บทที่ 79 ถนนไท่เหอ ย่านหว่านจ๋าย

ซือเย๋ฮุย ลูกน้องของโหลวเฟิ่งอวิ๋นส่งเสียงทักทายซ่งเทียนเย่ามาแต่ไกลอีกครั้ง จากนั้นก็วิ่งเหยาะๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าซ่งเทียนเย่า

ซ่งเทียนเย่าสงสัยจริงๆ ว่าไอ้หมอนี่ที่ดูเป็นคนลุกลี้ลุกลนขนาดนี้ ได้ฉายาว่า ซือเย๋ฮุย หรือกุนซือฮุยมาได้ยังไงกัน หรือแค่เพราะสวมแว่นตากันแน่?

"เลขาซ่ง เลขาซ่ง... ไม่ใช่ว่าตกลงกันไว้ว่าจะให้เจ๊อวิ๋นช่วยหาเช่าตึกแถวสองชั้นที่หว่านจ๋ายให้หรอกเหรอครับ? ทำไมถึงรีบร้อนย้ายบ้านเร็วขนาดนี้ล่ะ?" ซือเย๋ฮุยที่ยืนเหงื่อซึมเต็มหน้าอยู่ตรงหน้าซ่งเทียนเย่า เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงลนลาน

ความจริงเขามาถึงแถวนี้ตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ติดตรงที่จินหยาเหลย หัวหน้าแก๊งฝูอี้ซิงเอาแต่ยืนคุยเล่นกับซ่งเทียนเย่าอยู่ตลอด เขาเลยไม่กล้าเข้าไปใกล้ กว่าจินหยาเหลยจะกลับไปได้ เขาก็เลยรีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาถามทันที

แม้ว่าเกาเหลาเฉิงจะขับไล่แค่โหลวเฟิ่งอวิ๋นออกจากแก๊ง และซือเย๋ฮุยจะยังคงเป็นคนของแก๊งฝูอี้ซิงอยู่ แต่เขาก็เป็นลูกน้องคนสนิทของหน้าเลือดฮว๋ากับโหลวเฟิ่งอวิ๋น ลูกพี่ที่เขาฝากตัวรับใช้ตั้งแต่แรกก็คือหน้าเลือดฮว๋า แถมยังติดตามรับใช้มาตั้งหลายปี ความผูกพันที่มีต่อแก๊งย่อมน้อยกว่าความสนิทสนมที่มีต่อสองสามีภรรยาคู่นี้มาก ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากแก๊งฝูอี้ซิงเข้ายึดบ่อนพนันไปแล้ว ก็ไม่ได้จัดหาตำแหน่งหน้าที่อะไรให้เขาเลย ช่วงนี้ซือเย๋ฮุยจึงคอยติดตามรับใช้โหลวเฟิ่งอวิ๋นอยู่ตลอดเวลา สภาพก็ไม่ได้ต่างอะไรกับคนที่ถูกไล่ออกจากแก๊งเลยสักนิด

อีกอย่าง แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นกุนซือจริงๆ แต่เขาก็พอจะมีสายตาที่เฉียบแหลมอยู่บ้าง ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าโหลวเฟิ่งอวิ๋นมีเลขาซ่งคนนี้คอยคุ้มกะลาหัวอยู่ ตราบใดที่เลขาซ่งยังอยู่ แก๊งฝูอี้ซิงก็คงไม่กล้ามาตอแย ต่อให้ลูกกระจ๊อกอย่างเขาจะย้ายไปอยู่ใต้สังกัดคนอื่นในแก๊งฝูอี้ซิง ก็คงไม่ได้รับความไว้วางใจอยู่ดี สู้ติดตามรับใช้โหลวเฟิ่งอวิ๋นอย่างถวายหัวไปเลยดีกว่า ตอนนี้ข้างกายโหลวเฟิ่งอวิ๋นก็ไม่มีใครให้เรียกใช้ แถมตัวหล่อนเองก็เคลื่อนไหวไม่สะดวก กำลังต้องการคนคอยวิ่งเต้นจัดการธุระให้พอดี และเขาก็จะได้ถือโอกาสนี้โผล่หน้ามาให้เลขาซ่งเห็นบ่อยๆ ด้วย

สำหรับโหลวเฟิ่งอวิ๋น ซ่งเทียนเย่าไม่ได้ใส่ใจอะไรหล่อนนักหรอก จำได้แค่เรื่องเดียวคือตอนนี้เงินครึ่งหนึ่งในมือโหลวเฟิ่งอวิ๋นเป็นของเขา พอได้ยินซือเย๋ฮุยทักท้วง ซ่งเทียนเย่าถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองเหมือนจะเคยพูดไว้ว่า ถ้าโหลวเฟิ่งอวิ๋นจะย้ายบ้าน ก็ให้ช่วยหาเช่าตึกแถวให้ครอบครัวเขาด้วยชั้นหนึ่ง

"แผลหล่อนยังไม่หายดีไม่ใช่เหรอ? ให้หล่อนพักรักษาตัวไปเถอะ อุตส่าห์มีน้ำใจ เอาไว้แผลหายดีแล้วค่อยให้หล่อนมาหาฉันก็แล้วกัน" ซ่งเทียนเย่าบอกกับซือเย๋ฮุยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาไม่ได้ใส่ใจหรอกว่าโหลวเฟิ่งอวิ๋นจะจ่ายค่าเช่าบ้านให้เขาหรือไม่ ความหมายจริงๆ ของประโยคนั้นคือการบอกเป็นนัยๆ ให้โหลวเฟิ่งอวิ๋นถอยห่างจากดินแดนแห่งความวุ่นวายอย่างเกาลูน ที่ไม่เหมาะกับหล่อนอีกต่อไป การย้ายไปอยู่หว่านจ๋ายถือเป็นทางเลือกที่ดี

"ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ เลขาซ่ง เรื่องบ้านจัดการเรียบร้อยแล้วครับ หลังจากที่คุณสั่งไว้วันนั้น พอตกวันที่สอง เจ๊อวิ๋นก็ส่งผมไปซื้อตึกแถวทั้งตึกที่ถนนไท่เหอในหว่านจ๋ายมาแล้วครับ" ซือเย๋ฮุยรีบอธิบาย "ย้ายเข้าไปอยู่ได้ทุกเมื่อเลยครับ"

การซื้อตึกแถวทั้งตึกกับการเช่าตึกแถวแค่ชั้นเดียว มันเป็นคนละเรื่องกันเลย ตึกแถว ถือเป็นที่อยู่อาศัยทั่วไปในฮ่องกง มีความสูงอย่างมากก็ไม่เกินห้าชั้น หนึ่งชั้นจะมีพื้นที่ใช้สอยเพียงห้องเดียว ขนาดประมาณหนึ่งพันตารางฟุต ดังนั้นคำว่าเช่าตึกแถวชั้นหนึ่ง ฟังดูเหมือนจะใหญ่โต แต่ความจริงก็คือการเช่าห้องพักขนาดร้อยตารางเมตรห้องหนึ่งเท่านั้น

แต่การซื้อตึกแถวทั้งตึก ก็คือการกว้านซื้อทั้งตึกรวมไปถึงพื้นที่ร้านค้าชั้นหนึ่งด้วย ตามราคาประเมินในปัจจุบัน ต่อให้เป็นตึกแถวรุ่นเก่าที่ค่อนข้างทรุดโทรม ราคาขายทั้งตึกก็ตกอยู่ที่ราวๆ หกหมื่นเหรียญฮ่องกง แถมอาจจะต้องจ่ายค่าเซ้งใต้โต๊ะอีกประมาณหกพันถึงหนึ่งหมื่นเหรียญด้วยซ้ำ

ซ่งเทียนเย่านึกไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างโหลวเฟิ่งอวิ๋น ที่เพิ่งถูกไล่ออกจากแก๊งฝูอี้ซิงและมีอนาคตที่ไม่แน่นอน จะกล้าทุ่มเงินซื้อตึกแถวทั้งตึกแบบนี้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร เพราะในฮ่องกงตอนนี้ถ้าอยากจะซื้อบ้าน ไม่สามารถแบ่งซื้อทีละชั้นได้ ต้องซื้อเหมาทั้งตึกเท่านั้น ทั้งนี้ก็เพื่อให้ง่ายต่อการเก็บภาษีของรัฐบาล ตึกหนึ่งหลังจึงต้องการเจ้าของเพียงคนเดียว แต่ข้อเสียก็คือ คนฮ่องกงส่วนใหญ่ไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อตึกแถวทั้งตึก ส่วนมากจึงเป็นพวกเศรษฐีที่กว้านซื้อตึกแถวหลายๆ หลังแล้วปล่อยให้เช่า ครอบครัวที่มีฐานะหน่อยก็จะเช่าตึกแถวอยู่ทั้งชั้น ส่วนครอบครัวที่มีรายได้น้อยก็จะเช่าห้องหัวท้ายซึ่งก็คือการซอยพื้นที่บ้านออกเป็นห้องเล็กๆ ส่วนครอบครัวที่หาเช้ากินค่ำ มีรายได้แค่พอประทังชีวิต ก็ต้องไปบุกรุกพื้นที่ว่างเปล่า ปลูกเพิงพักอาศัยจนกลายเป็นเขตบ้านไม้ นี่จึงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมฮ่องกงในตอนนี้ถึงมีตึกแถวมากมาย แต่คนจนส่วนใหญ่ก็ยังต้องไปแออัดกันอยู่ในเขตบ้านไม้อยู่ดี

"แล้วทำไมหล่อนถึงไม่ย้ายเข้าไปอยู่ก่อนล่ะ?" ซ่งเทียนเย่ายิ้มแล้วถามซือเย๋ฮุย

ซือเย๋ฮุยปาดเหงื่อบนใบหน้า "เจ๊อวิ๋นบอกว่าจะให้เลขาซ่งไปเลือกก่อนครับ พอเลขาซ่งเลือกที่พักให้ครอบครัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เจ๊แกถึงจะย้ายเข้าไปอยู่ทีหลัง"

"งั้นเดี๋ยวนายนั่งรถบรรทุกนำทางไปเลยนะ" ซ่งเทียนเย่าไม่ถามอะไรต่อ เขาตบไหล่ซือเย๋ฮุย "ไปดูหน่อยซิว่าตึกแถวที่หล่อนซื้อมาเป็นยังไง"

เมื่อซ่งเทียนเย่าสั่งเสร็จ ซือเย๋ฮุยก็รับคำ แล้ววิ่งไปบอกจุดหมายปลายทางกับคนขับรถบรรทุก

ซ่งเทียนเย่าคีบบุหรี่พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เป็นไปได้ว่าคืนนั้นโหลวเฟิ่งอวิ๋นคงจะถูกท่าทีของเขาทำให้หวาดกลัว หล่อนก็เลยคิดอ่านทำอะไรซับซ้อนขึ้น ถึงแม้ว่าเล่ห์เหลี่ยมพวกนั้นจะปิดซ่งเทียนเย่าไม่มิด และสมองอย่างหล่อนถ้าคิดจะเลียนแบบเขา ก็มีแต่จะเหนื่อยเปล่า แต่เรื่องแบบนี้ไม่ใช่แค่ซ่งเทียนเย่าเตือนสักประโยคแล้วหล่อนจะยอมหยุด คงต้องปล่อยให้หล่อนไปชนกำแพงจนหัวร้างข้างแตกเอาเองถึงจะยอมรามือ

เมื่อไปถึงถนนไท่เหอ ย่านหว่านจ๋าย ซือเย๋ฮุยก็พาไปดูตึกแถวที่โหลวเฟิ่งอวิ๋นซื้อไว้ มันเป็นตึกเก่าที่มีอายุหลายปีจริงๆ มีความสูงแค่สี่ชั้น โครงสร้างและขนาดเล็กกว่าตึกแถวที่สร้างขึ้นใหม่หลังสงครามมาก ชั้นล่างเป็นร้านค้า เมื่อเดินขึ้นบันไดด้านข้างไป รูปแบบห้องของทั้งตึกจะเหมือนกันหมด ไม่มีการแบ่งขนาดเล็กใหญ่ ซ่งเทียนเย่าจึงเลือกชั้นสองอย่างไม่ลังเล ถึงแม้ชั้นสองจะอยู่ใกล้ถนนและมีเสียงหนวกหูไปบ้าง แต่ก็ไม่ต้องเหนื่อยเดินขึ้นบันไดสูงๆ ทุกครั้ง

ในเวลานี้ ทั้งจ้าวเหม่ยเจิน ซ่งเหวินเหวิน และซ่งชุนเหลียง ต่างก็ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก ตึกแถวที่ดูค่อนข้างเก่าและทรุดโทรมในสายตาของซ่งเทียนเย่า สำหรับพวกเขายังคงชินกับการอยู่ในเขตบ้านไม้ ตึกแห่งนี้ก็นับว่าเป็นคฤหาสน์หรูแล้ว พอเห็นซ่งเทียนเย่าสั่งซือเย๋ฮุยอย่างง่ายดายว่าจะเอาชั้นสอง จ้าวเหม่ยเจินก็กระตุกชายเสื้อซ่งเทียนเย่าแล้วกระซิบถามว่า

"ค่าเช่าเดือนละเท่าไหร่? แล้วค่าเซ้งล่ะเท่าไหร่?"

"ค่าเช่าห้าร้อย ค่าเซ้งหนึ่งหมื่นครับ" ซ่งเทียนเย่าพูดหยอกล้อกลับไป

ตัวเลขมันแพงเกินจริงไปมาก ถึงจ้าวเหม่ยเจินจะไม่เคยมาอยู่แถวนี้ เธอก็รู้ว่าลูกชายกำลังพูดโกหก พอเห็นซือเย๋ฮุยเรียกคนขับรถบรรทุกให้เปิดประตูรถเตรียมขนของ เธอก็รีบพาซ่งชุนเหลียงกับซ่งเหวินเหวินไปช่วย ส่วนซ่งเทียนเย่าก็เดินไปที่โรงน้ำชาเล็กๆ ข้างๆ หยิบเงินสิบเหรียญยื่นให้พนักงานต้อนรับหน้าร้านที่กำลังมองดูครอบครัวที่เพิ่งย้ายมาใหม่บนถนนไท่เหอด้วยความอยากรู้อยากเห็น "รบกวนหน่อยนะครับ ช่วยไปตามเพื่อนบ้านแถวนี้มาช่วยยกของหน่อยได้ไหม? พ่อแม่ผมอายุมากแล้ว เงินนี่ถือซะว่าเป็นค่าเหนื่อยนะครับ"

พนักงานโรงน้ำชาพวกนี้มักจะรับจ๊อบเป็นนายหน้า เหมือนกับอู๋จินเหลียงที่โรงน้ำชาลู่อวี่นั่นแหละ พอเห็นซ่งเทียนเย่ายื่นเงินให้ ก็รีบตกปากรับคำทันที แล้วหันหลังวิ่งไปตามถนน เพียงแค่สองสามนาที เขาก็พาผู้ชายห้าหกคนทั้งหนุ่มทั้งแก่มาด้วย คนกลุ่มนั้นเดินเข้ามาที่รถบรรทุก ทักทายจ้าวเหม่ยเจินและซ่งชุนเหลียงอย่างเป็นกันเอง แล้วช่วยกันขนของจากรถขึ้นไปส่งบนบ้าน