บทที่ 75 เฉินไท่เจ้าทึ่ม

"อาไท่?" จ้าวเหม่ยเจินดึงชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นจากพื้น พลางพิจารณาดูแล้วพูดว่า "ใช่จริงๆ ด้วย เกิดมาหน้าตาเหมือนพ่อของแกไม่มีผิดเลย"

ซ่งเทียนเย่าที่อยู่ด้านหลังถอนหายใจ เขารู้สึกทึ่งกับสายตาอันเฉียบแหลมของแม่ตัวเองจริงๆ คุณอาสามที่มาขอความช่วยเหลือคราวก่อนนั้นทั้งดำทั้งผอม ส่วนอาไท่ที่อยู่ตรงหน้ากลับสูงใหญ่กำยำ มองไม่เห็นความคล้ายคลึงกันเลยสักนิด แต่จ้าวเหม่ยเจินกลับบอกว่าสองพ่อลูกหน้าตาเหมือนกันเป๊ะ ไม่รู้จริงๆ ว่ามองออกมาจากตรงไหน

"อาเย่า รีบพาลูกพี่ลูกน้องของแกเข้าไปนั่งข้างในสิ เดี๋ยวแม่จะไปจ่ายตลาดแล้วแวะซื้อผลไม้มาด้วย" จ้าวเหม่ยเจินหันไปเร่งซ่งเทียนเย่า

พูดจบเธอก็ตบไหล่เฉินไท่ "อาไท่ นั่นอาเย่าพี่ชายแก เข้าไปนั่งสิ มื้อเที่ยงอยู่กินข้าวด้วยกันนะ"

"พี่เย่า ขอบคุณมากนะที่หาคนไปประกันตัวผมออกมา" เฉินไท่ลุกขึ้นจากพื้น แล้วเดินเข้าไปหาซ่งเทียนเย่าตามคำบอกของจ้าวเหม่ยเจิน พอถึงหน้าซ่งเทียนเย่าเขาก็ทำท่าจะคุกเข่าลงไปโขกศีรษะให้อีกรอบ

ซ่งเทียนเย่ารีบคว้ามือทั้งสองข้างของเขาไว้ "ไม่ต้องหรอก ยืนคุยกันก็พอแล้ว"

ความตั้งใจที่จะคุกเข่าของเฉินไท่นั้นแน่วแน่มาก ซ่งเทียนเย่าต้องออกแรงเต็มที่ถึงจะรั้งเขาไว้ได้ เมื่อถูกซ่งเทียนเย่าดึงไว้ เฉินไท่ก็ยิ้มแหยๆ ไม่ดึงดันอีก ยืดเข่าขึ้นยืนตรงหน้าซ่งเทียนเย่า

ซ่งเทียนเย่าเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อพิจารณาเฉินไท่ เฉินไท่ตัวสูงกว่าเขาครึ่งศีรษะ ภายใต้เสื้อกล้ามที่ขาดวิ่นเป็นรูพรุนเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อกำยำ บนเสื้อผ้ายังมีคราบเลือดสีน้ำตาลเข้มติดอยู่ลางๆ

"ญาติกันทั้งนั้น ไม่ต้องคุกเข่ากราบไหว้หรอก นั่งคุยกันดีกว่า" ซ่งเทียนเย่าลากเก้าอี้มาให้เฉินไท่นั่ง แล้วมองดูกล้ามเนื้อกำยำที่เสื้อผ้าก็ปิดไม่มิดของอีกฝ่ายด้วยความอิจฉา มันคนละระดับกับกล้ามหน้าท้องอันน่าสงสารสองสามมัดที่เขาใช้เวย์โปรตีนปั้นมาในฟิตเนสเมื่อชาติก่อนเลย

"ผมเพิ่งออกจากโรงพัก ไม่มีเงินซื้อของขวัญมาตอบแทน เลยทำได้แค่โขกศีรษะให้น้าเจินกับพี่เย่า วันหน้าถ้าหาเงินได้แล้ว ผมจะมาตอบแทนพระคุณพี่กับน้าเจินแน่นอน" เฉินไท่ลูบหัวตัวเอง นั่งลงบนเก้าอี้ มองซ่งเทียนเย่าแล้วหัวเราะแหะๆ

ซ่งเทียนเย่ารู้สึกว่าท่าทางของเฉินไท่ในตอนนี้ดูซื่อบื้อไปหน่อย จึงยิ้มขำๆ "หลายวันที่อยู่โรงพักโดนซ้อมบ้างไหม?"

"โดนครับ ตอนเข้าไปใหม่ๆ มีตำรวจสองคนจับผมมัดแขนห้อยโตงเตงแล้วผลัดกันซ้อม แต่ตอนหลังก็ไม่มีใครมาตีแล้ว แถมยังไม่ต้องกินอาหารหมาปนหมูด้วย ข้าวทุกมื้อมีน่องไก่ให้หนึ่งชิ้น แม่บอกว่าเป็นเพราะพี่เย่าให้คนไปจัดการให้เป็นพิเศษ" เฉินไท่เล่าให้ซ่งเทียนเย่าฟัง "ผมได้กินน่องไก่อยู่หลายวัน จนไม่อยากจะออกมาเลย เป็นเพราะพวกตำรวจมาบอกว่ามีคนมาประกันตัวผมแล้ว ไม่ยอมให้ผมอยู่ต่อ ผมถึงได้ยอมออกมา"

"ทำไมถึงไปมีเรื่องชกต่อยกับพวกนักเลงที่ท่าเรือล่ะ?" ความจริงแล้วซ่งเทียนเย่าไม่ได้รู้จักมักคุ้นอะไรกับเฉินไท่เลย จึงไม่รู้จะคุยอะไรด้วย อีกอย่างเขาเองก็ไม่ได้อยากรู้สาเหตุลึกๆ ที่เฉินไท่ไปชกต่อยกับคนอื่นหรอก เพียงแต่เกรงใจที่อีกฝ่ายอุตส่าห์มาคุกเข่าขอบคุณถึงบ้าน ประกอบกับแม่ก็ออกไปจ่ายตลาด เขาจะหนีหน้าไปก็คงไม่ดี เลยทำได้แค่ชวนคุยสัพเพเหระไปเรื่อย

"ผมไปหางานทำที่ท่าเรือ มีคนมาถามว่าอยากรับจ้างไหม ผมก็ต้องตอบว่าเอาอยู่แล้ว จากนั้นเขาก็พาผมไปแบกของลงเรือเพื่อรับป้ายค่าจ้าง ผมได้มาสี่สิบกว่าป้าย ทำงานเยอะที่สุด แต่คนที่แจกป้ายค่าจ้างกลับยอมให้ค่าจ้างผมแค่หกส่วน ผมก็เลยถามว่าทำไม ไอ้คนจ่ายเงินก็ชี้ไปที่คนที่พาผมมาทำงาน แล้วบอกว่าคนนั้นต้องหักไปสี่ส่วน" เมื่อพูดถึงเรื่องชกต่อย เฉินไท่ก็ยังคงไม่พอใจ เขาขมวดคิ้วเล่าให้ซ่งเทียนเย่าฟังอย่างอัดอั้นตันใจ "ความจริงถ้าไม่มีเรื่องนี้ ผมก็กะจะเอาเงินไปเลี้ยงเหล้าหมอนั่นอยู่แล้ว เพื่อขอบคุณที่เขาช่วยหางานให้ แต่มาหักเงินผมไปตั้งสี่ส่วนรวดเดียวเนี่ยนะ? ผมก็เลยไม่ยอม บอกให้คนจ่ายเงินเอาเงินมาให้ผมให้หมด ไอ้คนที่พาผมมาก็หาว่าผมไม่รู้กฎของท่าเรือ คิดจะหาเรื่องใช่ไหม? จากนั้นก็มีคนสิบกว่าคนกรูกันเข้ามาล้อมกรอบข่มขู่ผม ผมโตมาถึงป่านนี้ไม่ใช่พวกตกใจง่ายนะ ก็เลยซัดกันนัวเลย พวกมันใช้มีด ผมก็เลยแย่งไม้คานมา ฟาดพวกมันล้มไปสี่คน นอกนั้นก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาอีก จากนั้นก็มีตำรวจสามนายโผล่มาจับตัวผมไป"

ซ่งเทียนเย่าฟังเรื่องราวของเฉินไท่ด้วยความขบขัน พูดก็พูดเถอะ แท้จริงแล้วเฉินไท่นั่นแหละที่ไปทำลายกฎของท่าเรือ การไปทำงานที่ท่าเรือ ถ้ามีสังกัดแก๊งอยู่แล้ว ย่อมไม่มีทางตกงาน ส่วนกรรมกรที่ไม่มีสังกัดแก๊ง ถึงจะมีพวกนายหน้าของแต่ละแก๊งมาคอยถามว่าอยากทำงานไหม สาเหตุหลักก็เพราะพ่อค้าเร่งรัดจะส่งสินค้า จึงต้องรีบหากรรมกรที่ไม่มีสังกัดมาช่วยเร่งงานให้ทันเวลา ตามกฎของท่าเรือ เงินที่กรรมกรไม่มีสังกัดเหล่านี้หามาได้ จะต้องหักครึ่งหนึ่งให้กับแก๊งที่หางานให้

นายหน้าของแก๊งเหอเอ้อผิงคนนั้น คงจะถูกใจกล้ามเนื้อกำยำของเฉินไท่ และเห็นว่าเขาไม่มีสังกัดแก๊ง ถึงได้ชวนไปทำงาน ดีไม่ดีอาจจะตั้งใจรับเขาเข้าแก๊งด้วยซ้ำ ถึงได้ใจกว้างหักค่าแรงไปแค่สี่ส่วน ไม่อย่างนั้นปกติต้องหักเต็มๆ ห้าส่วนไปแล้ว

เมื่อได้ยินว่าพอคนของแก๊งเหอเอ้อผิงโดนซัดร่วงไปสี่คน ก็ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าเข้ามาอีก ซ่งเทียนเย่าก็อดทอดถอนใจไม่ได้ สมแล้วที่เป็นแก๊งเล็กๆ อย่างที่ลูกน้องแก๊งฝูอี้ซิงคนนั้นบอก ไม่อย่างนั้นถ้าเปลี่ยนเป็นแก๊งเฉาย่งอี้หรือแก๊งฝูอี้ซิง ล้มไปสี่คนงั้นเหรอ? ข้างหลังคงมีคนถือมีดลับคมรอฟันอยู่อีกสี่สิบคน ต่อให้ลูกน้องจัดการไม่ได้ ก็ยังมีนักเลงระดับหัวหน้าที่คุมท่าเรืออยู่ออกโรงมาจัดการเองแน่นอน

"แล้ววันหลังจะไปทำงานที่ท่าเรืออีกไหม?" ซ่งเทียนเย่ายิ้มถามเฉินไท่

เฉินไท่ส่ายหน้าปฏิเสธ "แน่นอนว่าไม่ไปแล้ว ผมกะจะไปหางานทำในโรงงานที่เป่ยเจี่ยวแทน"

คุยกันได้ไม่นาน จ้าวเหม่ยเจินก็หิ้วของสดที่ซื้อมากลับมาถึงบ้าน เธอพูดกับซ่งเทียนเย่าและเฉินไท่ว่า "ข้างนอกถนนครึกครื้นกันใหญ่ มีคนสองกลุ่มยืนเถียงกันอยู่ข้างนอก แต่ก็ไม่ลงไม้ลงมือกันนะ มีคนนึงหน้าตาคุ้นๆ เคยมาที่บ้านเราด้วย ตอนที่แกไม่อยู่น่ะ คนที่ชื่อ... ชื่อเหลยอะไรสักอย่าง ที่เอาทองสี่แท่งกับของบำรุงกองโตมาให้นั่นแหละ"

จินหยาเหลยพาคนมาทะเลาะกับคนอื่นบนถนนในเขตบ้านไม้งั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้มั้ง ซ่งเทียนเย่ารู้สึกแปลกใจ จินหยาเหลยก็ถือว่าเป็นถึงระดับลูกพี่แก๊ง การมายืนด่าทอกับคนอื่นกลางถนนเหมือนผู้หญิงวัยทอง ถ้าเรื่องหลุดออกไป ไม่กลัวคนเขาหัวเราะเยาะเอาหรือไง?

แต่แม่ของเขาก็ไม่น่าจะจำคนผิด ถ้าถึงขนาดบอกว่าตั้งใจจะเอาทองมาให้เขา นอกจากจินหยาเหลยแล้วก็ไม่มีใครอื่นอีก

แต่ถึงต่อให้จินหยาเหลยกำลังทะเลาะกับใครอยู่ ก็ไม่จำเป็นต้องให้เขาไปช่วย และเขาเองก็ไม่คิดจะช่วยด้วย

เขาลุกขึ้นรับของสดจากมือจ้าวเหม่ยเจิน แล้วปล่อยให้จ้าวเหม่ยเจินนั่งคุยเป็นเพื่อนเฉินไท่ไป ส่วนตัวเองก็ไปค้นเอาผ้ากันเปื้อนของแม่มาสวม แล้วเดินออกไปที่ลานบ้านแคบๆ เพื่อเตรียมล้างวัตถุดิบทำกับข้าว

ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ ฝีมือทำอาหารของซ่งเทียนเย่าก็ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว สาเหตุหลักในชาตินี้ก็เพราะพ่อแม่ไม่ค่อยมีเวลา คนหนึ่งต้องไปซ่อมรองเท้า อีกคนต้องไปเป็นลูกจ้างที่โรงน้ำชา ดังนั้นตั้งแต่เจ็ดแปดขวบ ซ่งเทียนเย่าจึงต้องรับหน้าที่ดูแลซ่งเหวินเหวินน้องสาว และช่วยทำกับข้าวให้คนในบ้านกิน

ระหว่างที่กำลังปอกหัวหอมและกระเทียม พลางฟังเสียงจ้าวเหม่ยเจินที่นั่งคุยสัพเพเหระเรื่องครอบครัวกับเฉินไท่อยู่ในบ้าน มันทำให้ซ่งเทียนเย่าที่ไปพักอยู่ข้างนอกมาตลอดช่วงนี้ ได้สัมผัสกับความรู้สึกผ่อนคลายอย่างหาได้ยาก ตอนที่อยู่โรงแรม ร่างกายอาจจะผ่อนคลาย แต่สมองกลับตึงเครียดตลอดเวลา ทว่าตอนนี้เมื่ออยู่ที่บ้าน แม้สองมือจะง่วนอยู่กับการทำกับข้าว แต่ในใจกลับเบาสบาย

เขาเพิ่งจะเอาตับหมูแช่น้ำเตรียมจะล้าง ประตูรั้วด้านนอกก็ถูกผลักเปิดออก จินหยาเหลยพาเกาเหลาเฉิงเดินเข้ามาจากข้างนอก ประจันหน้าเข้ากับซ่งเทียนเย่าที่กำลังสวมผ้ากันเปื้อนล้างตับหมูอยู่ในลานบ้านพอดี