ความจริงแล้วคุณสมบัติทุกอย่างของคุณตรงกับที่ผมต้องการเลยล่ะ อย่างเช่น สถานะทนายความของคุณ การที่คุณกำลังต้องการเงินไปจ่ายค่าเช่า และการที่คุณต้องกินแซนด์วิชประทังชีวิตไปวันๆ มันตรงสเปกมาก ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ คุณเป็นผู้หญิง ผมเดาว่าคุณก็คงไม่มีผู้ช่วยผู้ชายอะไรทำนองนั้นด้วย เพราะงั้น ลาก่อนครับ ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีของคุณนะครับ" ซ่งเทียนเย่าส่งยิ้มบอกลาทนายความสาวกำมะลอ ลุกขึ้นยืนด้วยความผิดหวังเตรียมตัวจะจากไป

"คุณรู้ความหมายของคำว่า Lawyer ไหมคะ?" ทนายความสาวถามตามหลังมาด้วยความกระดากอายเล็กน้อย

"อย่างน้อยผมก็รู้ว่ามันไม่ได้หมายถึงทนายความที่ว่าความในศาลหรอก คำนี้เอาไว้เรียกพวกที่ทำงานด้านกฎหมายรวมๆ ผมเดาว่าคุณคงไม่มีใบอนุญาตทนายความในอังกฤษ และก็ไม่ได้โอกาสไปฝึกงานในสำนักงานทนายความใหญ่ๆ ก็เลยหนีมาฮ่องกง อาศัยช่องโหว่ทางกฎหมายเพื่อต่ออายุการเป็นทนายความฝึกหัดของคุณล่ะสิ" ซ่งเทียนเย่าหันไปพูดกับหล่อน

ในชาติก่อน ตอนที่เขาและหุ้นส่วนทำธุรกิจระหว่างประเทศ ก็เคยถูกหลอกเพราะแยกไม่ออกระหว่างคำเรียกตำแหน่งทางวิชาชีพของทนายความอังกฤษมาแล้ว ทั้ง ทนายความเนติบัณฑิต, ทนายความที่ปรึกษาอาวุโส, ทนายความที่ปรึกษา, ทนายความ, ผู้ช่วยทนายความ, ทนายความฝึกหัด, นักกฎหมาย

พูดกันตามตรง ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขา เต็มที่ก็เป็นได้แค่นักกฎหมาย หรือไม่ก็ทนายความฝึกหัดที่ยังไม่มีใบอนุญาต ตั้งแต่เห็นป้ายชื่อข้างนอก ซ่งเทียนเย่าก็รู้แล้วว่า ทนายความแอนจู-เพอร์ริสที่อยู่ข้างใน ก็เป็นแค่สิบแปดมงกุฎที่หนีจากอังกฤษมาหลอกเอาเงินคนจีนในฮ่องกงเท่านั้นแหละ

"คุณรู้คุณสมบัติของดิฉัน แต่ก็ยังเคาะประตู" หญิงสาวลุกขึ้นยืนหลังโต๊ะทำงาน มองแผ่นหลังของซ่งเทียนเย่าแล้วพูดขึ้น "คุณไม่ได้ต้องการทนายความ คุณต้องการนายหน้า"

หญิงสาวลังเลอยู่ไม่กี่วินาทีก่อนจะเอ่ยคำสุดท้ายออกมา

"นายหน้าค้าผลประโยชน์ ดิฉันเป็นให้ได้ค่ะ"

พอได้ยินคำสุดท้าย ซ่งเทียนเย่าก็หันขวับกลับมามองหญิงสาวด้วยสายตาเฉียบคม "ถ้าคุณสามารถทำให้ผมได้ไปกินมื้อค่ำกับเจ้าหน้าที่ชาวอังกฤษของกรมพาณิชย์ได้ภายในสองวัน เงินหนึ่งหมื่นนี่ก็จะเป็นของคุณ รู้ไหมว่าตึกกลอสเตอร์นี้ราคาเท่าไหร่? ไม่ถึงสามล้านเหรียญฮ่องกงด้วยซ้ำ ถ้าคุณแนะนำคนอังกฤษให้ผมรู้จักได้สักสามร้อยครั้ง แล้วผมจ่ายให้คุณครั้งละหมื่น เงินที่ได้ก็พอจะให้คุณซื้อตึกนี้ได้สบายๆ เลย! จะได้ไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องโดนทวงค่าเช่าอีกต่อไป แต่คุณต่างหากที่จะเป็นคนขึ้นค่าเช่าคนอื่น จะขึ้นเท่าไหร่ก็ได้ตามใจชอบเลย!"

พูดพลาง ซ่งเทียนเย่าก็ล้วงปึกเงินฮ่องกงปึกหนาออกมาจากกระเป๋าแล้วตบลงบนฝ่ามือเบาๆ "ผมมีเงินเยอะแยะ แต่ผมให้โอกาสคุณแค่ครั้งเดียวเท่านั้น จงทะนุถนอมโอกาสนี้ไว้ให้ดีนะ คนจนชาวอังกฤษ"

ถึงแม้คำพูดของซ่งเทียนเย่าจะดูเย่อหยิ่งจองหอง แต่ในใจเขากลับอดชื่นชมไม่ได้ ผู้หญิงฝรั่งคนนี้หัวไวมาก พอฟังจากคำพูดของเขาปุ๊บก็เดาออกปั๊บเลยว่าเขาต้องการคนแบบไหน!

"คุณกำลังดูถูกดิฉันนะคะ" หญิงสาวขมวดคิ้ว พยายามละสายตาจากปึกธนบัตรในมือของซ่งเทียนเย่า มองหน้าซ่งเทียนเย่าด้วยความไม่พอใจแล้วพูดขึ้น

ซ่งเทียนเย่าหัวเราะลั่น "ผมไม่ได้ดูถูกประเทศอังกฤษ และไม่ได้ดูถูกคนจนด้วย แต่ที่นี่คือฮ่องกง มีคนอังกฤษอยู่เยอะแยะ แต่คนจนชาวอังกฤษน่ะหายากมากๆ"

แองจี้ เพอร์ริส ขยับปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ผ่านไปสิบกว่าวินาที หล่อนก็ทวนประโยคเดิมอีกครั้ง "ดิฉันทำได้ค่ะ"

หล่อนเพิ่งเดินทางจากลอนดอนมาถึงฮ่องกงเมื่อสามเดือนก่อน เดิมทีหลังจากเรียนจบจากคณะนิติศาสตร์ในลอนดอน หล่อนก็ได้เข้าทำงานเป็นทนายฝึกหัดในสำนักงานทนายความของอาจารย์ที่ปรึกษาตามปกติ ขอแค่ผ่านช่วงฝึกงานครึ่งปีไปได้ หล่อนก็จะได้ใบอนุญาตทนายความอย่างเป็นทางการ และกลายเป็นทนายความเต็มตัว แต่ด้วยความประมาทเลินเล่อ ตอนที่อาจารย์มอบหมายให้หล่อนตรวจสอบสัญญาธุรกิจฉบับหนึ่ง หล่อนดันทะเลาะและเลิกรากับแฟนหนุ่มพอดี ก็เลยไม่ทันสังเกตเห็นช่องโหว่ในสัญญา ส่งผลให้ลูกค้าสูญเงินไปถึงเจ็ดหมื่นปอนด์ และยังทำให้สำนักงานทนายความของอาจารย์ต้องสูญเสียลูกค้ารายใหญ่รายนี้ไปอีกด้วย อาจารย์ไล่หล่อนออกจากสำนักงาน ยุติเส้นทางอาชีพทนายความของหล่อน แต่ถ้าไม่ได้รายงานการฝึกงาน และไม่ได้ลายเซ็นรับรองจากทนายความอาวุโส หล่อนก็จะไม่สามารถขอรับใบอนุญาตทนายความได้ เมื่อระยะเวลาการฝึกงานในประเทศใกล้จะสิ้นสุดลง และสำนักงานทนายความแห่งอื่นๆ ก็ปฏิเสธที่จะรับหล่อนเข้าทำงาน แองจี้ เพอร์ริส จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอาศัยช่องโหว่ทางกฎหมายในประเทศหนีมาฮ่องกง เดิมทีหล่อนคิดว่าคนฮ่องกงโง่และรวย น่าจะหลอกเอาเงินคนจีนได้ง่ายๆ แต่ใครจะไปคิดว่าในฮ่องกงมีทนายความเดินกันให้ขวักไขว่ไปหมดแล้ว นักธุรกิจชาวจีนก็ไว้ใจทนายความชาวจีนมากกว่า ส่วนบริษัทการค้าของชาวอังกฤษก็ยิ่งไม่มีทางสนใจทนายความเถื่อนที่ไม่มีแม้แต่ใบอนุญาตอย่างหล่อน แม้แต่สำนักงานทนายความชาวอังกฤษเองก็ไม่รับนักศึกษาจบใหม่ที่ยังฝึกงานไม่เสร็จอย่างหล่อนเข้าทำงาน ต่อให้หล่อนแค่อยากจะขอเข้าไปฝึกงานในสำนักงานทนายความระดับสูง ทนายความอาวุโสเหล่านั้นก็ไม่ใช่ตาสีตาสาที่ไหน หล่อนต้องจ่ายเงินให้พวกเขาถึงห้าพันปอนด์ถึงจะยอมให้เข้าฝึกงาน แถมยังไม่มีการจ่ายค่าตอบแทนในระหว่างฝึกงานอีกด้วย

ประสบการณ์อันแสนรันทดในฮ่องกงครั้งนี้ ทำให้แองจี้ เพอร์ริส ถึงกับตัดสินใจแล้วว่า หลังจากหมดสัญญาเช่าในเดือนนี้ หล่อนจะเอาเงินเก็บอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ไปซื้อตั๋วเรือ เพื่อไปเสี่ยงดวงหาโอกาสในประเทศอาณานิคมอื่นๆ ของอังกฤษดู นึกไม่ถึงเลยว่าก่อนหมดสัญญาเช่าแค่สามวัน หล่อนจะได้มาเจอกับซ่งเทียนเย่า หรือจะพูดให้ถูกก็คือ หล่อนได้เจอกับปึกธนบัตรหนาปึกก้อนนั้น ซึ่งมันได้จุดประกายความหวังในการใช้ชีวิตในฮ่องกงของหล่อนขึ้นมาอีกครั้ง

"คุณต้องหว่านล้อมผมให้ได้ก่อน ผมถึงจะยอมจ่ายเงินให้" พอเห็นแองจี้ เพอร์ริส ลุกขึ้นยืน ซ่งเทียนเย่าก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ รูปร่างหน้าตาของหล่อนในชุดกระโปรงยูนิฟอร์มกับแว่นตากรอบดำนั้นดูดีทีเดียว หล่อนอาจจะไม่ได้มีสายเลือดแซกซอนแท้ๆ แต่อาจจะมีเชื้อสายเคลต์หรือสเปนผสมอยู่บ้าง ใบหน้าของหล่อนจึงไม่ได้มีรอยตกกระเหมือนผู้หญิงอังกฤษทั่วไป และก็ไม่ได้ดูอ่อนหวานเหมือนผู้หญิงอังกฤษด้วย กลับดูมีมิติและคมเข้มกว่าเล็กน้อย แถมยังมีผมยาวสีดำประกายแดงเข้มอีกด้วย

"ดิฉันรู้ว่าภรรยาของเจ้าหน้าที่หลายคนเปิดบริษัทบังหน้าเอาไว้ และก็รู้ด้วยว่าพวกหล่อนจ้างทนายความคนไหนให้ดูแลธุรกิจให้ มีทนายความชายสองสามคนในสำนักงานทนายความหลายแห่งพยายามจะชวนดิฉันไปทานข้าวด้วย ดิฉันสามารถหาข้อมูลของภรรยาเจ้าหน้าที่กรมพาณิชย์มาได้ แล้วค่อยไปหาพวกหล่อนที่บ้าน ผู้หญิงไปหาผู้หญิง ย่อมดูเหมาะสมกว่าผู้ชายไปหาผู้หญิงอยู่แล้ว ถ้าคุณอยากจะมอบของขวัญเพื่อสร้างสัมพันธ์ การมอบให้ภรรยาของเจ้าหน้าที่ก็ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยกว่าการมอบให้เขาตรงๆ นะคะ" แองจี้ เพอร์ริส พยายามเรียบเรียงความคิดในหัวอย่างรวดเร็ว แล้วบอกแผนการแรกที่คิดออกให้ซ่งเทียนเย่าฟัง

หล่อนถึงขั้นยอมบอกเรื่องที่ทนายความชายที่แต่งงานแล้วสองสามคนในตึกนี้พยายามจะชวนหล่อนออกเดทให้เขาฟังอย่างตรงไปตรงมาเลยทีเดียว

แต่ดูเหมือนซ่งเทียนเย่าจะไม่ได้ตั้งใจฟังแผนการของหล่อนเลย เขากลับกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องทำงาน ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่กล่องรองเท้าข้างต้นไม้ประดับตรงมุมห้อง "ตอนกลางคืนคุณพักอยู่ที่ไหนเหรอ?"

"ที่พักของสมาคมคริสตจักรเมธอดิสต์ คาริตัส ฮ่องกงค่ะ ดิฉันบอกไปว่าเป็นผู้ศรัทธาของนิกายเมธอดิสต์ ทางโบสถ์ก็เลยยอมให้พักที่นั่นค่ะ" แองจี้ โลเปซ พูดประโยคนี้ด้วยท่าทางที่ดูอับอายยิ่งกว่าตอนที่ถูกซ่งเทียนเย่าจับได้ว่าไม่มีใบอนุญาตทนายความเสียอีก หล่อนก้มหน้าลงด้วยความอับอาย

โบสถ์เมธอดิสต์คาริตัส ตั้งอยู่ในย่านเซ็นทรัล ใกล้กับตึกกลอสเตอร์มาก เป็นโบสถ์ของชาวอังกฤษ มิน่าล่ะ ในห้องทำงานของผู้หญิงคนนี้ถึงมีรองเท้าอีกคู่หนึ่งวางอยู่ เดาว่าน่าจะเป็นรองเท้าส้นแบน เอาไว้ใส่เดินไปกลับเช้าเย็น พอมาถึงที่ทำงานค่อยเปลี่ยนเป็นรองเท้าส้นสูงที่ใส่อยู่ตอนนี้

"เดี๋ยวผมพาคุณไปกินมื้อเที่ยง แล้วไปเปิดห้องพักระยะยาวที่โรงแรมตู้หลี่ซือ คุณว่าไง? ถ้าคุณต้องไปพบพวกคุณนายเจ้าหน้าที่พวกนั้น คุณจะบอกว่าตัวเองพักอยู่ที่หอพักโกโรโกโสของโบสถ์ไม่ได้หรอกนะ" ซ่งเทียนเย่าละสายตากลับมา แล้วพูดกับหญิงสาวที่ดูเหมือนจะรู้สึกผิดบาปอย่างหนักที่เอาศาสนามาบังหน้า "ไม่ต้องรู้สึกผิดไปหรอก ถือซะว่าพระเจ้าส่งผมมาช่วยคุณในยามตกอับก็แล้วกัน ถ้าคุณลำบากใจจริงๆ ผมจะเอาเงินก้อนนี้ไปบริจาคให้โบสถ์คาริตัสในนามของคุณก็ได้นะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันขอจัดการเองดีกว่า" พอได้ยินประโยคสุดท้ายของซ่งเทียนเย่า แองจี้ เพอร์ริส ก็รีบเงยหน้าขึ้นมาปฏิเสธข้อเสนอของเขาทันที "ดิฉันจะเอาเสื้อผ้าเก่าๆ ไปบริจาคให้คนที่ต้องการความช่วยเหลือแทนค่ะ ส่วนเรื่องเงิน ดิฉันขอเป็นคนจัดการเองดีกว่าค่ะ"

พอเห็นหญิงสาวเดินออกมาจากหลังโต๊ะทำงานอย่างไม่ลังเล หยิบกระเป๋าถือและหมวกปีกกว้าง เตรียมตัวจะเดินออกไปกับเขา ซ่งเทียนเย่าก็กระตุกยิ้มมุมปาก

"ดูเหมือนคุณจะยังไม่ได้ถามชื่อ หรือแม้แต่ถามว่าผมทำธุรกิจอะไรเลยนะ ทนายความเพอร์ริส"

หลังจากสวมหมวกปีกกว้างเสร็จ แองจี้ เพอร์ริส ก็ส่งยิ้มให้ซ่งเทียนเย่า "มันสำคัญด้วยเหรอคะ คุณผู้ชาย?"

ซ่งเทียนเย่าเดินออกจากสำนักงานพร้อมกับหญิงสาว ลงลิฟต์ไปที่หน้าตึก พอเห็นซ่งเทียนเย่าโบกเรียกรถลากมาสองคัน แองจี้ เพอร์ริส ก็กระตุกยิ้มมุมปากบ้าง "ดูเหมือนจะมีบางคนก็แค่สร้างภาพเก่งเหมือนกับฉันเลยนะ ต่างกันตรงที่ฉันใช้ห้องทำงานสร้างภาพ แต่ใครบางคนใช้เงินในกระเป๋าสร้างภาพ"

"ผิดแล้ว ถ้าผมจะสร้างภาพ ผมจะขับรถยนต์มาเลยต่างหาก ตรงกันข้ามเลย ผมไม่จำเป็นต้องเสียเงินก้อนนั้นไปกับคุณหรอก คุณก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรนี่ แต่คุณก็พูดถูกอยู่อย่างนึงนะ ความจริงแล้วผมกับคุณก็เหมือนกันนั่นแหละ แค่อยากจะหาเงินให้ได้เยอะๆ เท่านั้นเอง พี่คนขับ รบกวนไปที่โรงแรมตู้หลี่ซือด้วยครับ" ซ่งเทียนเย่านั่งพิงพนักรถลากอย่างสบายใจ จุดบุหรี่ขึ้นสูบ แล้วหันไปยิ้มให้แองจี้ เพอร์ริส ที่นั่งอยู่บนรถลากอีกคันข้างๆ