บทที่ 128 ท่านเจ้าบ่าว ท่านเจ้าสาวกำลังรอท่านอยู่นะครับ~

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนหาได้สนใจความเสเพลเสื่อมทรามเบื้องหน้าไม่ ทว่ากลับสงบจิตใจเพื่อเริ่มสัมผัสถึงพลังแห่งสภาวะจิต ยามเผชิญหน้ากับแดนมายา หากไม่มีพละกำลังถึงขั้นสยบทุกสรรพสิ่งด้วยพลังเพียงหนึ่งเดียว ก็ทำได้เพียงพึ่งพาสภาวะจิตของตนเองเท่านั้น พลังแห่งสภาวะจิต คืออาวุธที่ดีที่สุดในการรับมือกับแดนมายาแห่งนี้

เจียงหย่วนทำสมาธิแน่วแน่ เขาปรับสภาวะจิตให้มั่นคงได้อย่างง่ายดายและเริ่มชี้นำพลังออกมา วินาทีต่อมา เขาพบว่าความเจ็บปวดตามร่างกายมลายหายไปอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยความรู้สึกเติมเต็มจากพละกำลังที่เอ่อล้น ตบะของเจียงหย่วนพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วครู่ตบะของเขาก็มาถึงขอบเขตประสานสว่างขั้นที่เก้าสมบูรณ์

เขาหยุดการเพิ่มตบะไว้เพียงเท่านี้ เพราะพลังแห่งสภาวะจิตนั้นขึ้นอยู่กับตัวนักบำเพ็ญเพียรและมีขีดจำกัด ในเมื่อยังเหลือบททดสอบอีกเก้าชั้น เขาจึงจำเป็นต้องวางแผนใช้อย่างระมัดระวัง ตบะขอบเขตประสานสว่างในยามนี้ เพียงพอจะจัดการกับเจ้าเดรัจฉานสี่ตัวเบื้องหน้าได้เกินพอแล้ว

เมื่อได้รับตบะกลับคืนมา เจียงหย่วนสลัดกายเพียงครั้งเดียว โซ่ตรวนที่พันธนาการร่างเขาก็พังทลายขาดสะบั้นทันที จากนั้นเขาตวัดนิ้วเบาๆ กรงขังเบื้องหน้าก็ฉีกขาดออกเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ เปิดทางให้เขาเดินออกมาได้อย่างง่ายดาย

จีป๋อฉางที่กำลังเสพสุขและรู้สึกว่าชีวิตอยู่ในจุดสูงสุด พลันสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ เขาหันขวับไปมองและพบกับเจียงหย่วนที่ดูราวกับเทพสวรรค์จุติลงมา กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่สงบนิ่งและเย็นเยียบถึงขีดสุด