บทที่ 161 ถึงเวลาเข้าสู่ช่วงที่สองแล้ว!

เมื่อจ้องมองดูสระวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่กลับมาทอประกายสีทองอร่ามอีกครั้ง ใบหน้าของเซิ่งนิงนิงก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและตื้นตันใจ นางถึงกับพึมพำออกมาเบาๆ ว่า "จริงด้วย บันทึกนั่นเป็นเรื่องจริง ความจริงแล้วต้องใช้โลหิตมังกรเทพบรรพกาลสีคราม สระวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ถึงจะสามารถ..."

เสียงพึมพำเหล่านั้นย่อมไม่อาจเล็ดลอดโสตประสาทของเจียงหย่วนไปได้ เขาจึงมองไปยังสระน้ำเบื้องหน้าด้วยความฉงน แล้วส่งกระแสจิตถามหลงหลิงทันที "หลงหลิง เจ้าเคยบอกว่าเผ่าจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์คือเผ่าพันธุ์ที่พวกเจ้าเคยประสิทธิ์ประสาทวิชาให้ไม่ใช่หรือ?”

“แต่ดูเหมือนว่า หากข้าคาดเดาไม่ผิด การสืบเผ่าพันธุ์ของพวกเขาน่าจะจำเป็นต้องพึ่งพาเลือดมังกรของพวกเจ้าด้วยนะ"

เมื่อได้รับฟัง หลงหลิงที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่เช่นกันก็เอ่ยตอบอย่างไม่ลังเล "การประสิทธิ์ประสาทวิชาหาได้มีเพียงการมอบตบะความรู้เท่านั้น ทว่ายังรวมถึงการมอบหยดโลหิตให้ด้วย”

“สิ่งที่เจ้าเห็นอยู่ในยามนี้ คือเผ่าพันธุ์ที่ถือกำเนิดจากการประสิทธิ์ประสาทวิชาด้วยหยดโลหิตเพียงหยดเดียว"