บทที่ 125 มองเป็นเป้าหมายที่ต้องก้าวข้าม!

"ครับ"

หลี่ชิงจู๋ขานรับเสียงเบา ก่อนจะเดินตามหลังศิษย์น้องของนางเข้าไปภายในค่ายกลเบื้องหน้า ทว่าในจังหวะที่ทั้งสองก้าวเข้าไปภายในค่ายกลนั้นเอง กลุ่มนักบำเพ็ญเพียรกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในบริเวณไม่ไกลนัก พวกมันยืนอึ้ง มองดูเงาร่างของคนทั้งสองที่เดินหายเข้าไปด้านในต่อหน้าต่อตา

จากนั้นพวกมันก็รีบมาหยุดลงที่หน้าค่ายกล พลางยื่นมือออกไปหยั่งเชิง ทว่ากลับถูกกำแพงที่มองไม่เห็นขวางกั้นไว้อย่างแน่นหนา

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมมนุษย์สองคนนั้นถึงเข้าไปได้ล่ะ?”

“เจ้าถามข้า แล้วข้าจะไปถามใคร? ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน!”