บทที่ 153 นี่... วิถีแห่งเซียนกระบี่เขาฝึกกันแบบนี้หรือ?

เมื่อได้รับคำขอบคุณ หางขนฟูของหูจิ่วเกอก็ส่ายไหวไปมาเบาๆ ก่อนจะส่งเสียงฮึในลำคอแล้วเอ่ยตอบ "หึ~ แล้วเจ้าจะให้อะไรเป็นสิ่งตอบแทนข้าล่ะ?"

เมื่อได้รับฟัง เจียงหย่วนมองไปยังพวงหางที่ขยับเขยื้อนอย่างร่าเริงนั่น พลันบังเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาในใจ "นึกออกแล้ว พอกลับไป ข้าจะช่วยหวีขนให้เจ้าก็แล้วกัน"

"หืม? เอ๋!" หูจิ่วเกอที่ยังตามอารมณ์ไม่ทันกำลังจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทว่าวินาทีต่อมานางกลับรู้สึกว่าหางของตนถูกคว้าไว้ จนเผลอส่งเสียงครางแผ่วออกมาอย่างขัดเขิน พอนางตระหนักได้ว่าการหวีขนที่เขาพูดถึงหมายความว่าอย่างไร นางก็ค้อนใส่เจียงหย่วนด้วยท่าทางแสนงอนทว่าเปี่ยมเสน่ห์ไปทีหนึ่ง

กระนั้นนางก็ไม่ได้ปฏิเสธการสัมผัสอันใกล้ชิดนี้ หรือจะพูดให้ถูกคือ นางปรารถนาจะมีความสัมพันธ์ที่แนบแน่นกับเขาอยู่แล้ว "ก็ได้ค่ะ~ เอาตามที่เจ้าว่ามา"

"ยอดเยี่ยม งั้นตกลงตามนี้" พูดกันตามตรง เจียงหย่วนอยากจะขยำพวงหางขนฟูขนาดใหญ่นี้มานานแล้ว ในเมื่อยามนี้มีเหตุผลอันสมควรให้ได้สัมผัส เขาย่อมไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไปเด็ดขาด