บทที่ 159 ชาตินี้ทั้งชาติ ข้าคงไม่อาจจากกายเจ้าไปได้อีกแล้ว~

ยามนี้ในสมองของเจียงหย่วนมีแต่คำว่า "ความก้าวหน้า" จนหลงลืมคำกล่าวที่ว่า "หากไม่มีเรื่องไม่คาดฝัน ก็ย่อมต้องมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น" ไปเสียสนิท และในขณะที่เขากำลังรวบรวมสมาธิทั้งหมดเพื่อขัดเกลาเส้นชีพจรวิญญาณอยู่นั้น บริเวณหัวใจกลับเกิดความผิดปกติอย่างกะทันหัน

กระแสโลหิตสีทองที่เข้มข้นและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเดิมพวยพุ่งออกมาอย่างรุนแรง พังทลายสมดุลภายในร่างกายของเขาลงในชั่วพริบตา ไม่ดีแล้ว! เจียงหย่วนลอบสบถในใจเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติ ทว่าในยามที่เขาพยายามจะหาทางแก้ไข อารมณ์และตัณหาทั้งเจ็ดประการก็ถาโถมเข้าใส่จนสติสัมปชัญญะแทบจะจมดิ่งลง

โชคดีที่ดวงวิญญาณของเขาแข็งแกร่งมหาศาล ตัณหาเหล่านี้จึงยังไม่อาจทำอะไรเขาได้ในทันที ทำให้เขายังคงรักษาความสว่างไสวของสติไว้ได้บ้าง ทว่าหากขืนปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เขาคงไม่อาจต้านทานได้ไหวแน่ เขาจึงรีบส่งกระแสจิตถามหลงหลิงทันทีว่าควรทำอย่างไรดี? ต่อเรื่องนี้ หลงหลิงได้ให้คำตอบที่สั้นกระชับและรวดเร็วที่สุด

"สถานการณ์ของเจ้าในยามนี้เรียบง่ายมาก เพียงแค่ระบายตัณหาความปรารถนาในร่างกายออกมาก็พอแล้ว”

“ส่วนจะระบายอย่างไรนั้น แม้ข้าจะยินดีช่วยเหลือ แต่เมื่อพิจารณาจากคำพูดของเจ้าก่อนหน้านี้ ข้าขอเลือกที่จะส่งเสริมวาสนาให้ผู้อื่นแทนก็แล้วกัน"