บทที่ 112 ยุทธภพมิใช่เพียงการเข่นฆ่า ยุทธภพคือการวางตัวและไมตรี

สำหรับไป๋หยินเสวี่ยแล้ว การที่ลูกศิษย์ของนางมีความคิดที่รอบคอบและระแวดระวังเช่นนี้ ถือเป็นเรื่องที่ดียิ่ง นางย่อมไม่บังคับให้ลูกศิษย์ต้องเปลี่ยนแนวคิดของตนเอง พฤติกรรมที่ระมัดระวังเช่นนี้ จะช่วยให้เขามีโอกาสรอดชีวิตมากขึ้นท่ามกลางภยันตรายที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

ทว่าในตอนที่นางอายุเท่ากับลูกศิษย์ผู้นี้ หรืออาจจะแก่กว่าเพียงไม่กี่ปี นางก็ได้สร้างชื่อเสียงจนขจรขจาย กลายเป็นอันดับหนึ่งในคนรุ่นเยาว์ไปแล้ว กระนั้น การวางตัวและวิธีจัดการปัญหาของแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน นางจึงเคารพการตัดสินใจของลูกศิษย์

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เอาตามที่เจ้าคิดเถอะ”

“ครับ ซือจุน"

เมื่อการสนทนาจบลง เจียงหย่วนก็ขอตัวจากไป เขาจำเป็นต้องเตรียมการให้พร้อมสรรพ ตลอดช่วงครึ่งเดือนหลังจากนั้น เจียงหย่วนใช้ฐานะนักปรุงโอสถคอยช่วยเหลือเหล่าศิษย์ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลอมโอสถอยู่ตลอด ด้วยราคาที่เป็นกันเอง อัตราความสำเร็จที่สูงลิ่ว และความเร็วในการหลอมที่เหนือชั้น ภายใต้ข้อดีเหล่านี้ กิจการหลอมโอสถของเจียงหย่วนจึงรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ ไม่เพียงแต่ศิษย์ในสำนักเท่านั้น แม้แต่ผู้อาวุโสบางท่านยังแวะเวียนมาอุดหนุนกิจการของเขา เพียงครึ่งเดือน เจียงหย่วนก็มีหินวิญญาณระดับสูงไหลเข้ากระเป๋าถึง 2,000 ก้อน นี่ยังไม่นับรวมรายได้เสริมอื่นๆ เรียกได้ว่าเขากอบโกยจนกระเป๋าตุงเลยทีเดียว