บทที่ 123 การทดสอบเริ่มต้น

เขาสามารถมีข้อสงสัยนี้ได้ก็เพราะว่า ไม่ว่าเขาจะเดินทางไปที่ใด มักจะเกิดมหันตภัยที่ไร้ที่มาปรากฏขึ้นเสมอ ทว่ามันช่างประจวบเหมาะที่ตัวเขาก็มีความสามารถที่จะจัดการกับมหันตภัยเหล่านั้นได้เช่นกัน ยกตัวอย่างเช่นในครั้งนี้ นักบำเพ็ญเพียรคนอื่นมองว่าคลื่นพายุวิญญาณเร้นลับนั้นน่าหวาดเกรงราวกับพยัคฆ์ร้ายจนไม่กล้าเข้าใกล้ ทว่าสำหรับเขาผู้ครอบครองอสนีเทวะต้นกำเนิด การจัดการกับวิญญาณเร้นลับเหล่านี้กลับง่ายดายและราบรื่นราวกับบิดาสั่งสอนบุตร

ดังนั้น... เรื่องที่คนอื่นมองว่าเป็นคราวเคราะห์ สำหรับเขามันคือวาสนาอย่างหนึ่งงั้นหรือ? เพราะอย่างไรเสีย เนตรวิญญาณเร้นลับหลังจากที่ราชันวิญญาณเร้นลับสิ้นชีพลงนั้น จะมีคุณภาพสูงล้ำถึงระดับไร้ตำหนิ ซึ่งสามารถนำมาหลอมเป็นโอสถเสริมจิต ที่แม้แต่สัมผัสสวรรค์ของยอดฝีมือขอบเขตปราชญ์ ก็ยังสามารถยกระดับขึ้นได้อย่างเห็นได้ชัด เขาสามารถใช้โอสถชนิดนี้เพื่อตอบแทนบุญคุณของเหล่าซือจุนที่มีต่อตัวเขาได้พอดี

เมื่อคิดได้ดังนี้ ภายในใจของเจียงหย่วนก็พลันเปี่ยมไปด้วยแรงผลักดันมหาศาล ทุกสรรพสิ่งย่อมมีสองด้าน ข้อนี้เขาเริ่มทำความเข้าใจมันได้อย่างลึกซึ้งแล้ว หลังจากทำความเข้าใจได้แจ้งชัด เจียงหย่วนก็ดึงสติกลับมาและมุ่งสมาธิทั้งหมดไปที่การสำรวจ

การสำรวจในเวลาต่อมา แม้เขาจะได้รับผลตอบแทนบ้างแต่ก็นับว่าไม่มากนัก นั่นทำให้เจียงหย่วนตระหนักได้ว่า วาสนาที่แท้จริงของสถานที่แห่งนี้สถิตอยู่ในหอคอยหลังนั้น เขาจึงไม่เสียเวลากับกลุ่มอาคารเหล่านี้อีก ทว่ารีบเหาะทะยานไปยังตำแหน่งของหอคอยอย่างรวดเร็ว ผลคือเมื่อไปถึงใต้หอคอย เขาก็สังเกตเห็นเงาร่างสายหนึ่งกำลังเหาะตรงมาทางนี้จากทิศตะวันตกเช่นกัน เมื่อเพ่งมองดูก็พบว่าเป็นศิษย์พี่ของตนเอง

ดูท่าทางนางเองก็ตระหนักได้เช่นกันว่าวาสนาที่แท้จริงของจุดนี้อยู่ที่หอคอยหลังนี้ เมื่อเห็นนางเดินทางมาถึง เจียงหย่วนก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม "ศิษย์พี่ ดูเหมือนท่านเองก็รู้ตัวแล้วสินะครับ”