บทที่ 122 ให้ตายเถอะ! หนึ่งสำนักมี "ยอดคน" ถึงสองคน!

นอกจากระดับการบำเพ็ญเพียรแล้ว วิญญาณเร้นลับยังมีความสามารถในการฟื้นตัวที่น่าสะพรึงกลัว เมื่อสู้ไม่ได้ และไม่อาจประลองกำลังยืดเยื้อได้นานกว่า พวกเขาจึงทำได้เพียงเลือกที่จะหลบหนี เมื่อเห็นภาพนี้ หลี่ชิงจู๋ก็รู้สึกโชคดีที่ตนเองไม่ได้ก่อเรื่องวุ่นวายใดๆ มิเช่นนั้นคงต้องเผชิญกับคราวเคราะห์ที่ไม่ได้ก่อเองเป็นแน่

ขณะที่กลุ่มนักบำเพ็ญเพียรที่กำลังหนีตายขยับใกล้เข้ามา หลี่ชิงจู๋ก็จำฐานะของอีกฝ่ายได้ นั่นคืออัจฉริยะจากตระกูลจวินแห่งภาคกลางของเผ่ามนุษย์ จวินเหวินเซวียนและจวินหลิงหลงผู้เป็นน้องสาวของเขา ส่วนคนอื่นๆ นางไม่รู้จัก คาดว่าน่าจะเป็นผู้ติดตาม นึกไม่ถึงว่าจะได้เห็นคนจากตระกูลจวินผู้หยิ่งทะนงตนจากภาคกลาง ต้องตกอยู่ในสภาพอเนจอนาถถึงเพียงนี้ ช่างน่าสนใจจริงๆ

ในขณะที่หลี่ชิงจู๋กำลังเฝ้ามองเหตุการณ์อย่างสนใจ ทางด้านเจียงหย่วนก็ประสบความสำเร็จในการยึดครองค่ายกลตรงหน้ามาไว้ในมือ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้แบ่งปันความยินดีนี้ออกไป ระบบที่เงียบหายไปนานก็โผล่ออกมาแสดงตัวตนกะทันหัน

... ตรวจพบเป้าหมายที่สามารถพิชิตใจได้รายใหม่ จวินหลิงหลง ได้เข้าร่วมในภารกิจพิชิตใจแล้ว ...

"!" ให้ตายเถอะ! หนึ่งสำนักมี "ยอดคน" ถึงสองคนเลยรึ! เมื่อได้ยินว่าเป็นคนจากตระกูลจวินอีกแล้ว เจียงหย่วนอดไม่ได้ที่จะสบถด่าในใจ เขานึกไม่ถึงเลยว่าตระกูลจวินเพียงตระกูลเดียว จะมีทั้งมังกรซุ่มและพยัคฆ์ซ่อนตัวที่น่าหวาดหวั่นถึงสองคนเช่นนี้!