บทที่ 152 จอมยุทธ์กู้ภัย! รีบหาเหตุผลพาข้าออกไปที!

เกิดมาสองชาติภพ นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงหย่วนต้องเผชิญกับพายุโหมกระหน่ำจากการ "ดูตัว" ที่ถาโถมเข้าใส่ราวกับกระสุนสาดซัด มันรุนแรงเสียจนรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่ จวนเจียนจะต้านทานไม่ไหวอยู่รำไร ยิ่งไปกว่านั้น เจียงหย่วนพบว่าเขาไม่เพียงแต่ต้องรับมือกับฝีปากอันแหลมคมของเซียวหลีเท่านั้น ทว่าเขายังหยั่งรู้ถึงสายตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารจากด้านหลังของตนเองอีกด้วย

แม้เขาจะไม่เคยเป็นพ่อคน และไม่เคยมีลูกสาว แต่เจียงหย่วนกลับเข้าใจเรื่องหนึ่งได้อย่างแจ่มแจ้ง นั่นคือความโกรธเกรี้ยวของคนเป็นพ่อ และความเป็นศัตรูที่มีต่อ "สุกร" ที่บังอาจจะมาขุดผักกาดขาวในบ้านของตนไปกิน ในวินาทีนี้ เจียงหย่วนซาบซึ้งแล้วว่าคำว่าถูกขนาบข้างหน้าหลังนั้นเป็นอย่างไร เขามึนตึ้บไปทั้งตัว หากรู้ล่วงหน้าว่ามาที่นี่แล้วต้องเจอเรื่องแบบนี้ ต่อให้ตายเขาก็ไม่มีวันยอมก้าวเท้าเข้ามาเด็ดขาด

คนหนึ่งก็พรรณนาทุกถ้อยคำว่าศิษย์พี่ของเขาดีอย่างนั้นอย่างนี้ เป็นคนที่เหมาะสมจะใช้ชีวิตคู่ด้วยไปจนตาย ส่วนอีกคนก็ส่งสายตาคุกคาม คอยเตือนให้เขารู้วางตัวให้เหมาะสม มิเช่นนั้นจะได้ลิ้มรสดีจากเขาแน่ เจียงหย่วนได้แต่ร้องตะโกนขอความช่วยเหลืออยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า พูดตามตรง เขาแทบจะทนไม่ไหวจนอยากจะโพล่งออกไปว่า "ข้ากับศิษย์พี่เป็นแค่เพื่อนกันครับ" ให้รู้แล้วรู้รอด

ในตอนนั้นเอง เงาร่างสีชมพูสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่อยู่ไม่ไกล นั่นคือหูจิ่วเกอนั่นเอง ยามที่นางปรากฏตัวขึ้น นางหาได้ปกปิดกลิ่นอายของตนเองไม่ ดังนั้นกลิ่นอายของเผ่าอสูรที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน จึงดึงดูดความสนใจของเซียวหลีและหลี่เฉิงเทียนในทันที เมื่อเห็นผู้มาเยือน เจียงหย่วนรีบส่งสัญญาณทางสายตาและขยับปากบอกใบ้ทันที ใจความสั้นๆ คือ "จอมยุทธ์กู้ภัย! รีบหาเหตุผลพาข้าออกไปจากตรงนี้ที!"

หลังจากใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมานาน หนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอกย่อมมีสายสัมพันธ์ที่รู้ใจกัน แม้หูจิ่วเกอจะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่นางก็ตั้งใจจะหาเหตุผลพาเขาออกไปอยู่แล้ว ทว่าในขณะที่นางกำลังจะปั้นเรื่องโกหกขึ้นมาสักเรื่อง น้ำเสียงของเซียวหลีก็ดังขึ้น