บทที่ 154 ได้รับบุพผาดุลยภาพ

เมื่อมองดูศิษย์น้องเล็กของตนที่หมั่นตวัดกระบี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนทิ้งรอยกระบี่ไว้บนศิลาฝึกกระบี่เป็นทางยาว เจียงหย่วนอดไม่ได้ที่จะลอบชื่นชมพรสวรรค์อันแก่กล้าของนาง สมกับที่เป็นอัจฉริยะเชิงกระบี่ผู้ครอบครองทั้งรากปราณกระบี่ระดับสวรรค์และกายาเซียน ต้องรู้ก่อนว่าศิลาฝึกกระบี่ก้อนนี้หาใช่ของไร้ค่า ทว่ามันสามารถทนทานต่อการโจมตีของผู้ใช้กระบี่ในขอบเขตประสานสว่างได้ โดยทิ้งไว้เพียงรอยขีดข่วนจางๆ เท่านั้น

ทว่าศิษย์น้องเล็กของเขาที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขอบเขตหลอมรวมจิตวิญญาณได้ไม่นาน กลับสามารถทิ้งรอยกระบี่ที่ลึกและชัดเจนไว้บนนั้นได้ หากเรื่องนี้แพร่ออกไปถึงหูของสำนักเขาภูตกระบี่ในมณฑลข้างเคียง พวกนั้นคงจะป่าวประกาศก้องไปทั่วหล้าแน่นอน ว่าสำนักเขาภูตกระบี่ได้ถือกำเนิดว่าที่เซียนกระบี่ผู้ไร้เทียมทานขึ้นมาอีกคนแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น คำแนะนำของเขานางก็รับฟังเพียงครั้งเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง ซ้ำยังสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้อย่างรวดเร็ว แต่ยามนี้อัจฉริยะระดับนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสำนัก และเป็นศิษย์น้องเล็กของเขาไปเสียแล้ว อืม ศิษย์น้องเล็กเข้าสู่ขอบเขตหลอมรวมจิตวิญญาณแล้ว ทว่ากลับยังไม่เคยออกไปหาประสบการณ์ข้างนอกเลยสักครั้ง เขาควรจะหาโอกาสคุยกับซือจุน เพื่อขอพานางออกไปฝึกฝนข้างนอกบ้างดีหรือไม่?

เจียงหย่วนคิดว่าเรื่องนี้เข้าท่าไม่เลว นอกจากจะได้พัฒนาความสัมพันธ์ฉันศิษย์พี่ศิษย์น้องแล้ว ยังช่วยสร้างความผูกพันที่นางมีต่อสำนักให้แน่นแฟ้นขึ้นอีกด้วย ในขณะที่เขากำลังตัดสินใจจะไปพบซือจุนเพื่อชี้แจงเรื่องนี้ เสียงของเจี้ยนม่งหลิงก็ดึงสติของเขากลับมา

"ศิษย์พี่คะ ศิษย์พี่?"