บทที่ 89 สุดยอดนักเลงตัวจริง ฉู่เสี้ยวซิ่น

ฉู่เสี้ยวซิ่นยืนจัดปกเสื้อเชิ้ตอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ พลางเอ่ยถามซ่งเทียนเย่าที่ยืนถือเสื้อสูทให้เขาอยู่ข้างๆ ว่า

"พอไปถึงร้านอาหารบนยอดเขาวิกตอเรีย ฉันต้องคุยอะไรกับฝรั่งคนนั้นบ้าง?"

"ไม่ต้องพูดอะไรเลยครับ แค่ทำท่าทางสง่างามให้ผัวเมียฝรั่งคู่นั้นเห็นก็พอ ฝรั่งพวกนี้น่าเบื่อจะตาย เป็นพวกคริสเตียนนิกายแองกลิกันที่คร่ำครึ ไร้อารมณ์ขัน ผู้ชายก็ชอบขับเรือยอร์ชออกไปรับลมทะเล ส่วนผู้หญิงก็ชอบจัดสวนดอกไม้" ซ่งเทียนเย่าคาบบุหรี่พลางตอบ "ที่เหลือเดี๋ยวผมจัดการเอง"

"เฮ้ย แบบนั้นมันจะเสียมารยาทหรือเปล่า? ถึงนายจะเป็นเลขาฉัน แต่ยังไงฉันก็เป็นเจ้านายนะ อีกฝ่ายก็ระดับรองอธิบดีกรมพาณิชย์เชียวนะ ให้นายพูดอยู่คนเดียว เกิดฝรั่งไม่พอใจขึ้นมาจะทำยังไง?" ฉู่เสี้ยวซิ่นจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมเสร็จ ก็หันมารับเสื้อสูทจากซ่งเทียนเย่า

ซ่งเทียนเย่าถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มองเจ้านายสวมเสื้อสูทแล้วยิ้ม "พ่อของคุณเป็นถึงประธานสมาคมชาวแต้จิ๋ว ขาใหญ่ของคนจีนในฮ่องกงของแท้เลยนะ งานเลี้ยงของผู้ว่าการยังต้องส่งบัตรเชิญมาให้ ยิ่งไปกว่านั้น เราเอาผลประโยชน์ไปประเคนให้เขาแท้ๆ แถมเดี๋ยวถึงตอนนั้นก็จะมีเหตุการณ์ทำให้เขาไม่รู้สึกว่าคุณเสียมารยาทหรอกน่า คุณหันมาสนใจธุรกิจของบริษัทตัวเองดีกว่า ลูกพี่ คราวก่อนผมไปตรวจบัญชีที่บริษัท แล้วเจอว่าในโกดังที่ท่าเรือของลี่คัง มียาล็อตนึงมูลค่าตั้งสามแสนเหรียญฮ่องกงเก็บอยู่ ไม่ใช่ยาของบริษัทยาโรชจากอเมริกา หรือบริษัทไบเออร์จากเยอรมนี แต่พอยกลงจากเรือก็เก็บดองไว้ในโกดังมาตลอด เป็นยาถ่ายพยาธิยี่ห้อ 'ซานตู้เหลียน' ที่ผลิตโดยบริษัทเจียลี่จื่อในอังกฤษ ยาแต่ละเม็ดหนัก 0.5 กรัม บรรจุแบบหนึ่งกิโลกรัมทั้งหมด ราคารับซื้อกิโลกรัมละ 1,200 เหรียญฮ่องกง แถมไม่ได้นำเข้าโดยตรงจากบริษัทเจียลี่จื่อในเขตปกครองเคนต์ของอังกฤษ แต่ซื้อต่อมาจากบริษัทในฮ่องกงที่ชื่อ 'ชายฝั่งยุโรป' ยาล็อตนี้คุณเป็นคนซื้อเหรอ?"

"บริษัทชายฝั่งยุโรปเหรอ?" ฉู่เสี้ยวซิ่นขมวดคิ้ว นึกทบทวน "ชื่อคุ้นๆ แฮะ"

"แล้วบริษัทการค้าฝูจงล่ะ ชื่อนี้คุ้นหูบ้างไหม?" ซ่งเทียนเย่าพูดเตือนความจำอีกประโยค

ฉู่เสี้ยวซิ่นตบมือฉาด "นึกออกแล้ว! บริษัทชายฝั่งยุโรปตั้งอยู่ที่ถนนจาวหลง ซอย 21 เป็นบริษัทของครอบครัวจางอวี้เหลียง จางอวี้เหลียงอายุมากกว่าฉันสองปี ครอบครัวเขาทำธุรกิจขายยาเหมือนกัน ไอ้หมอนั่นคอแข็งมาก ไม่ค่อยมีใครดวลเหล้าชนะมันหรอก ฉันกับมันซี้กัน ส่วนบริษัทฝูจงน่ะ ลุงของพี่ใหญ่เป็นคนแนะนำมา ยาที่จางอวี้เหลียงขายให้ลี่คังในราคาถูก บริษัทฝูจงก็จะมารับซื้อต่อไปในราคาที่สูงขึ้น ถือว่าช่วยแก้ขัดให้ฉันได้หลายครั้งเลยล่ะ จะได้ไม่ต้องแบกหน้าไปขอเงินพ่อ นี่เรากำลังจะไปเจอฝรั่งไม่ใช่เหรอ? อยู่ดีๆ ทำไมมาพูดถึงสองบริษัทนี้ล่ะ? ยาตัวนั้นจางอวี้เหลียงเป็นคนมาบอกฉันเองว่า เขามียาราคาถูกอยู่ล็อตนึง อยากจะปล่อยต่อให้ฉัน เอาไปขายแถวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยังไงก็กำไร แถมยังประหยัดค่าใช้จ่ายในการนำเข้าจากต่างประเทศอีก แล้วลุงของพี่ใหญ่ก็มาบอกอีกว่าบริษัทฝูจงกำลังต้องการยาตัวนี้พอดี ฉันก็เลยซื้อมาไง มีปัญหาเหรอ?"

"เปล่าครับ ก็แค่เจ้านายเคยโดนคนแทงข้างหลังมาน่ะสิ บริษัทฝูจง ผมไม่ต้องไปสืบก็เดาได้ว่า คำว่า 'จง' ก็มาจากชื่อคุณชายจง พี่ใหญ่ของคุณ ส่วนคำว่า 'ฝู' ก็มาจากชื่อลุงฝู ลุงของพี่ใหญ่คุณไง จางอวี้เหลียงกับคุณชายจงร่วมมือกันเพื่อทำให้บริษัทลี่คังเจ๊ง" ซ่งเทียนเย่าบอกกับฉู่เสี้ยวซิ่น "แต่เจ้านายดวงดีนะ ยาล็อตนี้เอาไปใช้เจรจาธุรกิจกับฝรั่งได้พอดีเลย"

ฉู่เสี้ยวซิ่นส่ายหน้าไม่เชื่อ "จางอวี้เหลียงเนี่ยนะ? เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง? ไปสมรู้ร่วมคิดกับพี่ใหญ่ฉันเนี่ยนะ? พี่ใหญ่ฉันไม่ชอบออกมาดื่มเหล้าตอนกลางคืนเหมือนฉัน พวกเขาสองคนไม่เคยเจอกันซะหน่อย จางอวี้เหลียงนิสัยคล้ายฉัน ไม่มีทางเข้ากับคนแบบพี่ใหญ่ฉันได้หรอก"

"ในเวลาไม่ถึงสองปี คุณเซ็นอนุมัติซื้อยาถ่ายพยาธิ 'ซานตู้เหลียน' ไปถึงสิบเอ็ดครั้ง ครั้งละสามแสนเหรียญ ถ้าผมเดาไม่ผิด ยาทั้งสิบเอ็ดครั้งนี้มีแค่ล็อตเดียวเท่านั้นแหละ ก็คือล็อตที่ยังนอนแอ้งแม้งอยู่ในโกดังที่ท่าเรือตอนนี้ไง มันก็แค่การสับเปลี่ยนตัวเลขในบัญชีเพื่อเวียนเทียนกันสิบเอ็ดรอบก็เท่านั้นเอง เมื่อเช้าผมตระเวนไปตามร้านขายยาทั่วฮ่องกงและเกาลูนมาหมดแล้ว ยาถ่ายพยาธิ 'ซานตู้เหลียน' ขนาด 0.5 กรัม มันไม่มีใครซื้อจนต้องเลิกผลิตไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้ในโกดังของบริษัทเจียลี่จื่อที่อังกฤษ ยาตัวนี้ก็คงกองเป็นภูเขาเลากา เพราะยาขนาด 0.5 กรัมเนี่ย มีความต้านทานพิษต่ำ ผลข้างเคียงสูงปรี๊ด ต่อให้เป็นผู้ใหญ่ที่แข็งแรง กินเข้าไปเม็ดเดียวก็ต้องปวดหัวตึ้บ ง่วงเหงาหาวนอนไปตั้งหลายวัน ถ้าเด็กกินเข้าไป ยิ่งแล้วใหญ่ ทั้งอ้วก ทั้งปวดท้อง หน้ามืดตาลาย เผลอๆ เป็นลมพิษอีกต่างหาก แถมราคาก็แพงหูฉี่ คนธรรมดาไม่มีปัญญาซื้อหรอก เพราะงั้นร้านขายยาทั้งฮ่องกงถึงไม่มีขายยาถ่ายพยาธิยี่ห้อนี้ ยอมขายยาผงถ่ายพยาธิที่ได้ผลน้อยกว่าแต่ปลอดภัยกว่าดีกว่า" ซ่งเทียนเย่ารอให้ฉู่เสี้ยวซิ่นเช็คความเรียบร้อยของเสื้อผ้าเสร็จ ตัวเองก็เดินไปหน้ากระจก จัดปกเสื้อแล้วพูดต่อ

ฉู่เสี้ยวซิ่นมองภาพสะท้อนของซ่งเทียนเย่าในกระจก "แต่ลี่คังขายยาให้บริษัทฝูจงในราคากิโลกรัมละ 1,300 เหรียญฮ่องกงนะ ได้กำไรเหนาะๆ กิโลกรัมละ 100 เหรียญเลยนะ"

"แล้วถ้าบริษัทฝูจงกับบริษัทชายฝั่งยุโรปมีข้อตกลงอะไรกันลับหลังอีกล่ะ? คุณชายซิ่น เรื่องพรรค์นี้คุณไม่ต้องไปคิดให้ปวดหัวหรอก ปล่อยให้เป็นหน้าที่เลขาอย่างผมไปสืบเอง สรุปก็คือ ถ้าสืบจนรู้แน่ชัดว่าไอ้หมอนั่นที่ชื่อจางอวี้เหลียงเฉือนเนื้อลี่คังไปจริงๆ เราก็จะเฉือนกลับคืนมาให้สาสม มันเฉือนเนื้อขาลี่คังให้ลี่คังค่อยๆ ตายอย่างทรมาน เราก็จะปาดคอมันให้มันต้องปิดบริษัทหนีไปเลย" ซ่งเทียนเย่าหันไปพูดกับฉู่เสี้ยวซิ่น "ไม่ต้องห่วง ผมต้องทำให้เจ้านายเห็นอยู่แล้วว่า เงินเดือนสองร้อยกว่าเหรียญที่จ่ายให้ผมทุกเดือนเนี่ย มันคุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์ เรื่องปวดหัวพวกนี้โยนมาให้ผมได้เลย หน้าที่เลขาอย่างผมก็ทำเรื่องพวกนี้แหละ ส่วนคุณชายซิ่นก็รับบทบาทเป็นผู้ทรงเกียรติไปก็พอ ยังไงภาพลักษณ์คุณชายใจป้ำโปรยเงินไม่ยั้งของคุณ มันก็เข้ากับตำแหน่งผู้ทรงเกียรติอยู่แล้ว ไปกันเถอะ มีคนรออยู่บนเขานู่น"

"โห นายยังมีหน้ามาบอกว่าฉันเป็นคุณชายใจป้ำโปรยเงินไม่ยั้งอีกเหรอ? ถ้าฉันเป็นคนโปรยเงิน แล้วนายล่ะเป็นอะไร? เครื่องเผาเงินหรือไง? ฉันว่าฉันเผากระดาษเงินกระดาษทองยังไม่เร็วกว่านายเผาเงินจริงเลย" ฉู่เสี้ยวซิ่นขี้เกียจไปคิดเรื่องที่ว่าบริษัทฝูจงกับบริษัทชายฝั่งยุโรปของจางอวี้เหลียงจะมีการฮั้วกันลับหลังหรือไม่ ในเมื่อซ่งเทียนเย่าบอกว่ายาถ่ายพยาธิมูลค่าสามแสนเหรียญนี้เอาไปใช้เจรจาธุรกิจกับฝรั่งได้พอดีและไม่ขาดทุน เขาก็ไม่สนใจอะไรแล้ว ตอนนี้ฉู่เสี้ยวซิ่นกำลังวาดฝันไปไกลถึงอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ที่บริษัทลี่คังภายใต้การดูแลของซ่งเทียนเย่าจะลักลอบขนสินค้าเถื่อนทำเงินเป็นกอบเป็นกำให้เขาได้ใช้จ่ายอย่างมือเติบ "ขนาดฉันยังใช้เงินซื้อตัวนักร้องดังอย่างจูดี้มานอนบนเตียงได้เลย แต่นายเสียทองไปตั้งเยอะ ยังไม่เห็นจะมีผู้หญิงคนไหนยอมนอนกับนายเลยสักคน"

หลังจากเดินออกจากห้องพักของฉู่เสี้ยวซิ่นในโรงแรมตู้หลี่ซือ ทั้งสองก็ไปสมทบกับแองจี้ เพอร์ริสที่คาเฟ่ แล้วนั่งรถฟอร์ดของฉู่เสี้ยวซิ่นมุ่งหน้าไปยังสถานีรถรางขึ้นเขาวิกตอเรียพีคที่ถนนควีนส์โรดพร้อมกัน

แองจี้ เพอร์ริส ดูเหมือนจะแต่งตัวมาเป็นพิเศษ ชุดสไตล์วินเทจตัวเดิมถูกเปลี่ยนเป็นกระโปรงทรงดินสอสีม่วงอ่อน คอกว้างเปิดไหล่ ไร้แขน ดีไซน์เรียบหรู (หมายเหตุ: ในยุค 50 กระโปรงทรงดินสอ หรือที่ชาวอังกฤษเรียกว่า 'กระโปรงก้าวเดียว' เป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่สาววัยทำงาน เพราะนอกจากจะดูเป็นมืออาชีพแล้ว ยังแฝงความสง่างามและเซ็กซี่แบบผู้หญิงไว้ด้วย) บนหน้าอกมีสร้อยคอมุกวินเทจประดับเงิน ผมดัดลอนยาวประบ่า ชายกระโปรงแคบยาวคลุมเข่า เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนที่ไร้ถุงน่อง เข้าคู่กับรองเท้าส้นสูงหนังสีดำ เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าซ่งเทียนเย่า ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปก่อนที่จะทะลุมิติมา

เสื้อผ้าสไตล์ผู้ดีอังกฤษแบบเรียบง่ายที่เป็นที่นิยมในหมู่หนุ่มสาววัยรุ่นในชาติก่อน ดูไม่ต่างจากชุดที่ทนายสาวฝรั่งคนนี้ใส่อยู่ในตอนนี้เลย

รถรางขึ้นเขาวิกตอเรียพีคถือเป็นระบบขนส่งมวลชนแห่งแรกของฮ่องกง แม้ในบันทึกประวัติศาสตร์ของรัฐบาลอาณานิคมฮ่องกง จะระบุว่าทั้งรถรางไฟฟ้าและรถรางขึ้นเขาวิกตอเรียพีคเริ่มเตรียมการก่อสร้างในปี 1882 แต่ผ่านไปห้าปี รถรางไฟฟ้าก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา ในขณะที่รถรางขึ้นเขาเปิดให้บริการมาได้สองปีแล้ว

เหตุผลก็แน่นอนอยู่แล้วว่า ตั้งแต่ยอดเขาวิกตอเรียพีคลงมาจนถึงครึ่งภูเขา ล้วนเป็นเขตที่อยู่อาศัยของเจ้าหน้าที่ระดับสูงและนักธุรกิจชาวอังกฤษทั้งสิ้น ก่อนที่จะมีรถราง พวกชาวอังกฤษในรัฐบาลอาณานิคมก็เลียนแบบพวกขุนนางในสมัยราชวงศ์ชิง โดยการนั่งเกี้ยวที่มีคนหามสี่คนหรือแปดคนขึ้นเขามาหลายสิบปี พวกเขาทนความเชื่องช้าและโคลงเคลงของเกี้ยวบนทางภูเขามาจนเอือมระอา ดังนั้นเมื่อเริ่มเตรียมการสร้างระบบขนส่งสาธารณะ ตั้งแต่ผู้ว่าการเกาะฮ่องกงลงมาจนถึงเจ้าหน้าที่ระดับล่าง ทุกคนต่างก็ลงความเห็นว่าต้องสร้างรถรางขึ้นเขาก่อน ส่วนรถรางไฟฟ้าน่ะ จะสร้างช้าไปสักกี่ปีก็ช่างเถอะ ยังไงพวกข้าราชการอังกฤษอย่างพวกเขาก็ไม่ได้ใช้อยู่แล้ว

ในปัจจุบัน รถรางได้เปลี่ยนระบบขับเคลื่อนจากเครื่องยนต์พลังงานไอน้ำมาเป็นพลังงานไฟฟ้าแล้ว และไม่ได้จำกัดให้เฉพาะชาวอังกฤษขึ้นได้เหมือนเมื่อก่อน ตอนนี้คนจีนก็สามารถขึ้นรถรางได้เพียงแค่จ่ายค่าโดยสารหนึ่งเหรียญ ยกเว้นที่นั่งพิเศษสำหรับผู้ว่าการและภริยาที่สงวนไว้ ห้ามใครไปนั่ง ส่วนตู้โดยสารชั้นเฟิร์สคลาสก็ไม่ได้มีข้อจำกัดอะไรอีกต่อไป

ซ่งเทียนเย่าเพิ่งจะก้าวเข้ามานั่งในตู้โดยสารของรถราง ก็ได้ยินเสียงฉู่เสี้ยวซิ่นที่นั่งอยู่ข้างๆ พึมพำเบาๆ เขาจึงหันไปมองตามสายตาของอีกฝ่าย ก็เห็นฉู่เสี้ยวจงก้าวเดินอย่างมั่นคงในชุดสูทสุดเนี้ยบ กำลังเดินตรงมาทางตู้โดยสารนี้พร้อมกับหญิงสาวผมสั้นประบ่า ในชุดสูทสไตล์ตะวันตกสำหรับผู้หญิงที่ดูทะมัดทะแมง

"เรารอขบวนถัดไปดีไหม? ใครจะไปรู้ว่าพี่ใหญ่จะไปบนเขาวิกตอเรียพีคด้วย" ฉู่เสี้ยวซิ่นกระซิบกับซ่งเทียนเย่า

ซ่งเทียนเย่ามองเงาของฉู่เสี้ยวจงกับหญิงสาวที่เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วตอบกลับว่า "ในเมื่อเรานัดพบรองอธิบดีสือจื้ออี้ได้ คุณชายจงก็ต้องนัดได้เหมือนกัน ถ้าไม่อยากคุยมากก็แค่ทักทายกันสั้นๆ แต่ถ้าคุณชายจงพูดจาถากถาง คุณก็ถามเรื่องบริษัทฝูจงสวนกลับไปเลยสิ ผมรับรองได้เลยว่าพอคุณพูดจบ คุณชายจงก็คงหมดอารมณ์จะคุยกับคุณต่อแน่นอน การเดินทางแค่แปดนาที แป๊บเดียวก็ถึงแล้ว"

ระหว่างที่คุยกัน ฉู่เสี้ยวจงและหญิงสาวคนนั้นก็จ่ายค่าโดยสารและเดินเข้ามาในตู้รถราง ทันทีที่ก้าวเข้ามา สิ่งแรกที่ฉู่เสี้ยวจงเห็นคือ ฉู่เสี้ยวซิ่น ซ่งเทียนเย่า และแองจี้ เพอร์ริส นั่งเรียงกันอยู่ที่เบาะแถวแรกถัดจากที่นั่งพิเศษของผู้ว่าการ

"พี่ใหญ่ มาทานมื้อค่ำที่ร้านอาหารบนยอดเขาเหรอครับ?" ฉู่เสี้ยวซิ่นลุกขึ้นยืนแล้วทักทายฉู่เสี้ยวจง

ไม่ว่าในใจฉู่เสี้ยวซิ่นจะคิดยังไงกับพี่ชายคนนี้ แต่อย่างน้อยเขาก็ถูกสั่งสอนมาอย่างเข้มงวดตั้งแต่เด็กให้เคารพเชื่อฟังพ่อและพี่ชาย โดยปกติแล้ว ตราบใดที่ฉู่เสี้ยวจงไม่พูดจาเหน็บแนมก่อน เขาก็จะทักทายอย่างมีมารยาทแล้วค่อยๆ ปลีกตัวออกไป ตอนนี้ฉู่เสี้ยวซิ่นก็ทำแบบนั้น ลุกขึ้นทักทายพี่ชายของตนเอง

ซ่งเทียนเย่าก็ลุกขึ้นสละที่นั่งและพูดจาตามมารยาท "คุณชายจง เชิญมานั่งที่ผมตรงนี้กับคุณชายซิ่นเถอะครับ นั่งริมหน้าต่างวิวสวยกว่านะ"

แน่นอนว่าฉู่เสี้ยวจงไม่ได้อยากจะนั่งข้างๆ ฉู่เสี้ยวซิ่น เพราะพี่น้องสองคนนี้ไม่มีเรื่องอะไรให้คุยกันได้ถึงแปดนาทีหรอก เขาตั้งใจจะไปนั่งอีกฝั่ง แต่พอเหลือบไปเห็นเจียงหย่งเอินที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็เปลี่ยนใจ พยักหน้ายิ้มให้ซ่งเทียนเย่า "ได้สิ ขอบใจนะเลขาซ่ง"

"เรียกผมอาเย่าก็ได้ครับ คุณชายจง" ซ่งเทียนเย่าสละที่นั่งอย่างไม่ลังเล เขาเดินจากแถวแรกไปแถวที่สอง นั่งลงตรงหลังฉู่เสี้ยวซิ่นพอดิบพอดี ส่วนเจียงหย่งเอินก็ไปนั่งข้างหลังฉู่เสี้ยวจง ซึ่งก็ติดกับซ่งเทียนเย่าพอดี

ฉู่เสี้ยวซิ่นไม่คิดไม่ฝันเลยว่าพี่ชายจะบ้าจี้รับคำเชิญตามมารยาทของซ่งเทียนเย่า แล้วมานั่งลงข้างๆ เขาจริงๆ มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดเหมือนนั่งอยู่บนกองไฟ แต่พอเห็นซ่งเทียนเย่ามานั่งอยู่ข้างหลัง ความรู้สึกนั้นก็ค่อยทุเลาลงบ้าง

"อาซิ่น ช่วงนี้นายเตรียมจะจัดส่งยาล็อตนึงไปมาเก๊าไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมฉันถึงได้ยินมาว่าคืนนี้นายก็มีชื่ออยู่ในลิสต์แขกของรองอธิบดีสือจื้ออี้ที่เพิ่งรับตำแหน่งใหม่ด้วยล่ะ?" ฉู่เสี้ยวจงถามน้องชายต่างแม่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ

ฉู่เสี้ยวซิ่นคงจะจำคำพูดของซ่งเทียนเย่าเมื่อกี้ได้ขึ้นใจ โดยที่ไม่ได้สนใจฟังคำถามของฉู่เสี้ยวจงเลยสักนิด เขาก็สวนกลับไปทันทีว่า "พี่ใหญ่ พี่กับลุงไปมีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับบริษัทฝูจงฮะ?"

ซ่งเทียนเย่าที่นั่งอยู่ข้างหลังแทบอยากจะเอาหัวโขกพนักพิงไม้ให้สลบไปเดี๋ยวนี้เลย!

เขาสั่งฉู่เสี้ยวซิ่นไว้จริงๆ ว่าถ้าฉู่เสี้ยวจงพูดจาถากถาง ก็ให้เอาเรื่องนี้มาแทงใจดำอีกฝ่าย แต่ฉู่เสี้ยวจงเพิ่งจะเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบเพื่อทำลายความเงียบ เจ้านายของเขา หัวหน้าแก๊งเพลย์บอยจูดี้ ก็เล่นเปิดฉากซัดหน้าอีกฝ่ายเต็มแรงซะแล้ว!

แถมซ่งเทียนเย่าก็สังเกตเห็นว่า ตอนนี้หน้าของฉู่เสี้ยวจงดำทะมึนขึ้นมาทันที แถมยังปรายตามามองเขานิดนึงด้วย ไม่ต้องสงสัยเลย ร้อยเปอร์เซ็นต์หมอนี่ต้องคิดว่าเขา ซ่งเทียนเย่า เป็นคนยุยงส่งเสริมให้ฉู่เสี้ยวซิ่นพูดแบบนั้นแน่นอน

แม้แต่แองจี้ เพอร์ริส ที่นั่งอยู่เบาะหน้าเยื้องๆ ซ่งเทียนเย่า ก็ยังเบิกตากว้าง หันมามองทางซ่งเทียนเย่าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

ซ่งเทียนเย่าเม้มริมฝีปากแน่น เจ้านายของเขาคนนี้ ถ้าให้ไปเป็นพวกนักเลงหัวไม้ สไตล์การทำงานแบบพุ่งชนก่อนถามทีหลังแบบนี้ ต้องเป็นระดับขุนพลทะลวงฟันผู้ซื่อสัตย์ภักดี ยอดขุนพลนักเลงตัวจริง เสียงจริง แน่นอน!