บทที่ 137 สุดยอดมหาวายร้ายผู้อำมหิตและก่อกรรมทำเข็ญเกินให้อภัย!

อย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่คนที่มีนิสัยเป็นสุภาพชนผู้สงบเสงี่ยมเจียมตัวอะไรขนาดนั้นอยู่แล้ว เพียงแต่ยามที่เขาหุบปากและยืนนิ่งด้วยท่าทีเรียบเฉย กลิ่นอายของสุภาพชนผู้สูงส่งมักจะแผ่ซ่านออกมาเองโดยธรรมชาติ พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ มันเป็นผลกระทบจากใบหน้าที่หล่อเหลาเกินไปนั่นเอง

"เอาละครับศิษย์พี่ ข้ากางตาข่ายออกไปเรียบร้อยแล้ว" "พวกเราแค่รอเก็บเกี่ยวผลงานก็พอ"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่ชิงจู๋จึงเอ่ยถามเสียงเบา "อืม ถ้าอย่างนั้นศิษย์น้อง ตอนนี้พวกเราไปจัดการวิญญาณเร้นลับกันเลยไหม?"

"แน่นอนครับ~ เนตรวิญญาณเร้นลับของราชันวิญญาณเร้นลับข้าจะเก็บไว้ให้เหล่าซือจุน ส่วนเนตรวิญญาณเร้นลับระดับอื่นก็เหมาะสำหรับพวกเราพอดี~"

ในฐานะนักปรุงโอสถระดับลี้ลับ ขอเพียงมีสมุนไพรวิญญาณเพียงพอ แค่โอสถเสริมจิต เขาจัดการได้สบายมาก หลี่ชิงจู๋ที่รู้ดีว่าศิษย์น้องของตนเป็นยอดนักปรุงโอสถจึงตอบตกลงในทันที จากนั้นศิษย์พี่ศิษย์น้องคู่นี้ก็เริ่มออกล่าเนตรวิญญาณเร้นลับขอบเขตประสานสว่างในเขตแกนกลาง โดยค่อยๆ เคลื่อนพลออกไปยังเขตรอบนอกอย่างช้าๆ