บทที่ 126 ให้เนตรวิญญาณเร้นลับอันเยือกเย็น กลายเป็นส่วนหนึ่งของความกตัญญูอันอบอุ่น

เจียงหย่วนหาได้ล่วงรู้ไม่ว่าศิษย์พี่ได้ยกให้เขาเป็นเป้าหมายที่ต้องก้าวข้ามไปเสียแล้ว สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังตำแหน่งที่สูงขึ้นไป บนขั้นบันไดที่อยู่เหนือขึ้นไปอีก เขารวบรวมสมาธิแน่วแน่ ไม่ปล่อยให้สิ่งภายนอกมารบกวนจิตใจ ก้าวเดินขึ้นไปทีละขั้นอย่างมั่นคง เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เจียงหย่วนมองดูขั้นบันไดหนึ่งร้อยขั้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ แล้วจึงก้าวไปข้างหน้าด้วยท่าทางสำรวมและจริงจัง

เมื่อเขาก้าวเท้าแรกออกไป แรงกดดันมหาศาลอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนก็พุ่งเข้าใส่หน้าทันที เจียงหย่วนที่เตรียมใจไว้แล้ว ยืนหยัดต้านทานแรงกดดันนั้นได้อย่างมั่นคงและก้าวต่อไป ทีละขั้น ทีละขั้น ในยามนี้เขารู้สึกราวกับแบกขุนเขาไท่ซานไว้บนหลัง ทุกย่างก้าวช่างยากลำบากแสนเข็ญ ทว่าถึงกระนั้น สีหน้าของเขาก็ยังคงไม่แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ ยังคงเต็มไปด้วยความแน่วแน่และจริงจังอย่างที่สุด ไม่มีสิ่งใดจะขวางกั้นเขาจากการก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งชั้นฟ้าได้!

เมื่อเขามาถึงขั้นสุดท้ายของบันไดสู่สวรรค์ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนั้นก็มลายหายไปในพริบตา ทว่ากลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทันใดนั้น พลังวิญญาณอันมหาศาลและบริสุทธิ์ก็พุ่งเข้าหาและโอบล้อมตัวเจียงหย่วนเอาไว้ทุกทิศทาง เขาตระหนักได้ทันทีว่านี่คือรางวัลสำหรับการพิชิตบันไดสู่สวรรค์ เจียงหย่วนไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขานั่งขัดสมาธิลงทันที ทุ่มเททั้งกายใจไปกับการดูดซับพลังวิญญาณเหล่านั้น ด้วยรากปราณระดับฟ้าผสานกับกายาเซียน ทั้งสองสิ่งส่งเสริมซึ่งกันและกัน ทำให้เจียงหย่วนในยามนี้ประดุจหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง คอยดูดซับพลังวิญญาณขุมนั้นอย่างบ้าคลั่ง เขาใช้พลังวิญญาณส่วนนี้ไปกับการ หลอมรวม ภายในร่าง ส่งผลให้ระดับขอบเขตพลังค่อยๆ เพิ่มสูงขึ้นอย่างช้าๆ

...

สองวันต่อมา หลังจากใช้เวลาไปสองวันเต็ม เจียงหย่วนก็ปรับตบะของตนให้มั่นคงอยู่ที่ขอบเขตประสานสว่างขั้นที่สามได้สำเร็จ เขากำหมัดแน่น สัมผัสถึงพลังวิญญาณอันกว้างใหญ่ไพศาลภายในร่างกาย พละกำลังที่เพิ่มพูนขึ้นทำให้เขารู้สึกปลอดโปร่งทั้งกายใจ จนอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมาบนใบหน้า พูดก็พูดเถอะ เจียงหย่วนเองก็ไม่นึกว่าพลังวิญญาณที่เขาต้องการจะมหาศาลขนาดนี้ หากเป็นนักบำเพ็ญเพียรขอบเขตประสานสว่างทั่วไป พลังวิญญาณขุมเมื่อครู่นี้คงช่วยให้ตบะเลื่อนขึ้นไปได้อย่างน้อยสี่ถึงห้าขั้น ทว่าพอมาเป็นตัวเขา กลับเพิ่มขึ้นมาได้เพียงสองขั้นเท่านั้น แต่พอลองคิดดูอีกที นักบำเพ็ญเพียรขอบเขตประสานสว่างธรรมดาก็คงไม่มีปัญญาขึ้นมาถึงจุดนี้ได้หรอก เขาจึงสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป