บทที่ 162 กลับไปเยี่ยมบ้านบ่อยๆ

...

ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา นอกจากการฝึกกระบี่แล้ว เจี้ยนม่งหลิงยังปฏิบัติตามคำกำชับของศิษย์พี่รองอย่างเคร่งครัด นางเริ่มเตรียมความพร้อมสำหรับการออกไปหาประสบการณ์ข้างนอกครั้งแรก หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน นางก็เตรียมตัวได้อย่างดูดีมีระดับ ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมการในด้านใด นางล้วนใช้ความคิดของตนเองจัดเตรียมไว้ทีละน้อย จนกระทั่งแหวนมิติของนางถูกเติมเต็มจนแทบไม่มีที่ว่างเหลืออยู่

ทว่าเมื่อมองดูแหวนมิติที่เตรียมไว้พร้อมสรรพ ความรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกก็พวยพุ่งขึ้นมาในใจ สิ่งนี้ทำให้เจี้ยนม่งหลิงนึกถึงคำพูดที่ศิษย์พี่เคยกล่าวไว้ เกี่ยวกับความรู้สึกปลอดภัยยามที่เราเตรียมตัวพร้อมแล้ว เป็นเช่นนั้นจริงๆ ศิษย์พี่ไม่มีทางหลอกนางแน่นอน~ เพียงแค่นึกว่ากำลังจะได้ออกไปหาประสบการณ์ข้างนอกกับศิษย์พี่ เจี้ยนม่งหลิงก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น ห้วงคำนึงตามประสาเด็กสาวล่องลอยอยู่ในหัวของนาง

โดยเฉพาะยามที่นึกถึงเนื้อหาในนิยายภาพที่เคยอ่านผ่านตามา นางก็ยิ่งเคลิบเคลิ้มหลงใหล ไม่ว่าจะเป็นพล็อตเรื่อง รุ่นพี่จอมบงการตกหลุมรักข้า หรือเรื่องราวระหว่างข้ากับศิษย์พี่อะไรทำนองนั้น แม้จากการใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในช่วงที่ผ่านมา เจี้ยนม่งหลิงจะรู้ดีว่าศิษย์พี่รองของนางเป็นสุภาพบุรุษผู้ทรงธรรมอย่างแท้จริง ทว่ายิ่งเขาเป็นเช่นนั้น นางก็ยิ่งชอบเรื่องพวกนี้มากขึ้นไปอีก นางไม่อาจยับยั้งชั่งใจไม่ให้คิดฟุ้งซ่านได้เลยจริงๆ

ต่อเรื่องนี้ หากเจียงหย่วนล่วงรู้ว่าศิษย์น้องเล็กมีความคิดไม่ซื่อต่อตนเอง เขาก็คงไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก เพราะในมุมมองของเขา เด็กสาววัยนี้เป็นช่วงที่กำลังเริ่มสนใจในเพศตรงข้าม ประกอบกับในวิหารม่วงครามแห่งนี้ มีเพียงเขาคนเดียวที่เป็นบุรุษ ดังนั้นเขาเพียงแค่ต้องวางตัวให้ดี และคอยชี้นำค่านิยมที่ถูกต้องให้นางทางอ้อมก็เพียงพอแล้ว