บทที่ 145 สัมผัสความรู้สึกที่ว่า บิดาข้าคือหลี่กัง

แม้จะใช้เวลาอยู่กับท่านปู่ปรมาจารย์ได้ไม่นานนัก ทว่าเจียงหย่วนกลับมีความเชื่อมั่นในตัวท่านผู้เฒ่าผู้นี้สูงยิ่ง เขาไม่กังวลเลยว่านางจะฮุบของของเขาไปเป็นของตนเอง อีกอย่าง แค่เลือดไม่กี่หยดเท่านั้น ในสระของเขายังมีอีกเป็นถัง~ ใช้ไม่หมด อย่างไรก็ใช้ไม่มีวันหมด

ทว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นถัดมา กลับเป็นสิ่งที่เจียงหย่วนไม่ได้คาดการณ์ไว้ เขาคิดว่าท่านปู่ปรมาจารย์เป็นผู้ที่มี ประสบการณ์สูงส่ง ผ่านร้อนผ่านหนาวมาสารพัด แต่เมื่อนางรับขวดหยกใบเล็กไปเปิดออก ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งเยือกเย็นกลับถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดในทันที จากนั้นเขาก็ได้ยินน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความประหลาดใจของท่านผู้เฒ่า

"นี่... นี่มันโลหิตมังกรเทพบรรพกาลสีคราม!"

เมื่อจ้องมองหยดเลือดสีทองอันศักดิ์สิทธิ์ในขวดหยก หลินยาชิวไม่นึกเลยว่าในช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ของนาง จะมีโอกาสได้เห็นหยดเลือดของเผ่าพันธุ์ในตำนานนี้อีกครั้ง ครั้งล่าสุดที่นางเคยเห็น คือยามที่นางยังเยาว์วัยและได้รับวาสนาบางประการจนมีโอกาสได้เห็นและใช้งานมัน นั่นจึงทำให้นางมีพลังฝีมือไร้ผู้ต่อต้านอย่างเช่นในยามนี้ และโลหิตมังกรเทพบรรพกาลสีครามที่เห็นในครานี้ กลับดูบริสุทธิ์ยิ่งกว่าที่นางเคยเจอเสียอีก! นั่นหมายความว่า หยดเลือดเหล่านี้คือ โลหิตสกัด

หากมีโลหิตสกัดเหล่านี้ นางอาจจะสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดขั้นสุดท้ายนั้นไปได้ ในวินาทีนี้ กลิ่นอายของผู้สูงส่งบนตัวหลินยาชิวมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นเต้นดีใจที่ไม่อาจควบคุมได้ ความเปลี่ยนแปลงนี้ทำเอาเจียงหย่วนยืนอึ้งไปเลย และนั่นทำให้เขาตระหนักได้ว่า โลหิตมังกรเทพบรรพกาลสีครามนี้ มีมูลค่าสูงกว่าที่เขาจินตนาการไว้หลายเท่าตัวนัก อย่างน้อยที่สุด การที่สามารถทำให้ยอดฝีมือระดับสูงอย่างท่านปู่ปรมาจารย์เสียอาการได้ถึงเพียงนี้ ย่อมต้องเป็นสมบัติล้ำค่าที่ไม่อาจประเมินค่าได้แน่นอน