บทที่ 88 เขาชื่อ ซ่งเทียนเย่า

ถนนหม่อหลัวที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเขตเซ็นทรัล เดิมทีเป็นถนนเส้นเดียว แต่ถูกถนนลกกู่ตาวตัดผ่านกลาง แบ่งออกเป็นสองเส้น คือถนนหม่อหลัวบนและถนนหม่อหลัวล่าง แม้ในแผนที่หรือผังเมืองของรัฐบาลจะระบุว่าเป็นถนนสองเส้น แต่คนที่เดินผ่านไปมาจะไม่มีทางรู้สึกถึงความแตกต่างเลย

ชื่อเดิมของถนนเส้นนี้ไม่มีใครจำได้แล้ว 'ถนนหม่อหลัว' เป็นชื่อที่ชาวบ้านเรียกกันจนติดปาก 'หม่อหลัว' เป็นคำที่คนท้องถิ่นใช้เรียกพวกคนอินเดียหรือคนปาเลสไตน์ที่โพกหัวด้วยผ้าหนาเตอะและนับถือศาสนาซิกข์ สมัยก่อนที่อินเดียยังไม่ได้รับเอกราช มีคนอินเดียจำนวนมากเดินทางมาทำมาหากินในฮ่องกง นอกเหนือจากพ่อค้าชาวอินเดียกลุ่มเล็กๆ ที่ขายเครื่องเทศจากเอเชียใต้หรือกาแฟแล้ว ส่วนใหญ่ก็มาเป็นทหาร ตำรวจ ยามรักษาความปลอดภัย กะลาสีเรือ หรือไม่ก็เปิดร้านขายอาหารว่างแบบอินเดีย ถือว่าเป็นชนชั้นกลางระดับล่างในฮ่องกง คนอินเดียกลุ่มนี้ในสมัยนั้นจะอาศัยรวมตัวกันอยู่ที่ถนนหม่อหลัว ถ้าคนฮ่องกงเดินผ่านถนนเส้นนี้ในตอนเช้า ก็จะเห็นชาวซิกข์ในชุดขาวโพกหัวเดินกันขวักไขว่เต็มถนนไปหมด จึงเป็นที่มาของชื่อถนนหม่อหลัว

หลังจากอินเดียแบ่งแยกประเทศและได้รับเอกราชเป็นอินเดียกับปากีสถานในปี 1947 คนอินเดียในฮ่องกงจำนวนมากก็พากันเดินทางกลับบ้านเกิดเมืองนอน หรือไม่ก็แต่งงานสร้างครอบครัวกับหญิงชาวฮ่องกงและย้ายออกจากถนนหม่อหลัวไป ปัจจุบันมีครอบครัวชาวอินเดียแท้ๆ อาศัยอยู่ที่นี่เหลือเพียงสามสิบกว่าหลังคาเรือนเท่านั้น ส่วนบ้านเรือนและร้านค้าที่เหลือ ล้วนถูกเซ้งต่อไปโดยพวกพ่อค้ารายย่อยที่หนีภัยสงครามกลางเมืองมาจากแผ่นดินใหญ่ เริ่มแรกก็มีร้านขายสี กระดาษ พู่กัน หมึก และภาพวาดเก่าๆ อยู่ไม่กี่ร้าน ต่อมาก็มีร้านขายพู่กัน นาฬิกา ของเก่า เฟอร์นิเจอร์ และของมือสองทยอยย้ายเข้ามา จนถึงปัจจุบัน ที่นี่ได้กลายเป็นตลาดขายของเก่าและวัตถุโบราณของฮ่องกงไปแล้ว ส่วนร้านขายอาหารว่างอินเดียในตอนแรก พอเห็นคนจีนหันมาขายของเก่าและของมือสอง ก็เปลี่ยนร้านอาหารให้เป็นร้านขายของมือสองบ้าง โดยให้ญาติๆ ที่อินเดียช่วยหาของเก่าแปลกๆ มาวางขาย

"เป็นไงบ้าง? รู้สึกดีใช่ไหมล่ะ?" หลังจากเดินออกมาจากร้านค้าริมถนนแห่งหนึ่ง ซ่งเทียนเย่าก็เอ่ยถามแองจี้ เพอร์ริส ที่กำลังประคองขวดหมึกเงินสไตล์ร็อกโคโคยุคพระเจ้าจอร์จของอังกฤษอย่างทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน

แองจี้ เพอร์ริส เก็บขวดหมึกใส่กระเป๋าถืออย่างระมัดระวัง "ที่นี่มันขุมทรัพย์ชัดๆ ขวดหมึกเงินแบบนี้ในยุคนั้นมีแต่พวกขุนนางเท่านั้นแหละที่ได้ใช้ แต่เถ้าแก่ชาวอินเดียร้านนี้คิดราคาฉันแค่สี่ร้อยเหรียญฮ่องกงเอง ถึงมันจะมีรอยตำหนิอยู่บ้าง แต่เอามาเก็บสะสมก็ไม่มีปัญหาเลยล่ะ"

"สี่ร้อยเหรียญฮ่องกงแลกเงินได้ตั้งเยอะนะคุณผู้หญิง พวกข้าราชการระดับสูงของอังกฤษเขาไม่สนหรอกที่จะมาเดินตลาดของมือสองที่เปิดโดยคนอินเดียกับคนจีน เขาชอบไปห้างซินซีอย่างที่คุณบอกมากกว่า แต่พอดูจากสีหน้าของคุณตอนนี้แล้ว ผมว่าพวกเขาก็น่าจะชอบของขวัญจากที่นี่เหมือนกันนะ" ซ่งเทียนเย่าเอ่ยขึ้น

ตั้งแต่เขาและแองจี้ เพอร์ริส มาถึงถนนหม่อหลัว เขาก็ไม่ได้สนใจร้านค้าที่เปิดโดยคนจีนเลยแม้แต่น้อย แต่เดินตรงเข้าไปในร้านขายของมือสองของชาวอินเดียทันที นับตั้งแต่บริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษเข้าสู่อินเดีย อังกฤษก็ปกครองทวีปอินเดียเป็นอาณานิคมมากว่าสองร้อยปีแล้ว ระยะเวลากว่าสองร้อยปีนี้ ทำให้ชาวอินเดียสามารถเก็บสะสมเครื่องเงินหรือของเก่าอื่นๆ จากยุคสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์ พระเจ้าจอร์จ และสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียในบ้านเกิดของตนเองได้มากมาย

พอเข้าร้านแรก แองจี้ เพอร์ริส ก็ถูกใจชาเอิร์ลเกรย์จากลอนดอนกล่องหนึ่งที่ยังปิดผนึกอย่างดี เธอไม่ได้กลิ่นชาลอนดอนแท้ๆ มานานแล้ว แม้ปัจจุบันเธอจะกินอยู่หลับนอนในโรงแรมสไตล์อังกฤษ และไม่เคยขาดแคลนชุดน้ำชายามบ่ายแบบอังกฤษ แต่ชาทไวนิงส์ซึ่งมีขายเพียงร้านเดียวในลอนดอน และส่วนใหญ่ก็ส่งให้เฉพาะราชวงศ์กับพวกขุนนางนั้น ไม่ใช่ของที่จะหาซื้อได้ง่ายๆ ในเมืองอาณานิคมตะวันออกไกลอย่างฮ่องกงหรอกนะ

พอเข้าร้านที่สาม เธอก็ได้ขวดหมึกเงินแท้สไตล์ยุคพระเจ้าจอร์จที่ตอนนี้อยู่ในกระเป๋าถือของเธอนั่นแหละ

ดูจากท่าทางของแองจี้ เพอร์ริส แล้ว ถ้าเธอไม่ใช้เงินที่ซ่งเทียนเย่าให้มาจนหมดเกลี้ยง เธอคงไม่มีทางเดินออกจากถนนเส้นนี้เป็นแน่ และก็เป็นอย่างที่คิด ไม่ว่าจะเป็นสุภาพสตรีแค่ไหน เมื่ออยู่ต่อหน้าสัญชาตญาณนักช้อปปิ้ง ก็ต้องกลายเป็นคนคลั่งไคล้กันทั้งนั้น

ที่ร้านขายของมือสองของชาวอินเดียร้านหนึ่ง ซ่งเทียนเย่าเลือกกล่องเก็บความชื้นซิการ์ที่ทำจากไม้มะฮอกกานีฝังลวดลายโรมาเนสก์ด้วยเงินแท้ ใต้ฐานมีตราสัญลักษณ์ 'ฟอกซ์-ลูอิส' สลักอยู่ เมื่อเช็ดฝุ่นที่ปกคลุมออกและเปิดฝากล่อง นอกจากตัวกล่องไม้ที่หนาและประณีตแล้ว ภายในยังมีมาตรวัดความชื้นที่ใช้สำหรับวัดความชื้นภายในกล่องโดยเฉพาะอีกด้วย

เขาไม่รู้หรอกว่ากล่องเก็บความชื้นซิการ์ใบนี้ในลอนดอนปี 1951 จะราคาเท่าไหร่ แต่ตอนที่เขาไปช้อปปิ้งที่ลอนดอนในชาติก่อน ในร้านขายซิการ์เก่าแก่ 'ฟอกซ์-ลูอิส' ที่อ้างว่ามีประวัติยาวนานถึงสองร้อยปี เขาเคยเห็นกล่องเก็บความชื้นซิการ์คล้ายๆ กันนี้ ราคาขายอยู่ที่สองพันปอนด์

การให้ซิการ์เป็นของขวัญกับผู้ชายชาวอังกฤษในการพบกันครั้งแรกโดยที่ไม่รู้รสนิยมของอีกฝ่าย ถือเป็นการเสียมารยาทอย่างหนึ่ง แต่การให้กล่องเก็บความชื้นซิการ์ยี่ห้อเก่าแก่ในการพบกันครั้งแรก ก็พอนับได้ว่าดูดีมีระดับและใช้งานได้จริง

แถมเถ้าแก่ชาวอินเดียที่อยู่ตรงหน้ายังชูนิ้วสิบนิ้ว พูดภาษากวางตุ้งกระท่อนกระแท่นซ้ำๆ ว่า "ร้อยนึงๆ ร้อยเหรียญฮ่องกง ลายพวกนั้นทำจากเงินนะ"

ทำให้ซ่งเทียนเย่ารู้สึกดีกับเถ้าแก่แขกคนนี้มาก เดิมทีตั้งใจจะซื้อแล้วก็เดินออกไปเลย แต่ตอนนี้เห็นแก่ความใจดีที่ยอมขายราคาถูกให้ เขาก็เลยเดินเข้าไปในร้านที่อบอวลไปด้วยกลิ่นแกงกะหรี่เพื่อดูของเก่าชิ้นอื่นๆ เพิ่มเติม และก็ได้ชุดอุปกรณ์จัดดอกไม้แบบอังกฤษรุ่นเก่ามาอีกชุดหนึ่ง เพื่อเอาไปเป็นของขวัญพบปะภริยาสือจื้ออี้

สุดท้าย ภายใต้รอยยิ้มของเถ้าแก่ชาวอินเดีย ซ่งเทียนเย่าก็ต้องลากแองจี้ เพอร์ริส ที่ยังไม่อยากกลับ ออกมาจากถนนหม่อหลัวอย่างยากลำบาก "นี่คุณแม่สาวฝรั่ง คุณเป็นทนายความสาวผู้ดีนะ ไม่ใช่มังกรตัวเมียในร่างคนที่พอเห็นสมบัติแล้วก็ต้องพุ่งเข้าใส่น่ะ"

……

ฉู่เสี้ยวจงกับเลขาเดินออกจากประตูห้างสรรพสินค้าซินซี คนขับรถที่รออยู่ที่ลานจอดรถมานานแล้วก็รีบลงจากรถ วิ่งเหยาะๆ มารับของขวัญที่ห่อเรียบร้อยแล้วไปจากมือของฉู่เสี้ยวจง แล้วรีบเดินกลับไปเปิดประตูหลังให้

เมื่อฉู่เสี้ยวจงและแม่เลขามาดเนี้ยบนั่งประจำที่เบาะหลังของรถโรลส์รอยซ์เรียบร้อยแล้ว คนขับก็มองกระจกหลังแล้วเอ่ยถาม "คุณฉู่ครับ จะไปไหนต่อดีครับ?"

"ไปร้านอาหารบนยอดเขาวิกตอเรีย แวะส่งฉันกับคุณหย่งเอินที่ถนนควีนส์โรดก่อนนะ แล้วนายก็รออยู่บนรถนั่นแหละ" ฉู่เสี้ยวจงสั่งคนขับรถ

เมื่อรถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป แม่เลขาที่ฉู่เสี้ยวจงเรียกว่าคุณหย่งเอินก็เอ่ยปากขึ้น "คืนนี้รองอธิบดีสือจื้ออี้นัดพบคนทั้งหมดห้าคนที่ร้านอาหารบนยอดเขาวิกตอเรียค่ะ นอกจากคุณฉู่แล้ว ก็มีคุณชายห้าหลิวฝูเจ้า ลูกชายของคุณหลิวเตือนชุน ที่เพิ่งเรียนจบปริญญาโทบริหารธุรกิจจากวิทยาลัยวอร์ตัน รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกาเมื่อครึ่งปีก่อน พอกลับมาฮ่องกงก็ไม่ได้เข้าไปแย่งชิงตำแหน่งในธุรกิจกงสีกับพี่ชายทั้งสี่คน ก่อนหน้านี้เขาเคยพบกับรองอธิบดีสือจื้ออี้ที่สมาคมเรือยอร์ชมาแล้วครั้งหนึ่ง นอกจากนี้ก็ยังมีคุณชายสามจี๋เยว่หยาง ลูกชายของคุณจี๋ตงผู่ คุณชายสี่กู่เต๋อเสียง ลูกชายของราชาแท็กซี่กู่จง และคนสุดท้ายก็คือ... คุณชายซิ่น น้องชายของคุณค่ะ"

"อาซิ่นเนี่ยนะ?" ฉู่เสี้ยวจงชะงักไปนิด

ช่วงนี้สือจื้ออี้มักจะใช้เวลาว่างก่อนมื้อค่ำพบปะกับนักธุรกิจหลายคน หลายคืนก่อนคนที่พบล้วนเป็นคนรุ่นอายุสามสิบสี่สิบที่กำลังอยู่ในวัยทำงานสร้างเนื้อสร้างตัว แต่สองสามวันมานี้กลับกลายเป็นพวกทายาทรุ่นที่สองของตระกูลนักธุรกิจใหญ่ชาวจีนทั้งนั้น อันที่จริงถ้าฉู่เสี้ยวจงคิดแค่จะสืบทอดธุรกิจของพ่อต่อไป ก็ไม่จำเป็นต้องมาพบรองอธิบดีที่เพิ่งมารับตำแหน่งใหม่คนนี้เลย แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้อยากจะเกาะใบบุญของพ่อกินไปวันๆ ธุรกิจคลังสินค้าและโรงงานเป่าพลาสติกที่เขาร่วมหุ้นกับเพื่อนกำลังอยู่ในช่วงที่ต้องติดต่อประสานงานกับกรมพาณิชย์ ฉู่เสี้ยวจงจึงอยากจะมาทำความรู้จักกับรองอธิบดีท่านนี้ไว้ก่อน ถึงแม้จะไม่ได้สร้างความประทับใจอะไรมากมาย แต่อย่างน้อยก็ปูทางไว้สำหรับการสานสัมพันธ์ในอนาคต

คนอื่นๆ ที่มาในคืนนี้ ไม่ว่าจะเป็นหลิวฝูเจ้า คุณชายห้าตระกูลหลิวซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของฮ่องกงในสายตาของชาวอังกฤษ จี๋เยว่หยาง คุณชายสามแห่งธนาคารเอเชียตะวันออก หรือแม้แต่กู่เต๋อเสียง ลูกเมียน้อยของกู่จงเศรษฐีใหม่ป้ายแดง ฉู่เสี้ยวจงก็ไม่แปลกใจเลย คนพวกนี้สถานะในตระกูลค่อนข้างสั่นคลอน พูดง่ายๆ ก็คือไม่มีทางได้เป็นผู้สืบทอดธุรกิจของตระกูลแน่ๆ แต่พวกเขาก็พอจะมีความสามารถอยู่บ้าง ทางตระกูลจึงสนับสนุนเงินทุนให้ไปบุกเบิกเส้นทางของตัวเอง คนประเภทนี้แหละที่กระตือรือร้นอยากจะพบสือจื้ออี้มากที่สุด เพราะอยากจะสะสมความมั่งคั่งให้เร็วที่สุด เพื่อพิสูจน์ให้พ่อเห็นถึงความสามารถและความพยายาม เผื่อจะกอบกู้สถานการณ์ในการแย่งชิงตำแหน่งผู้สืบทอดในอนาคตได้บ้าง

แต่ที่แปลกที่สุดก็คือน้องชายต่างแม่ของเขา ฉู่เสี้ยวซิ่นนี่แหละ

"ช่วงนี้บริษัทลี่คังของมันกำลังเตรียมจะลักลอบขนสินค้าต้องห้ามไม่ใช่เหรอ ธุรกิจแบบนั้นจะเอามาคุยกับรองอธิบดีเนี่ยนะ? บ้าไปแล้ว!" ความคิดหนึ่งแล่นวาบเข้ามาในหัวฉู่เสี้ยวจง เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายเต็มหน้าผาก

การจะทำธุรกิจลักลอบขนสินค้าต้องห้าม ก็แค่ไปหาเจ้าหน้าที่อังกฤษระดับกลางของกรมศุลกากร ติดสินบนให้ทั่วถึง ก็สามารถเอาเรือออกจากน่านน้ำฮ่องกงได้อย่างปลอดภัยแล้ว เรื่องแบบนี้ไม่ว่าจะเป็นผู้ว่าการเกาะฮ่องกงหรือทหารเรืออังกฤษธรรมดา ต่างก็รู้กันดีอยู่แก่ใจ แต่ข้อห้ามเด็ดขาดก็คือ ห้ามพวกพ่อค้าของเถื่อนเดินหน้าด้านๆ ไปหาระดับสูงของรัฐบาลอาณานิคมฮ่องกง แล้วพูดหน้าตาเฉยว่า "ผมจะลักลอบขนของเถื่อน คุณแค่หลับตาข้างนึงก็พอ เดี๋ยวผมแบ่งกำไรให้สี่สิบเปอร์เซ็นต์"

นี่ไม่ใช่เรื่องที่ฉู่เสี้ยวซิ่นไปมีเรื่องชกต่อยแย่งผู้หญิงกับพวกคุณชายไม่ได้เรื่องคนอื่นๆ แล้วเขาฉู่เสี้ยวจงก็แค่ยืนด่าอยู่ข้างๆ สุดท้ายก็แค่เสียเงินนิดหน่อยให้เรื่องจบ แล้วฉู่เสี้ยวซิ่นก็ถูกตราหน้าว่าเป็นพวกเพลย์บอยไร้สาระหรอกนะ

เรื่องนี้ถ้าหลุดออกไป ต่อให้ไม่มีผลกระทบกับธุรกิจอื่นๆ ของตระกูลฉู่มากนัก แต่ก็คงกลายเป็นเรื่องตลกขบขันไปพักใหญ่ ต่อให้เขาและพ่อออกไปพบปะผู้คนแล้วไม่ถูกหัวเราะเยาะใส่หน้าตรงๆ แต่สายตาแปลกๆ และคำพูดเหน็บแนมลับหลังก็ต้องมีมาให้ได้ยินแน่ๆ

"รีบช่วยฉัน..." ปฏิกิริยาแรกของฉู่เสี้ยวจงคือต้องไม่ปล่อยให้ฉู่เสี้ยวซิ่นทำอะไรบ้าๆ เขาตั้งใจจะสั่งคนขับรถให้รีบเหยียบคันเร่งไปที่สถานีรถรางขึ้นเขาวิกตอเรียพีค เพื่อดักหน้าฉู่เสี้ยวซิ่นไว้ให้ได้ แต่พูดยังไม่ทันจบประโยค ฉู่เสี้ยวจงก็หยุดชะงัก จู่ๆ ภาพชายหนุ่มที่มีรอยยิ้มประดับใบหน้า ซึ่งยืนอยู่ข้างหลังฉู่เสี้ยวซิ่น ก็แวบเข้ามาในหัว

คนอย่างฉู่เสี้ยวซิ่นไม่มีทางคิดจะไปพบสือจื้ออี้ด้วยตัวเองหรอก คุณชายเสเพลที่แม้แต่บัญชีบริษัทยังดูไม่รู้เรื่อง จะเอาความสนใจที่ไหนไปนั่งคุยกับคนอังกฤษหัวโบราณได้?

ถ้าเป็นแผนของซ่งเทียนเย่าล่ะก็ หมอนั่นก็น่าจะรู้ดีว่าแค่เจ้านายของตัวเองอ้าปากพูดต่อหน้าสือจื้ออี้ ความลับตื้นลึกหนาบางก็คงถูกเปิดเผยจนหมดเปลือก เขาก็น่าจะเตรียมการอะไรไว้บ้างสิ เพิ่งจะได้นั่งเก้าอี้เลขาของฉู่เสี้ยวซิ่นหมาดๆ คงไม่บ้าพอที่จะผลักเจ้านายตกเหวหรอกมั้ง นอกเสียจากว่าตัวเองก็อยากจะแหลกเป็นผุยผงไปด้วย

ฉู่เสี้ยวจงค่อยๆ พ่นลมหายใจออก เอนหลังพิงเบาะรถตามเดิม แล้วบอกกับคนขับรถที่กำลังเงี่ยหูรอฟังคำสั่งว่า "ไม่มีอะไรแล้วล่ะ ขับไปที่ถนนควีนส์โรดตามปกติเถอะ"

เจียงหย่งเอิน เลขาสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นท่าทางของฉู่เสี้ยวจงเมื่อครู่ จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "คุณฉู่เป็นห่วงคุณชายซิ่นเหรอคะ?"

"ก็อยากจะห่วงอยู่หรอก แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าไม่มีความจำเป็น คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่จ้างเลขาธรรมดาๆ แต่ยอมจ่ายเงินเดือนแพงๆ เพื่อเชิญคุณเจียงหย่งเอิน ซึ่งเป็นเลขาบริษัทมืออาชีพจากสมาคมเลขานุการวิชาชีพแห่งฮ่องกงมาทำงานด้วย?" ฉู่เสี้ยวจงยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเบาๆ แล้วหันไปมองเลขาสาวมาดเนี้ยบที่นั่งอยู่ข้างๆ "ก็เพราะน้องชายฉันมันโชคดีไงล่ะ จ่ายเงินเดือนแค่สองร้อยกว่าเหรียญ แต่กลับได้เลขาที่แค่ฉันนึกถึงวีรกรรมของมันก็ขนลุกซู่แล้ว ฉันเคยลองเล่นงานเขากับอาซิ่นดูแล้ว แต่กลับกลายเป็นว่าฉันเกือบจะล้มซะเอง ส่วนเขาน่ะ... ยังไม่ได้เอาคืนเลยด้วยซ้ำ"

"เลขาของคุณชายซิ่นชื่ออะไรคะ?" เจียงหย่งเอินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ฉู่เสี้ยวจงลดมือลงจากหว่างคิ้ว แล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ "เขาชื่อ... ซ่งเทียนเย่า"