บทที่ 164 เซียนกับปุถุชนสุดท้ายย่อมมีกำแพงขวางกั้น

เจี้ยนม่งหลิงรู้ดีว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมาบิดาของนางต้องตรากตรำลำบากมากกว่าที่นางจินตนาการไว้มหาศาล ตัวนางในฐานะบุตรสาว การที่ไม่อาจมาคอยปรนนิบัติกตัญญูอยู่ข้างกายก็นับว่าเป็นความไม่กตัญญูประการหนึ่งแล้ว ยามนี้เมื่อความเป็นอยู่ดีขึ้น บิดาของนางเลือกที่จะตบแต่งภรรยาใหม่เพื่อเริ่มต้นครอบครัวใหม่อีกครั้ง เจี้ยนม่งหลิงเองก็พลอยรู้สึกยินดีกับท่านพ่อด้วย

อย่างน้อยที่สุดในช่วงเวลาที่นางไม่อยู่ แม่เลี้ยงคนนี้รวมถึงน้องชายหรือน้องสาวที่กำลังจะเกิดมา ย่อมสามารถช่วยเติมเต็มความอ้างว้างในใจของท่านพ่อได้ มิเช่นนั้นหากต้องเห็นท่านพ่อใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพัง เจี้ยนม่งหลิงเองก็คงใจสลาย ดังนั้น... ให้เป็นเช่นนี้แหละดีแล้ว เป็นเช่นนี้แหละดีที่สุดแล้ว

เมื่อเห็นศิษย์น้องเล็กเริ่มปล่อยวางและทำใจยอมรับได้เอง เจียงหย่วนก็ยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กๆ ของนางอย่างแผ่วเบา ก่อนจะส่งกระแสจิตบอกกล่าวด้วยความอ่อนโยน "วางใจเถิด ทั้งข้า ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านอาจารย์ทุกท่าน รวมถึงท่านปู่ปรมาจารย์ ล้วนเป็นครอบครัวของเจ้า”

“ดังนั้นไม่ต้องกังวลไป เจ้ามีสถานที่ที่สามารถกลับไปพักพิงได้เสมอ”

“สำนักคือบ้านที่ดีที่สุดของเจ้าครับ"