บทที่ 132 ง่ายๆ เลย ‘สังหาร’ พวกเราเสีย

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องประหลาดใจก็คือ ที่นี่กลับสงบนิ่งประดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น แม้แต่น้ำเสียงลึกลับที่เคยได้ยินเป็นประจำก็ไม่ปรากฏออกมา สิ่งนี้ทำให้เจียงหย่วนเกิดความฉงนสงสัยยิ่งนักว่าเกิดอะไรขึ้น? ตามหลักการแล้ว ที่นี่ไม่ควรจะเป็นสถานที่ทดสอบด่านสุดท้ายหรอกหรือ? เหตุใดจึงไม่มีการตอบสนองใดๆ เลย?

ในระหว่างที่เจียงหย่วนกำลังมึนงงอยู่นั้น เขาก็หันไปมองศิษย์พี่ที่อยู่ข้างกายแล้วเอ่ยถามเสียงเบา "ศิษย์พี่ ท่านสังเกตเห็นอะไรบ้างไหมครับ? ท่าน..." ทว่ายังไม่ทันจะกล่าวจบประโยค เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติของศิษย์พี่ใหญ่ ยามนี้หลี่ชิงจู๋มีแววตาเหม่อลอยไร้จุดหมาย นางยืนนิ่งสนิทอยู่กับที่โดยไม่ขยับเขยื้อนแม้เพียงนิด รอบกายยังมีแสงสีทองอ่อนๆ โอบล้อมเอาไว้

"ศิษย์พี่?" แม้จะพยายามเรียกขานเพียงใด หลี่ชิงจู๋ก็ยังคงไร้ซึ่งการตอบสนอง เรื่องนี้ทำให้เจียงหย่วนขมวดคิ้วแน่นด้วยความกังวล ในขณะที่เขากำลังคิดจะเสี่ยงพาตัวนางออกไปจากที่นี่ น้ำเสียงหนึ่งที่ไม่ไม่อาจแยกแยะว่าเป็นบุรุษหรือสตรีก็ดังขึ้น

"นางกำลังเข้ารับบททดสอบเพื่อรับมรดกวาสนาที่คู่ควรกับตัวนางเอง”

“ข้าขอแนะนำว่าเจ้าอย่าได้ไปรบกวนนางจะดีกว่า"