บทที่ 114 บุรุษเติบใหญ่ย่อมต้องออกเรือน...

หลังจากให้คนของตนกล่าวคำสัตย์สาบานต่อมรรคาแห่งสวรรค์แล้ว แววตาของฟู่ม่อก็แปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อน ในมุมมองของนาง ไม่ว่าจะนำผลลัพธ์นี้ไปเปิดเผย หรือนำไปใช้ข่มขู่ใดๆ นอกจากจะไม่เกิดผลดีอันใดแล้ว กลับจะนำพาตัวตนอันยิ่งใหญ่ระดับสัตว์ประหลาดมาเป็นศัตรูกับตระกูลฟู่เสียเปล่าๆ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังมีดาวรุ่งดวงใหม่ที่อนาคตไกลรออยู่อีกหนึ่งคน ฟู่ม่อรู้ดีว่า ตระกูลฟู่ในยามนี้ ภายนอกดูมั่งคั่งมหาศาล แทบจะผูกขาดการค้าขายของเผ่ามนุษย์ทั้งหมด คำกล่าวที่ว่ามั่งคั่งเทียบเท่าแคว้นหนึ่งแคว้นนั้นถือเป็นการดูถูกตระกูลฟู่ของนางด้วยซ้ำ ราวกับว่าขอเพียงตระกูลฟู่ต้องการ ขุมกำลังใดๆ ก็ต้องไว้หน้าตระกูลฟู่อย่างน้อยสามส่วน ทว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงความรุ่งโรจน์ฉาบฉวยภายนอกเท่านั้น

ในความเป็นจริง ตระกูลฟู่ของนางมียอดฝีมือขอบเขตปราชญ์อยู่ไม่ถึงสองคนด้วยซ้ำ นั่นหมายความว่า ในสายตาของผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง ตระกูลฟู่ก็เป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่งที่กระโดดโลดเต้นได้สูงกว่าตัวอื่นเท่านั้น และในบรรดาผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงเหล่านั้น ก็มีสำนักของคุณชายเจียงรวมอยู่ด้วย

การที่ฟู่ม่อแอบเดินทางมาที่นี่ นอกจากจะต้องการพบปะกับเจียงหย่วนแล้ว นางยังต้องการดูว่าจะสามารถผูกมิตรกับเขาได้หรือไม่ ผ่านการพูดคุยกันในครั้งนี้ สิ่งที่นางได้รับกลับมานั้น มากพอที่จะใช้คำว่าสะท้านฟ้าสะเทือนดินได้เลยทีเดียว นักบำเพ็ญเพียรขอบเขตประสานสว่างที่อายุน้อยถึงเพียงนี้ ซ้ำยังเป็นถึงนักปรุงโอสถระดับลี้ลับ นักวาดผ้ายันต์ระดับลี้ลับ และนักสร้างค่ายกลระดับลี้ลับในคราเดียวกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง รูปโฉมประดุจเทพเซียนอันงดงามจนเกินจริงของเขา ทำให้ฟู่ม่ออดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหว ราวกับว่าความงดงามทั้งหมดบนโลกใบนี้ ได้มารวมตัวกันอยู่บนร่างของเขาเพียงผู้เดียว

ด้วยเหตุนี้ ภายในใจของฟู่ม่อจึงผุดความคิดที่ค่อนข้างกล้าบ้าบิ่นขึ้นมาประการหนึ่ง บุรุษเติบใหญ่ย่อมต้องออกเรือน... นางไม่ได้คิดอะไรต่อไปอีก เพราะใบหน้าอันงดงามที่เคยเรียบเฉย บัดนี้ถูกปกคลุมไปด้วยสีแดงระเรื่อเสียแล้ว