บทที่ 133 กลับบ้าน... พวกเราได้กลับบ้านแล้ว...

ช่วยไม่ได้ที่เหล่ามังกรเทพบรรพกาลสีครามผู้สูญเสียกายหยาบเหล่านี้ จำต้องออกไปค้นหาหนทางเยียวยานอกโลกครามขจี ทว่าดวงจิตที่ไร้ร่างเนื้อสถิต จะสามารถต้านทาน ‘มลพิษ’ ที่แฝงเร้นอยู่ในหมู่ดวงดาวและสรรพชีวิตในจักรวาลได้อย่างไร? ด้วยเหตุนี้ ในเวลาเพียงไม่นาน มังกรเทพบรรพกาลสีครามตนแรกที่ไร้สังขารก็เริ่มคลุ้มคลั่ง

มังกรเทพบรรพกาลสีครามที่สูญเสียสติสัมปชัญญะเริ่มทำลายล้างทุกสรรพสิ่งที่ขวางหน้าอย่างบ้าคลั่ง ต่อให้ถูกจับกุมตัวไว้ได้ มังกรเทพบรรพกาลสีครามตนนี้ก็ยังไม่สงบลง ทว่ากลับดิ้นรนขัดขืนอย่างบ้าดีเดือด ไม่มีหนทางอื่นใด เหล่ามังกรเทพบรรพกาลสีครามตนที่เหลือจึงจำต้องผนึกมันไว้ แล้วเริ่มศึกษาวิจัยเพื่อหาหนทางรักษา

ทว่าผลลัพธ์กลับทำให้เหล่ามังกรเทพบรรพกาลสีครามต้องผิดหวัง ตราบใดที่ก้าวเข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งแล้ว ก็จะไม่มีหนทางกลับมาเป็นปกติได้อีกเลย สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือ มังกรเทพบรรพกาลสีครามตนที่สองและสามเริ่มตกอยู่ในสภาวะคลั่งตามมาเป็นลำดับ เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นกับเหล่ามังกรที่สูญเสียกายหยาบทั้งสิ้น และพวกมันล้วนสร้างความเสียหายใหญ่หลวงเกินคณานับ เทพผู้พิทักษ์ที่เคยอยู่เหนือมวลหล้าและเป็นที่รักของทุกเผ่าพันธุ์ กลับกลายเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อภายในพริบตา

เพื่อปกป้องโลกครามขจี เหล่ามังกรเทพบรรพกาลสีครามที่ไร้ร่างเนื้อทว่ายังคงหลงเหลือสติปัญญาอยู่ จึงตัดสินใจกระทำการอย่างหนึ่ง นั่นคือการผนึกตนเอง โดยเลือกสถานที่ผนึกไว้ในพื้นที่ซึ่งในอนาคตจะแปรเปลี่ยนเป็นทะเลโกลาหลนั่นเอง

ทว่าแม้จะผนึกตนเองไว้ ก็ไม่อาจขวางกั้นดวงจิตมังกรที่ไร้ร่างไม่ให้เข้าสู่ความวิปลาสได้ ด้วยเหตุนี้ สถานที่ผนึกดั้งเดิมจึงกลายเป็น ‘สุสาน’ ที่ใช้กักขังเหล่ามังกรผู้คลุ้มคลั่งไปโดยสมบูรณ์ กาลเวลาผันผ่าน เผ่าพันธุ์มังกรเทพบรรพกาลสีครามที่หลงเหลืออยู่ บ้างก็มลายสิ้น บ้างก็เสียสติ จนค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตาของสรรพชีวิตในโลกครามขจี กลายเป็นเพียงละอองธุลีในซอกมุมอันเหน็บหนาวของประวัติศาสตร์