บทที่ 136 ข้าไม่มีวันยอมจำนนต่อเจ้าหรอกกกกกก—!

เมื่อมองดูของวิเศษและทรัพยากรล้ำค่าจากสรวงสวรรค์และผืนปฐพีมากมายที่บรรจุอยู่ในกระเป๋ามิติของระบบ เจียงหย่วนก็รู้สึกปลอดโปร่งจิตใจยิ่งนัก ยามนี้ยังไม่ทันจะผ่านพ้นเดือนแรกของการหาประสบการณ์ เขาก็นับได้ว่ากอบโกยผลประโยชน์จนพุงกางไปเสียแล้ว

ทว่าเขายังคงจดจำเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งได้ นั่นคือการพยายามสังหารราชันวิญญาณเร้นลับเพื่อชิงเอาเนตรวิญญาณเร้นลับของมันมาครอบครอง เจียงหย่วนหยิบหยกกาลเวลาออกมาเพื่อตรวจสอบเวลาปัจจุบัน และพบว่าเหลือเวลาอีกเพียงสามวันเท่านั้น ก่อนจะถึงช่วงเวลาที่ถูกบันทึกไว้ในระบบ เวลาเพียงเท่านี้ก็นับว่าเพียงพอแล้วสำหรับการเตรียมตัวของเขา

ทว่าในไม่ช้า ภายในใจของเจียงหย่วนก็พลันผุดข้อสงสัยประการหนึ่งขึ้นมา นั่นคือหลังจากที่เผ่ามังกรเทพบรรพกาลสีครามซึ่งเป็นต้นตอของมลพิษนิรนามได้มลายสิ้นไปแล้ว ราชันวิญญาณเร้นลับแห่งดินแดนไร้กฎเกณฑ์จะยังถือกำเนิดขึ้นมาอีกหรือไม่? เพราะสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้เกิดวิญญาณเร้นลับในสถานที่แห่งนี้ ก็คือมลพิษที่แผ่ออกมาโดยไม่ตั้งใจจากเหล่ามังกรที่เสียสติเหล่านั้น

ในเมื่อยามนี้เขาได้ช่วยปลดปล่อยเหล่ามังกรผู้คลุ้มคลั่งเหล่านั้นให้ไปสู่สุคติแล้ว มลพิษที่ยังหลงเหลืออยู่ในพื้นที่แห่งนี้จะยังสามารถฟักตัวจนกลายเป็นราชันวิญญาณเร้นลับได้อีกหรือเปล่า? สำหรับคำตอบของคำถามนี้ เจียงหย่วนเองก็ไม่มั่นใจนัก เขาทำได้เพียงเฝ้ารอด้วยความหวังว่าราชันวิญญาณเร้นลับจะปรากฏตัวออกมาตามนัดในอีกสามวันให้หลัง

เจียงหย่วนเดินทางออกจากสถานที่ผนึกและกลับมายังจุดเริ่มต้น จากที่ไกลๆ เขาเห็นหลี่ชิงจู๋ผู้เป็นศิษย์พี่ใหญ่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นดิน เนื่องจากนางได้รับมรดกสืบทอดใหม่ เจียงหย่วนจึงสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายรอบกายของนางเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด หากจะบอกว่าเมื่อก่อนนางเปรียบประดุจกระบี่ที่ยังไม่ถูกชักออกจากฝักทว่ายังคงสัมผัสได้ถึงความคมปลาบ ยามนี้นางกลับดูไร้ร่องรอยยิ่งนัก ไม่ว่าจะเป็นเจตจำนงกระบี่หรือกลิ่นอายพลังวิญญาณล้วนถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน