บทที่ 127 ดูเอาเถอะ โอกาสมาถึงแล้วมิใช่หรือ~

แม้เผ่าพันธุ์อื่นจะยังคงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย และไม่ได้ปักใจเชื่อไปเสียหมด ทว่าบางเผ่าพันธุ์กลับถือคติลองดูไม่เสียหาย เริ่มออกตามหาตัวเจียงหย่วนและศิษย์พี่ใหญ่ หนึ่งในนั้นก็คือพวกเผ่าคนเถื่อนที่คิดอะไรด้านเดียว สาเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องเหล่านี้ ก็เพราะค่ายกลของจุดวาสนาในเขตชั้นในและเขตแกนกลางนั่นเอง

หากไม่พูดถึงเรื่องความยากลำบากในการทำลายค่ายกล ทว่าการลงมือแต่ละครั้งย่อมเกิดความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่จนดึงดูดความสนใจของวิญญาณเร้นลับที่อยู่ใกล้เคียง ส่งผลให้บ่อยครั้งที่ค่ายกลยังไม่ทันถูกทำลายเหล่านักบำเพ็ญเพียรก็ถูกโอบล้อมเสียแล้ว ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าเจียงหย่วนและศิษย์พี่มีวิธีเข้าออกค่ายกลโดยไร้รอยขีดข่วน พวกเขาจึงปรารถนาจะมาพิสูจน์ความจริง ทว่าดินแดนไร้กฎเกณฑ์นั้นกว้างใหญ่ไพศาล การตามหาคนสองคนจึงไม่ต่างจากการงมเข็มในมหาสมุทร กระนั้น ย่อมมีผู้โชคดีปรากฏขึ้นเสมอ

"ท่านพี่ ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสองสายที่ด้านหน้าค่ะ”

“พวกเราจะไปดูหน่อยไหมคะ?" ผู้ที่เอ่ยขึ้นก็คือจวินหลิงหลงแห่งตระกูลจวินนั่นเอง นางถือกำเนิดมาพร้อมพลังวิญญาณที่แข็งแกร่ง ส่งผลให้สัมผัสสวรรค์ของนางเหนือล้ำกว่านักบำเพ็ญเพียรทั่วไป จึงสามารถจับกลิ่นอายและตำแหน่งที่แน่นอนของนักบำเพ็ญเพียรคนอื่นได้อย่างง่ายดาย

"หืม? สองคนงั้นหรือ?" ในฐานะผู้นำของตระกูลจวินในครั้งนี้ จวินเหวินเซวนนึกถึงพวกเผ่ามารที่พบเจอก่อนหน้าและคำบอกเล่าของพวกมัน เขาที่กึ่งเชื่อกึ่งสงสัยจึงอยากจะไปพิสูจน์ให้เห็นกับตา "พวกเราไปดูกันเถอะ ยืนยันให้แน่ชัดว่าเป็นสองคนนั้นหรือไม่" คนอื่นๆ ในตระกูลจวินและผู้ติดตามย่อมไม่มีใครคัดค้าน ทั้งกลุ่มจึงมุ่งหน้าไปอย่างเอิกเกริก