บทที่ 129 เขาให้เกียรติมันมากพอแล้ว ถ้าเรื่องมากนักก็พังโต๊ะเลิกเล่นกันไปเลย!

ว่ากันว่าช่วงเวลาที่สตรีงดงามที่สุดในชีวิต คือยามที่นางได้สวมชุดวิวาห์ เมื่อก่อนเจียงหย่วนไม่เคยเข้าใจ ทว่ายามนี้เขาประจักษ์แจ้งแล้ว เครื่องหน้าสีชาด ริมฝีปากแดงระเรื่อ แววตาจิ้งจอกเจ้าเสน่ห์ แต้มจุดสีแดงนกยูงไว้กลางหว่างคิ้ว "หูจิ่วเกอ" ในชุดวิวาห์ยามนี้ งดงามล้ำเลิศจนไม่อาจหาถ้อยคำใดมาพรรณนาได้ในสายตาของเขา

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาอย่างไม่ปิดบัง "หูจิ่วเกอ" ก็เย้ายวนด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานหยาดเยิ้ม "มนุษย์ ไม่สิ ท่านพี่~ ในที่สุดหม่อมฉันก็ได้กลายเป็นจิ้งจอกของท่านจริงๆ เสียที~" พูดจบ "หูจิ่วเกอ" ก็โผเข้าสู่ อ้อมกอดของเขา พลางสวมกอดไว้แน่น

คำว่า "ท่านพี่" เพียงคำเดียว พร้อมกับโฉมงามที่ซุกซอนอยู่ในอ้อมอก ชั่วขณะนั้น เขาสำแดงถึงความสั่นไหวในส่วนลึกของจิตใจจนยืนอึ้งอยู่กับที่ พูดตามตรง ก่อนจะก้าวเข้าสู่แดนมายา เขาเคยเตรียมใจรับมือกับเรื่องทำนองนี้ไว้บ้างแล้ว เขาคิดว่าตนเองเตรียมพร้อมมาดีพอที่จะเผชิญหน้ากับทุกสรรพสิ่งด้วยจิตใจที่สงบนิ่ง ทว่าเขากลับพบว่าตนเองคิดผิด และเป็นการคาดการณ์ที่ผิดพลาดมหันต์!

เขาประเมินค่าน้ำหนักของหูจิ่วเกอในใจตนเองต่ำเกินไป และประเมินความอดทนของตนเองสูงเกินไป หากจะบอกว่า หลังจากเกิดใหม่บนโลกใบนี้ บ้านหลังแรกของเขาคือตระกูลเจียง เช่นนั้นบ้านหลังที่สองของเขา ก็คือสิ่งที่เหล่าซือจุนและยัยจิ้งจอกโง่มอบให้นั่นเอง คุณค่าของพวกนางในใจเขานั้น ยิ่งใหญ่จนเกินกว่าจะสรรหาถ้อยคำใดมาเปรียบเปรยได้ หากมีผู้ใดบังอาจมาทำร้ายพวกนาง เขาจะยอมแลกด้วยชีวิตเพื่อปกป้องพวกนางอย่างแน่นอน!

เมื่อตระหนักถึงก้นบึ้งของหัวใจตนเอง เจียงหย่วนสัมผัสได้ถึงโทสะอันแรงกล้าที่ปะทุขึ้นมาในทรวงอก พฤติกรรมที่นำเอาสิ่งที่ผู้อื่นหวงแหนยิ่งชีพมาใช้เป็นบททดสอบและเรื่องล้อเล่นเช่นนี้... "มันเกินไปแล้ว..." ยามนี้แววตาของเจียงหย่วนเย็นเยียบจนน่าขนลุก น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความโกรธาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน