บทที่ 163 บางคราวยิ้ม บางคราวเศร้า บางคราวไร้ทางออก และบางคราวตื่นเต้น

หากเขาจำไม่ผิด เส้นทางสายนี้แต่เดิมเคยเป็นเพียงถนนดินโคลนที่เฉอะแฉะ ทว่ายามนี้กลับถูกปูด้วยแผ่นหินสีครามอย่างเป็นระเบียบสะอาดตา ยามก้าวเดินลงไปสัมผัสได้ถึงความแข็งแรงมั่นคง ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดสองข้างทางยังมีผู้คนสัญจรไปมาหนาตา ดูคึกคักกว่าแต่ก่อนมหาศาล ดูท่าว่าหมู่บ้านจีหมิงดั้งเดิม กำลังจะเปลี่ยนฐานะกลายเป็นตำบลจีหมิงเสียแล้ว

เจี้ยนม่งหลิงเองก็มีความคิดเช่นเดียวกับศิษย์พี่ของนาง นางกวาดสายตามองทุกสิ่งรอบตัวด้วยความสอดรู้สอดเห็น นึกไม่ถึงเลยว่าบ้านเกิดของนางจะมีความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ถึงเพียงนี้ สิ่งนี้ทำให้นางยิ่งคาดหวังว่าหมู่บ้านเล็กๆ ของนางจะเปลี่ยนไปในทิศทางใด และเมื่อเดินทางมาถึงจุดหมาย ภาพที่ปรากฏสู่สายตาก็หาได้ทำให้นางผิดหวังไม่

เพราะหมู่บ้านที่เคย เล็กพริกขี้หนู ในอดีต ยามนี้กลับกลายเป็นเมืองที่รุ่งเรืองอย่างยิ่ง ผู้คนขวักไขว่ บ้านเรือนก่ออิฐถือปูนหลังใหญ่ตั้งเรียงรายต่อกันเป็นแถว เมื่อเห็นบ้านเกิดเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ เจี้ยนม่งหลิงรู้สึกตื่นเต้นในขณะเดียวกันก็บังเกิดความรู้สึกโหวงเหวงและหวาดกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก นางเผลอคว้าชายเสื้อของศิษย์พี่ไว้แน่น มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่พอจะช่วยบรรเทาความรู้สึกประหลาดนั้นลงได้

เจียงหย่วนซึ่งผ่านโลกมาสองชาติภพ ย่อมคาดเดาความรู้สึกของศิษย์น้องเล็กในยามนี้ออกได้อย่างง่ายดาย มันเรียบง่ายมาก ประดุจคนจากบ้านไปไกลแล้วเพิ่งจะมีโอกาสกลับมาหลังจากผ่านไปนานแสนนาน ทว่ากลับพบว่าบ้านเกิดในความทรงจำนั้นเปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้ ความรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่สรรพสิ่งล้วนแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลาเช่นนี้ มักจะทำให้ผู้มาเยือนบังเกิดอารมณ์อันซับซ้อนขึ้นในใจ ทว่าความรู้สึกนี้ก็แก้ไขได้ไม่ยาก

เจียงหย่วนจึงตบไหล่ศิษย์น้องเล็กเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ดูท่าทางท่านพ่อของเจ้า รวมถึงชาวบ้านทุกคน จะมีความเป็นอยู่ที่ดีทีเดียวนะ"