บทที่ 90 ไม่เป็นคนขายชาติ

หลังจากที่ฉู่เสี้ยวซิ่นเอ่ยประโยคนั้นออกไป ฉู่เสี้ยวจงก็มีสีหน้าไม่พอใจ เขาตอบกลับแบบขอไปทีเพียงสองสามคำ แล้วก็ไม่ยอมปริปากพูดอะไรอีกเลย บรรยากาศระหว่างสองพี่น้องจึงตกอยู่ในความเงียบที่แสนอึดอัด โชคดีที่แองจี้ เพอร์ริส ช่วยทำลายความเงียบด้วยการชวนฉู่เสี้ยวซิ่นคุยเรื่องภาพยนตร์ 'The Asphalt Jungle' ที่เพิ่งเข้าฉายในฮ่องกงคลับซิตี้ฮอลล์ ถือเป็นการเปลี่ยนเรื่องคุยได้อย่างแนบเนียน แม้จะดูปุบปับไปสักหน่อยก็ตาม

เจียงหย่งเอิน เลขาสาวที่นั่งติดกับซ่งเทียนเย่า สังเกตเห็นบทสนทนาสั้นๆ ระหว่างสองพี่น้องตระกูลฉู่เมื่อครู่ทั้งหมด เธอหันมาพูดกับซ่งเทียนเย่าว่า "คุณคงเป็นเลขาซ่งสินะคะ ฉันเคยได้ยินคุณฉู่พูดถึงคุณหลายครั้ง ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันชื่อเจียงหย่งเอิน จากสมาคมเลขานุการวิชาชีพแห่งฮ่องกง ตอนนี้รับหน้าที่เป็นเลขาบริษัทของคุณฉู่ ไม่ทราบว่าก่อนหน้านี้คุณซ่งเคยทำงานที่ไหนมาก่อนคะ?"

"ในเมื่อคุณเจียงเคยได้ยินชื่อผมจากคุณชายจงแล้ว ก็คงจะรู้ด้วยสิครับว่าก่อนหน้านี้ผมมันก็แค่ไอ้หนุ่มสลัมตกอับที่ไม่มีงานทำ ส่วนเรื่องสมาคมเลขานุการวิชาชีพแห่งฮ่องกงเนี่ย ผมเพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเลยนะ มันคล้ายๆ กับสหภาพแรงงานสิ่งทอ หรือสหภาพแรงงานท่าเรืออะไรทำนองนั้นหรือเปล่า?" ซ่งเทียนเย่ายิ้มให้เจียงหย่งเอิน ความประทับใจแรกที่เขามีต่อผู้หญิงคนนี้ไม่ค่อยดีนัก เจียงหย่งเอินที่ดูอายุราวๆ ยี่สิบห้าถึงยี่สิบหกปี มีโครงหน้าที่ค่อนข้างคมเข้ม ขาดความอ่อนหวานที่ผู้หญิงควรจะมี แม้จะดูเป็นคนเก่งกาจและมีความสามารถไม่แพ้ผู้ชาย แต่เวลาที่เธอพูด แม้จะพกพารอยยิ้มมาด้วย แต่เมื่อประกอบกับใบหน้านั้นแล้ว ก็ยังคงให้ความรู้สึกที่แข็งกร้าวอยู่ดี

ความจริงซ่งเทียนเย่าก็พอจะรู้จักสมาคมเลขานุการวิชาชีพแห่งฮ่องกงอยู่บ้าง น่าจะเป็นองค์กรต้นแบบในช่วงแรกๆ ของสมาคมผู้บริหารระดับมืออาชีพของฮ่องกง ในยุคนี้อาชีพผู้บริหารระดับมืออาชีพยังไม่เป็นที่แพร่หลายนัก ธุรกิจของตระกูลคนจีนในฮ่องกงยังคงยึดถือธรรมเนียมดั้งเดิมที่เน้นการบริหารจัดการภายในครอบครัว ไม่มีทางที่จะว่าจ้างคนนอกให้มานั่งแท่นบริหารธุรกิจของตระกูลเด็ดขาด ดังนั้นเวลาจ้างคน ก็มักจะจ้างเลขาที่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านมาช่วยจัดการงานที่อยู่ในความรับผิดชอบของตนเองเป็นรายเดือนแทน สมาคมเลขานุการวิชาชีพแห่งฮ่องกงจึงถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อตอบสนองความต้องการในส่วนนี้

ไม่ใช่ว่าใครก็ได้ที่แขวนป้ายเป็นเลขาในบริษัทการค้าแบบซ่งเทียนเย่า จะสามารถเข้าร่วมสมาคมเลขานุการวิชาชีพแห่งฮ่องกงได้ ถึงแม้ว่าในปัจจุบันสมาคมเลขานุการวิชาชีพแห่งฮ่องกงจะไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับสถาบันเลขานุการและผู้บริหารแห่งสหราชอาณาจักรมากนัก แต่ในแง่ของมาตรฐานการรับสมาชิก ก็ยังคงยึดถือมาตรฐานที่สอดคล้องกับสถาบันเลขานุการแห่งสหราชอาณาจักรอย่างเคร่งครัด ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง จะต้องเรียนจบมหาวิทยาลัย และผ่านการศึกษาอย่างเป็นระบบในสายวิชาการบริหารธุรกิจ การจัดการองค์กร งานเลขานุการ กฎหมายบริษัทของอังกฤษและฮ่องกง ภาษีอากร และอื่นๆ อีกมากมาย

แต่ในปัจจุบัน สถานการณ์ของเลขาผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ยังคงน่าอึดอัดใจอยู่มาก เพราะเมื่อเข้าไปเป็นเลขาของเจ้านายในบริษัทใหญ่โต ก็มักจะไม่ค่อยได้รับความไว้วางใจอย่างแท้จริง ธุรกิจแบบครอบครัวเหล่านี้มักจะไว้ใจพวกคนเก่าคนแก่ที่คอยติดตามรับใช้และร่วมสร้างเนื้อสร้างตัวมาด้วยกันหลายปีมากกว่า ถึงแม้ว่าคนเก่าคนแก่เหล่านั้นจะมีความสามารถไม่มากนัก แต่ในสายตาของเจ้านาย ความซื่อสัตย์จงรักภักดีก็สำคัญกว่าทุกสิ่ง รวมถึงความสามารถด้วย

ดังนั้นบรรดาเลขาผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ เมื่ออยู่ข้างกายเจ้านายชาวจีน ก็มักจะได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่เป็นแค่ล่าม จัดการเอกสาร หรือเป็นผู้ติดตามเท่านั้น หากเป็นเรื่องสำคัญที่เป็นแกนกลางของธุรกิจ อย่างเช่น บัญชี การเงิน หรือเครือข่ายเส้นสายทางธุรกิจ ก็แทบจะไม่มีเจ้านายคนไหนยอมให้เลขาเหล่านี้เข้ามามีส่วนร่วมเลย

ด้วยเหตุนี้เอง เหล่าบุคลากรระดับแนวหน้าของวงการธุรกิจที่ยังไม่ได้รับความไว้วางใจเหล่านี้ จึงถูกบีบบังคับให้ต้องหันไปทำงานกับบริษัทสัญชาติอังกฤษในฮ่องกงแทนในช่วงยุค 50 ถึง 60 เพื่อคอยให้บริการชาวอังกฤษ

และสาเหตุที่ซ่งเทียนเย่ารู้จักสมาคมนี้เป็นอย่างดี ก็เพราะในชาติก่อน ตอนที่เขาอ่านหนังสือชีวประวัติของบุคคลสำคัญ เขาก็เคยเห็นว่า เติ้งเหลียนหรู ซึ่งได้รับการขนานนามจากชาวฮ่องกงหลายคนว่าเป็น 'หญิงเหล็กหมายเลขหนึ่งของฮ่องกง' หรือ 'มาร์กาเรต แทตเชอร์แห่งฮ่องกง' ซึ่งดำรงตำแหน่งกรรมการบริหารของกลุ่มบริษัทสไวร์ และกรรมการรวมถึงรองประธานของธนาคารเอชเอสบีซี หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยที่อเมริกาแล้วกลับมาที่ฮ่องกง ก็เคยเข้าร่วมสมาคมนี้อยู่ช่วงสั้นๆ เช่นกัน

ซ่งเทียนเย่าที่ผันตัวมาเป็นเลขาแบบจับพลัดจับผลู เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับเลขาผู้เชี่ยวชาญแบบนี้แล้ว ก็เปรียบเสมือนนักเลงภูธรกับบัณฑิตในราชสำนักนั่นแหละ โชคดีที่ในฮ่องกงยุค 50 ไม่ว่าจะเป็นคนเถื่อนจากภูธร หรือบัณฑิตผู้ทรงภูมิ ตราบใดที่ไม่ยอมก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ก็ล้วนมีโอกาสที่จะทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดได้ทั้งนั้น

เมื่อเห็นว่าฉู่เสี้ยวจงพาเลขาสาวที่ชื่อเจียงหย่งเอินคนนี้มาพบสือจื้ออี้ด้วย แถมยังได้ยินอีกฝ่ายแนะนำตัว ซ่งเทียนเย่าก็เดาได้ทันทีว่า ฉู่เสี้ยวจงคงจะถูกกระตุ้นจากเขาและฉู่เสี้ยวซิ่น ก็เลยยอมทุ่มเงินก้อนโตจ้างเจียงหย่งเอินจากสมาคมเลขานุการวิชาชีพแห่งฮ่องกงมาช่วยจัดการงานในบริษัท

ดูเหมือนเจียงหย่งเอินจะไม่ค่อยรู้จังหวะเท่าไหร่ ทั้งๆ ที่ได้ยินซ่งเทียนเย่าเอาสมาคมเลขานุการของเธอไปเปรียบเทียบกับสหภาพแรงงานท่าเรือและสหภาพแรงงานสิ่งทอเพื่อเป็นการประชดประชันแล้ว เธอก็ยังอุตส่าห์อยากจะพูดต่อ "คุณซ่งดูยังหนุ่มมากเลยนะคะ สมาคมเลขานุการวิชาชีพ..."

"ถ้าผมดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับคุณ แถมยังเป็นแค่เลขาที่ต้องร่อนเร่รับจ้างไปวันๆ ไม่เป็นโล้เป็นพายล่ะก็ แบบนั้นสิถึงจะเรียกว่าแย่ คุณเจียงครับ คุณไม่เห็นเหรอว่าเจ้านายของคุณกับเจ้านายของผมเขาไม่ค่อยจะลงรอยกัน พวกเราก็แค่รักษาระยะห่างให้เหมือนกับที่พวกเขามีต่อกันก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องมาตีสนิทกันหรอกนะ ถ้าคุณจะนัดผมไปกินข้าวดูหนังแบบส่วนตัว ผมก็อาจจะพอมีเวลาว่างให้บ้าง แต่ตอนนี้มันไม่ใช่จังหวะเวลาที่คุณจะมาจีบหนุ่มหล่ออย่างผมหรอกนะ" ซ่งเทียนเย่าหันหน้าไปทางเจียงหย่งเอิน รอยยิ้มเมื่อครู่จางหายไปจนหมดสิ้น เขาสบตากับเจียงหย่งเอินด้วยสายตาจริงจังขณะเอ่ย

……

การเดินทางด้วยรถรางเป็นเวลาแปดนาที จบลงด้วยความพยายามของแองจี้ เพอร์ริส ที่ต้องเค้นสมองหาเรื่องคุยกับฉู่เสี้ยวซิ่น ทั้งเรื่องหนังและเรื่องเพลง ในขณะที่อีกสามคนนั่งฟังเงียบๆ ด้วยสีหน้าที่แตกต่างกันไป

เมื่อรถรางเดินทางมาถึงสถานีบนยอดเขา และประตูตู้โดยสารเปิดออก ฉู่เสี้ยวจงก็ลุกขึ้นเดินออกไปอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าบึ้งตึง ส่วนเจียงหย่งเอินที่เพิ่งโดนซ่งเทียนเย่าทำหน้าตายประชดว่าพยายามจะจีบหนุ่มหล่อ ก็ยังอุตส่าห์หันกลับมามองเขาก่อนลงจากรถ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย ว่าคู่หูเจ้านายกับเลขาที่ดูไร้สติปัญญาและปากเปราะแบบนี้ ทำให้ฉู่เสี้ยวจงรู้สึกถูกคุกคามตำแหน่งในครอบครัวได้อย่างไรกัน?

ยอดเขาวิกตอเรียพีคนอกจากจะมีร้านอาหาร บาร์สไตล์อังกฤษ และจุดชมวิวแล้ว ก่อนที่ฮ่องกงจะถูกยึดครอง ยังมีคฤหาสน์ส่วนตัวตั้งกระจัดกระจายอยู่กว่าแปดสิบหลัง ที่โดดเด่นที่สุดก็ต้องยกให้คฤหาสน์ตากอากาศบนยอดเขาของผู้ว่าการเกาะฮ่องกง แต่หลังจากที่ทหารญี่ปุ่นบุกยึดฮ่องกง พื้นที่นี้ก็ถูกทำลายจากไฟสงครามอย่างหนัก แม้แต่คฤหาสน์ของผู้ว่าการที่มีทิวทัศน์สวยงามที่สุด ก็เหลือเพียงซากปรักหักพังประปราย ผู้ว่าการคนใหม่ก็ยังไม่ได้ส่งคนมาซ่อมแซมแต่อย่างใด นับตั้งแต่มีการสร้างรถรางขึ้นยอดเขาวิกตอเรียพีค พวกเจ้าหน้าที่อังกฤษก็มักจะย้ายที่พักอาศัยมาอยู่บนเขากันหมด ดังนั้นถึงแม้คฤหาสน์บนยอดเขาของผู้ว่าการจะยังไม่ได้ซ่อมแซมและถูกทิ้งร้างไปหลังสงคราม แต่จำนวนคฤหาสน์ของชาวอังกฤษที่ตั้งอยู่ตั้งแต่ยอดเขาไล่ลงมาจนถึงครึ่งภูเขา ก็กลับพุ่งสูงขึ้นกว่าเก้าสิบหลัง ซึ่งมากกว่าจำนวนคฤหาสน์ก่อนสงครามเสียอีก

เหตุผลก็ง่ายนิดเดียว ยอดเขาวิกตอเรียพีคมีทิวทัศน์ที่สวยงามมาก เมื่อยืนอยู่บนจุดชมวิว ก็สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ของเกาะฮ่องกงและอ่าววิกตอเรียได้อย่างชัดเจน ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเหยียบเมืองทั้งเมืองไว้ใต้ฝ่าเท้า ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ ในปี 1902 รัฐบาลอาณานิคมฮ่องกงได้ออกกฎหมายห้ามคนจีนขึ้นมาอาศัยอยู่บนยอดเขาและครึ่งภูเขาวิกตอเรียพีคอย่างเด็ดขาด โดยสงวนพื้นที่เหล่านี้ไว้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวอังกฤษในฮ่องกงเท่านั้น กฎหมายที่แบ่งแยกเชื้อชาติในอาณานิคมอย่างชัดเจนนี้ ทำให้ยอดเขาวิกตอเรียพีคที่มีทิวทัศน์งดงาม กลายเป็นสวนลับส่วนตัวของชาวอังกฤษในฮ่องกงไปโดยปริยาย

ในปี 1947 หลังจากสงครามสิ้นสุดลง เนื่องจากอาณานิคมหลายแห่งในเอเชียของอังกฤษได้รับเอกราชและหลุดพ้นจากการปกครองแบบอาณานิคมแล้ว เพื่อเป็นการลดกระแสต่อต้านการปกครองแบบอาณานิคมของชาวฮ่องกง ทำเนียบผู้ว่าการจึงได้ยกเลิกกฎหมายห้ามคนจีนขึ้นมาตั้งถิ่นฐานบนยอดเขาวิกตอเรียพีค ทว่าบนยอดเขาในตอนนั้นก็ไม่มีพื้นที่เหมาะสมสำหรับการสร้างคฤหาสน์หลังใหม่เหลืออยู่แล้ว เพราะถูกพวกคนอังกฤษจับจองพื้นที่ไปจนหมด และพวกคนอังกฤษเหล่านั้นก็ไม่มีทางขายคฤหาสน์ของตนให้กับคนจีนหรอก ต่อให้ต้องกลับลอนดอน พวกเขาก็จะขายคฤหาสน์ให้เฉพาะกับคนอังกฤษที่จะมารับตำแหน่งต่อจากตนเท่านั้น ดังนั้นจนถึงปัจจุบัน บนยอดเขาวิกตอเรียพีคก็ยังแทบจะไม่มีคนจีนขึ้นมาเพ่นพ่านเลย

ข้อดีเพียงอย่างเดียวก็คือ ตอนนี้คนจีนสามารถนั่งรถรางขึ้นมาชมวิวและทานอาหารตะวันตกที่ร้านอาหารบนยอดเขาได้แล้ว ถ้าเป็นสมัยก่อนสงครามน่ะเหรอ นอกจากคนงานรถรางที่มีวิศวกรชาวอังกฤษคอยคุมอยู่เท่านั้นแหละถึงจะขึ้นมาบนเขาได้ หากคนจีนคนอื่นโผล่มาป้วนเปี้ยนบนเขา ก็จะถูกตำรวจอินเดียจับตัวไปในข้อหาเป็นขโมยทันที

ลำดับการเข้าพบภริยาของสือจื้ออี้ที่แองจี้ เพอร์ริส นัดไว้เป็นคิวสุดท้าย ดังนั้นฉู่เสี้ยวซิ่นและซ่งเทียนเย่าพร้อมด้วยแองจี้ เพอร์ริสจึงยังไม่รีบร้อนเข้าไปในร้านอาหารบนยอดเขา แต่เลือกที่จะเดินไปที่จุดชมวิวซึ่งอยู่ไกลออกไป เพื่อชื่นชมวิวทิวทัศน์ของเกาะฮ่องกงและอ่าววิกตอเรียที่กำลังถูกอาบด้วยแสงสีทองของดวงอาทิตย์ยามเย็น คนงานชาวจีนหลายคนกำลังปีนบันไดเพื่อตรวจเช็คเสาไฟก๊าซอยู่ด้านนอกร้านอาหารที่อยู่ไกลออกไป

"อาเย่า นายบอกว่านายมีแผนแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วเดี๋ยวฉันต้องทำยังไงบ้างเนี่ย" ฉู่เสี้ยวซิ่นมองวิวไกลๆ แล้วหันมาถามซ่งเทียนเย่า

ซ่งเทียนเย่าล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋า ส่งให้อีกฝ่ายมวนหนึ่ง แล้วก็จุดไม้ขีดไฟเอามือป้องลม ทั้งคู่สุมหัวจุดบุหรี่กัน "เดี๋ยวคุณก็เตรียมตัวเป็นฮีโร่ช่วยชีวิตคนก็แล้วกัน พอช่วยคนเสร็จ ก็พานั่งรถรางลงเขา แล้วเราค่อยไปเจอกันที่ลี่ฉือตอนกลางคืน"

"นี่นายกำลังเล่นตลกอะไรอยู่เนี่ย? ช่วยชีวิตคนเหรอ? แล้วที่นายอยู่ดีๆ ก็พูดถึงยามูลค่าสามแสนนั่น แถมยังบอกว่าจะเอายาพวกนี้มาใช้เจรจากับสือจื้ออี้อีก หรือว่านายตั้งใจจะลักลอบเอายาพิษพวกนี้ไปขายที่แผ่นดินใหญ่? นี่ เราต่างก็เป็นคนจีนด้วยกันนะ แผ่นดินใหญ่ก็กำลังทำสงครามเกาหลีอยู่ อย่าทำเรื่องบาปหนาขนาดนั้นเลย ระวังจะถูกด่าว่าเป็นคนขายชาตินะ ถ้ายามันมีพิษก็อย่าเอาไปทำร้ายคนจีนด้วยกันเองเลย เอาไปขายที่เวียดนาม พม่า มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ ยังจะดีซะกว่า ทางที่ดีเอาไปขายที่ญี่ปุ่นเลยยิ่งดี ถ้าเห็นไอ้พวกยุ่นมันอ้วกแตกท้องเสียล่ะก็ ต่อให้ฉันได้กำไรน้อยหน่อยฉันก็ยังสะใจเลย" ฉู่เสี้ยวซิ่นพ่นควันบุหรี่ออกมาระลอกหนึ่ง มองดูควันบุหรี่ถูกลมยามเย็นพัดปลิวไป ก่อนจะเอ่ยกับซ่งเทียนเย่า

ซ่งเทียนเย่าหันไปมองฉู่เสี้ยวซิ่น จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าเจ้านายของเขาคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาเลยจริงๆ ถึงแม้จะไม่สนใจเรื่องธุรกิจ หมกมุ่นอยู่แต่กับสถานเริงรมย์และเรื่องผู้หญิง จนดูเป็นพวกเพลย์บอยไม่เอาไหนในสายตาของพ่อและพี่ชาย แต่เมื่อถึงคราวที่ต้องตัดสินใจเรื่องความถูกต้อง เขากลับมีความรับผิดชอบแบบลูกผู้ชายเต็มตัว "คุณชายซิ่นครับ ถ้าผมเป็นผู้หญิงล่ะก็ ตอนนี้คงหลงรักคุณจนอยากจะถวายตัวให้แล้วแน่ๆ คุณนี่มีเสน่ห์จริงๆ พูดแต่ละคำนี่ไร้ที่ติเลย เผลอๆ ผมยังอยากจะออกค่าห้องแล้วชวนคุณไปเปิดห้องด้วยซ้ำ"

"แล้วทำไมฉันไม่เห็นฝรั่งข้างๆ นายจะยอมถวายตัวให้ฉันเลยล่ะ? ประจบก็ไม่เก่ง ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมถึงเลือกไอ้คนประจบประแจงไม่เป็นแถมยังมือเติบอย่างนายมาเป็นเลขา" ฉู่เสี้ยวซิ่นหัวเราะร่วนกับคำพูดของซ่งเทียนเย่า

"หล่อนเป็นฝรั่งอังกฤษนี่ครับ จะไปเข้าใจความรักชาติของลูกผู้ชายชาวจีนอย่างเราได้ยังไง วันหลังถ้าคุณอยากจะจีบหญิง ก็พามาที่ยอดเขานี่สิ เดี๋ยวผมจะเป็นลูกคู่ให้คุณเอง แล้วคุณก็พูดประโยคเมื่อกี้ซ้ำอีกรอบ รับรองว่าคืนนั้นคุณได้กอดสาวกลับไปนอนบนเตียงที่โรงแรมแน่" ซ่งเทียนเย่าคีบบุหรี่ มองดูเกาะฮ่องกงเบื้องล่างพลางกล่าว

ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมพวกคนอังกฤษ เจ้าหน้าที่ในฮ่องกง หรือแม้แต่นักธุรกิจ พอรวยแล้วถึงชอบมาซื้อคฤหาสน์หรูบนยอดเขาอยู่กัน เมื่อมายืนอยู่ตรงนี้ รับลมชมวิวเบื้องล่าง พูดคุยหัวเราะร่าเริง มีผู้ชายคนไหนบ้างที่จะไม่เกิดความรู้สึกฮึกเหิม อยากจะกำเมืองท่าเสรีที่เต็มไปด้วยแสงสีและเงินตราแห่งนี้ไว้ในกำมือ?

"ฉันพูดจริงๆ นะ ห้ามเอายาพวกนั้นไปขายที่แผ่นดินใหญ่วางยาคนจีนเด็ดขาด" ฉู่เสี้ยวซิ่นกำชับอีกครั้ง

ซ่งเทียนเย่าพยักหน้า หุบยิ้มลง ยืนมองวิวไกลๆ เคียงข้างฉู่เสี้ยวซิ่น ก่อนจะค่อยๆ พูดว่า "วางใจเถอะครับคุณชายซิ่น ผมก็เป็นคนจีนเหมือนกัน ซ่งเทียนเย่าทำได้ทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องเดียวคือ ไม่เป็นคนขายชาติ"